Vanaf augustus as. gaat er in Overvecht een grootschalig project van start. De komende drie jaar gaan Uc Station ism met het UCK en MediaGenius werken aan een enorm cursusaanbod nieuwe media voor kinderen.
In 90 lessen per jaar gaan de groepen 3/4, 5/6 en 7/8 in blokken van 10 lessen aan de slag met games, sites bouwen, blogs schrijven enz.
Mixstation wordt het overall platform waaronder kinderen op allerlei wijzen gaan berichten over hun vorderingen.
Dit gebeurt vanuit het fenomeen Verlengde Schooldag. Een cursusaanbod voor kinderen na school die hen kennis laat maken met allerlei soorten vrijetijdsbesteding. Na deze lessen volgt een afsluiting waarbij de kinderen zich kunnen opgeven voor een club of vereniging.
Meer weten ? Kijk hier voor een item van RTV Utrecht.
Posts tonen met het label mediagenius. Alle posts tonen
Posts tonen met het label mediagenius. Alle posts tonen
zondag 10 mei 2009
donderdag 23 april 2009
Deftones and why we have to change.
Vanmorgen in de auto luisterde ik naar Deftones in de auto. 'Back to school' van het album 'White Pony' blijft me iedere keer als ik het hoor weer overvallen. Zelden heb ik zo'n intens nummer gehoord.
Maar dat is niet de reden waarom ik dit nummer wil aanhalen. Tijdens mijn rit naar de TU in Delft (ugame-ulearn) rezen er keer op keer gedachten in mijn hoofd over web 2.0, leerkrachten, kinderen enz. enz. (ondertussen was op mijn cd ' Change in the House of Flies' net afgelopen en bovenstaand nummer begint daarna, nummer 12 voor intimi).
We praten dezerdaags over niets anders meer dan over hoe we kinderen dit en kinderen dat moeten aanbieden. Soms heb ik er schoon genoeg van en wil concrete voorstellen. Wat dan in de klas en hoe dan. Maar wat mijn aandacht steeds meer grijpt is dat kinderen echt big-time gaan afhaken als we niet snel iets doen aan de manier waarop we ze onderwijzen.
Dat is echt een enorm probleem. Het nadeel van volwassenen is ook nog eens dat het ze verdomd lang duurt voordat ze in de gaten hebben dat er haast bij is. We moeten dus als leerkracht gaan veranderen. We moeten in een andere 'mode ' gezet worden. Kinderen leren allang niet meer zoals we denken. Ze zijn niet betrokken, ze zijn ingedut en doen klakkeloos wat we zeggen dat ze moeten doen.
En daar komt mijn associatie met Deftones vandaan. De Californie based band is voor mij al vanaf eind jaren '90 de belichaming van dit probleem. Hun muziek is in mijn ogen een directe afspiegeling van verveelde jeugd die uit pure ellende maar muziek is gaan maken.
Dat dit ook echt benoemd is in hun muziek was voor mij nooit duidelijk.
Tot van vanmorgen in de auto. Ik weet dat het nummer ' Back to school (mini maggit)' over de schooljaren gaat. Helaas is de zangstijl van zanger Chino Morino niet zo dat ik in een keer kon begrijpen wat de woorden waren vandaar dat ik een maal op mijn bestemming meteen de lyrics op zocht en inderdaad. I was right.
"Cause back in school, we are the leaders of it all.
So transpose or stop your lies."
Voor mij is dit de definitieve afrekening van leerlingen met hun leerkrachten. We kunnen praten over web 2.0 in de klas maar waar het echt om draait is dat leraren moeten veranderen. Hun manier van lesgeven is net zo goed niet meer van deze tijd.
Iemand noemde het ooit eens nu-cultuur. En ik ben het helemaal eens met hem. Onze benadering moet net zo goed 2.0 zijn. We zijn hen verplicht om te laten zien dat we weten wat er die koppies omgaat. Aansluiten bij de belevingswereld heet dat. En dat is nu net wat we al een hele tijd niet meer aan het doen zijn.
En daar had Deftones het al in 2000 over.
" All you are......now i'm on the next page"
Maar dat is niet de reden waarom ik dit nummer wil aanhalen. Tijdens mijn rit naar de TU in Delft (ugame-ulearn) rezen er keer op keer gedachten in mijn hoofd over web 2.0, leerkrachten, kinderen enz. enz. (ondertussen was op mijn cd ' Change in the House of Flies' net afgelopen en bovenstaand nummer begint daarna, nummer 12 voor intimi).
We praten dezerdaags over niets anders meer dan over hoe we kinderen dit en kinderen dat moeten aanbieden. Soms heb ik er schoon genoeg van en wil concrete voorstellen. Wat dan in de klas en hoe dan. Maar wat mijn aandacht steeds meer grijpt is dat kinderen echt big-time gaan afhaken als we niet snel iets doen aan de manier waarop we ze onderwijzen.
Dat is echt een enorm probleem. Het nadeel van volwassenen is ook nog eens dat het ze verdomd lang duurt voordat ze in de gaten hebben dat er haast bij is. We moeten dus als leerkracht gaan veranderen. We moeten in een andere 'mode ' gezet worden. Kinderen leren allang niet meer zoals we denken. Ze zijn niet betrokken, ze zijn ingedut en doen klakkeloos wat we zeggen dat ze moeten doen.
En daar komt mijn associatie met Deftones vandaan. De Californie based band is voor mij al vanaf eind jaren '90 de belichaming van dit probleem. Hun muziek is in mijn ogen een directe afspiegeling van verveelde jeugd die uit pure ellende maar muziek is gaan maken.
Dat dit ook echt benoemd is in hun muziek was voor mij nooit duidelijk.
Tot van vanmorgen in de auto. Ik weet dat het nummer ' Back to school (mini maggit)' over de schooljaren gaat. Helaas is de zangstijl van zanger Chino Morino niet zo dat ik in een keer kon begrijpen wat de woorden waren vandaar dat ik een maal op mijn bestemming meteen de lyrics op zocht en inderdaad. I was right.
"Cause back in school, we are the leaders of it all.
So transpose or stop your lies."
Voor mij is dit de definitieve afrekening van leerlingen met hun leerkrachten. We kunnen praten over web 2.0 in de klas maar waar het echt om draait is dat leraren moeten veranderen. Hun manier van lesgeven is net zo goed niet meer van deze tijd.
Iemand noemde het ooit eens nu-cultuur. En ik ben het helemaal eens met hem. Onze benadering moet net zo goed 2.0 zijn. We zijn hen verplicht om te laten zien dat we weten wat er die koppies omgaat. Aansluiten bij de belevingswereld heet dat. En dat is nu net wat we al een hele tijd niet meer aan het doen zijn.
En daar had Deftones het al in 2000 over.
" All you are......now i'm on the next page"
dinsdag 21 april 2009
De instandhouding van het ICT probleem..
Onderwijstijdschriften. Ik heb het geprobeerd maar het wordt niets tussen ons. Vooral de relatie tussen ICT tijdschriften en mij, is helaas vandaag verpest. Ik las COS. Computers op School. Het thema: Mediawijsheid. Een onderwerp dat mij zeer aantrekt gezien ons bedrijf hier trainingen over geeft.
Al na een bladzijde ben ik er al klaar mee. Wat is de onderscheidende factor van VIVES? Wat is de meerwaarde voor de leerkracht? Werkt het blad mee aan een positiever imago voor leerkrachten. Het zijn maar een paar vragen die bij me opkomen.
Laten we het fenomeen onderwijstijdschrift eens van dichtbij bekijken. Ik stel me een leerkracht voor die al niet veel met ICT heeft en tussen de middag aan de teamtafel zijn broodtrommel open doet. Hij/zij ziet het blad COS liggen en slaat het open. Wat gebeurt er op zo'n moment in de grijze massa van een leerkracht? Laat ik voorop stellen dat ik van neuropsychologische zaken geen verstand heb maar wel geinteresseerd ben in de psyche van de mens en vooral wat de mens beweegt. Huis-, tuin- en keukenpsychologie dus.
Maar goed. Onze leerkracht van hierboven is ondertussen 5 bladzijden verder. Begint steeds nonchalanter te bladeren en de desinteresse neemt zichtbaar toe. En dan gebeurt het.
De leerkracht beseft zich dat het nonchalant bladert, betrapt zich op zijn desinteresse en doet het blad dicht. Klaar.
Waarom? In mijn optiek vanwege het feit dat de leerkracht zich totaal niet kan identificeren met wat er geschreven wordt in het magazine. Het is ICT nerdtaal en er worden dingen van hem verwacht op digitaal gebied terwijl hij al 5 jaar geleden heeft besloten het bij de schoolmail te laten en als hij een goede bui heeft hier en daar wat gaat googlen. Het is dweilen met de kraan open. Enerzijds vind ik dat leerkrachten veel meer moeten met de laatste ontwikkelingen. Anderzijds denk ik dat we ze zijn vergeten. Een grote groep leerkrachten wil niet aan de digitale wereld. Wil geen online registratiesysteem, wil geen digitale versie van het huidige methodeaanbod. Nee, ze willen niet en waarom niet? Omdat het onbereikbaar voor ze lijkt te zijn. We zijn doorgegaan met ontwikkelen en zijn vergeten de leerkracht daarin mee te nemen. Ze denken dat de achterstand niet meer in te halen valt. En als we dan ook nog beginnen over het feit dat leerlingen anders gaan leren in de toekomst dan zakt de moed hen in de schoenen.
Bladen als COS zijn voor deze leerkrachten niet effectief. Het zijn bladen gericht op mensen die al van ICT houden en er al wat/een hoop van weten. Maar welk blad durft het aan om een paar stappen terug te gaan. Leerkrachten op een leuke en frisse manier te benaderen en te laten zien dat ze hun probleem begrijpen. En dat er nog hoop is en dat alles goed komt. Dat is wat veel leerkrachten al lang niet meer hebben gehoord. Even voor de goede orde: er is natuurlijk ook een behoorlijke groep leerkrachten die zeer vaardig is puur door eigen enthousiasme. Nee, ik weet dat ze er zijn en ik weet dat die groep groeiende is.
Maar laten we aub stoppen met het maken van stoffige semi-vakbladen die er voor zorgen dat leerkrachten bevestigd worden in wat ze al dachten: "Zie je wel, ik kan het niet!"
Dat willen we niet voor onze leerlingen (neem ik aan) en ook niet voor leerkrachten.
Al na een bladzijde ben ik er al klaar mee. Wat is de onderscheidende factor van VIVES? Wat is de meerwaarde voor de leerkracht? Werkt het blad mee aan een positiever imago voor leerkrachten. Het zijn maar een paar vragen die bij me opkomen.
Laten we het fenomeen onderwijstijdschrift eens van dichtbij bekijken. Ik stel me een leerkracht voor die al niet veel met ICT heeft en tussen de middag aan de teamtafel zijn broodtrommel open doet. Hij/zij ziet het blad COS liggen en slaat het open. Wat gebeurt er op zo'n moment in de grijze massa van een leerkracht? Laat ik voorop stellen dat ik van neuropsychologische zaken geen verstand heb maar wel geinteresseerd ben in de psyche van de mens en vooral wat de mens beweegt. Huis-, tuin- en keukenpsychologie dus.
Maar goed. Onze leerkracht van hierboven is ondertussen 5 bladzijden verder. Begint steeds nonchalanter te bladeren en de desinteresse neemt zichtbaar toe. En dan gebeurt het.
De leerkracht beseft zich dat het nonchalant bladert, betrapt zich op zijn desinteresse en doet het blad dicht. Klaar.
Waarom? In mijn optiek vanwege het feit dat de leerkracht zich totaal niet kan identificeren met wat er geschreven wordt in het magazine. Het is ICT nerdtaal en er worden dingen van hem verwacht op digitaal gebied terwijl hij al 5 jaar geleden heeft besloten het bij de schoolmail te laten en als hij een goede bui heeft hier en daar wat gaat googlen. Het is dweilen met de kraan open. Enerzijds vind ik dat leerkrachten veel meer moeten met de laatste ontwikkelingen. Anderzijds denk ik dat we ze zijn vergeten. Een grote groep leerkrachten wil niet aan de digitale wereld. Wil geen online registratiesysteem, wil geen digitale versie van het huidige methodeaanbod. Nee, ze willen niet en waarom niet? Omdat het onbereikbaar voor ze lijkt te zijn. We zijn doorgegaan met ontwikkelen en zijn vergeten de leerkracht daarin mee te nemen. Ze denken dat de achterstand niet meer in te halen valt. En als we dan ook nog beginnen over het feit dat leerlingen anders gaan leren in de toekomst dan zakt de moed hen in de schoenen.
Bladen als COS zijn voor deze leerkrachten niet effectief. Het zijn bladen gericht op mensen die al van ICT houden en er al wat/een hoop van weten. Maar welk blad durft het aan om een paar stappen terug te gaan. Leerkrachten op een leuke en frisse manier te benaderen en te laten zien dat ze hun probleem begrijpen. En dat er nog hoop is en dat alles goed komt. Dat is wat veel leerkrachten al lang niet meer hebben gehoord. Even voor de goede orde: er is natuurlijk ook een behoorlijke groep leerkrachten die zeer vaardig is puur door eigen enthousiasme. Nee, ik weet dat ze er zijn en ik weet dat die groep groeiende is.
Maar laten we aub stoppen met het maken van stoffige semi-vakbladen die er voor zorgen dat leerkrachten bevestigd worden in wat ze al dachten: "Zie je wel, ik kan het niet!"
Dat willen we niet voor onze leerlingen (neem ik aan) en ook niet voor leerkrachten.
dinsdag 7 april 2009
Gamekit best ingewikkeld.
Onlangs is weer gebleken dat het maken van een goeie game nog best ingewikkeld is. Met kinderen van de Verlengde Schooldag gebruikten we de gamekit van Klokhuis. Van Gerard Dummer kreeg ik de tip om de kinderen eerst een schets te laten maken voordat ze aan de slag gaan met de gamekit.
Dit heb ik tot op heden nog niet kunnen uitproberen maar moet zeker leiden tot betere resultaten.
zondag 5 april 2009
Picocrickets. Vette Shizzle !!
Na mijn bezoek aan Keimpe de Heer @ creative learning lab zat ik in de trein met op schoot technisch Lego voor gevorderden. De Picocricket. Een pakketje techniek waar menig volwassen man watertandend een maandsalaris voor over zou hebben.
Het valt bijna niet uit te leggen hoe t werkt maar ga deze week op de IPON zeker kijken. CLL staat bij de Apple stand met de crickets.
Kijk hier alvast voor een voorproefje. Met dank aan de heren en dames uit groep 7 van de Dr. Bosschool. We wilden nog veel meer uit de kast halen maar we hadden niet zo heel erg lang.
Het valt bijna niet uit te leggen hoe t werkt maar ga deze week op de IPON zeker kijken. CLL staat bij de Apple stand met de crickets.
Kijk hier alvast voor een voorproefje. Met dank aan de heren en dames uit groep 7 van de Dr. Bosschool. We wilden nog veel meer uit de kast halen maar we hadden niet zo heel erg lang.
Abonneren op:
Posts (Atom)