Kennis inzetten.

14 januari heb ik samen met een vader uit mijn klas een avond georganiseerd samen met andere ouders uit de klas. Onderwerp: hoe gaan we zorgen voor betere kwaliteit van content die kinderen aanleveren in werkstukken, muurkranten, onderzoekjes enz. ten behoeve van onze aardrijkskunde- en geschiedenismethode. In onze experimenteerfase voor deze methode liepen we aan tegen het feit dat kinderen zoals we allemaal al jaren weten, klakkeloos kunnen kopieren van google en andere zoekbronnen. Ook de vormgeving, tekeningen, afbeeldingen en overig ondersteunend materiaal laat soms te wensen over. Ook de inzet van andere media moeten aanknopingspunten bieden voor de verwerking van de opdrachten.

Daarom gaan we proberen de kennis die ouders hebben in te zetten om dit tegen te gaan en een goede houvast te bieden voor de kinderen. Dit doen we door een aantal workshoprondes voor de kinderen te organiseren waar ze op in kunnen tekenen. Als ze die op twee middagen allemaal hebben gehad zijn de kinderen hopelijk in staat om betere inhoud te leveren.

14 januari ga ik met de ouders brainstormen over hoe we hun eigen beroepen kunnen inzetten in deze aanpak. Het zou mooi zijn als we de journalist in de klas kunnen gebruiken om de kwaliteit van tekst kunnen opvijzelen. Zo zijn er nogal wat ouders die we op deze manier kunnen gebruiken. Ik ben uiteraard nieuwsgierig naar de uitwerking. Maar baat het niet dan schaadt het niet.

Bijgewoond: debat over de indentiteit van de HBO professional

Vier lectoren, autoriteiten in hun vakgebied, ontmoeten vier jonge professionals uit datzelfde vakgebied; talenten die er door hun doen en laten uitspringen. Samen gaan zij, onder leiding van
Pieter Broertjes, hoofdredacteur van De Volkskrant en bijzonder lector Hogeschool Utrecht, met elkaar en met u in gesprek over de identiteit van de hbo-professional.

Wat heeft dit te maken met mediawijsheid of met ict zou je zeggen. Op het eerste oog misschien niet zo veel. Maar gezien MediaGenius met beide benen in het veld staat leek het ons goed om aanwezig te zijn. Baat het niet dan schaadt het niet.

Zonder een direct verslag te maken lijkt het ons toch goed om te kijken wat er in dit debat schuilt wat betrekking heeft op onderwijs, ict of mediawijsheid.

Even een korte situatieschets: 4 korte debatten. Een alumnus tegenover een lector. Samen in gesprek over hiaten in de opleiding en wat de HU daarmee zou kunnen doen. Verdeeld over vier vakgebieden; gezondheidszorg, techniek, journalistiek/communicatie en onderwijs.

Los van het feit dat het het een goed initiatief is van de HU om directe feedback te krijgen uit het veld waren er een aantal zaken die noemenswaardig zijn voor deze blog.
Zo kwam tijdens het techniekdebat met daarin Erik Puik(hij schreef onlangs het Volkskrant artikel ' Straks zijn computers ons de baas') al snel naar voren dat de voortschrijdende technische ontwikkelingen zulke proporties aannemen dat personen steeds verder van hun collega's komen te staan als ze zich deze materie niet snel eigen maken. En dat dit vergaande gevolgen heeft voor ons priveleven. Voorheen was je 's avonds en in het weekend ver weg van je werk. tegenwoordig ben je 24/7 bereikbaar.
Als positief werd bevonden dat een nog snellere computer van grote betekenis kan zijn voor vele diensten in onze samenleving.

In het derde debat was Piet Bakker, lector Crossmedia Content in gesprek met Manouk van der Broek, chef ANP Video. Insteek was om de alumnus te laten verwoorden wat hij/zij gemist had in de opleiding maar de huidige problemen in de journalistiek kwamen al snel bovendrijven. Men was het er over eens. De technologische mogelijkheden zorgen voor een vertroebeling van het journalistieke spectrum. Het terug gaan naar de bron (twitter kwam nog te sprake, jammer dat er geen stream geopend was)van het nieuws is een vaardigheid die veel studenten niet meer beheersen. Een gepubliceerd onderzoek op twitter, zo vertelt Bakker, wordt klakkeloos geretweet. Bakker ging 20 minuten terugklikken om te zien wat de bron was. Die moeite nemen studenten vaak niet meer. Ook het feit dat veel videodiensten gesponsorde diensten zijn is voor veel aanwezigen een manier van journalistiek die een bedreiging vormt. Toch concludeert men dat er altijd een behoefte is aan onafhankelijk nieuws en het valt te verwachten dat er in de toekomst diensten komen die tegen betaling zorgen voor onafhankelijke verslaggeving.

Het laatste debat gaat over onderwijs. Goed opgelet dus. Er wordt niet echt over belangrijke zaken gepraat. We missen wel de woorden innovatie en betrokkenheid in dit gesprek. Leerlingen/studenten van nu moeten als geen ander uitgedaagd en betrokken worden en de pabo's zouden daar op in moeten spelen. Het feit dat Pabo studenten vaak met een basic kennis aan ICT de scholen binnen stappen is een verkeerde ontwikkeling. Juist de mogelijkheden van ICT en web 2.0 bieden zoveel mogelijkheden tot innovatie. Een academische Pabo slaat wat ons betreft de plank mis. Een innovatieve Pabo zou een beter idee zijn. En als studenten het gevoel hebben onderdeel te zijn van iets nieuws of aan de bakermat staan van deze vernieuwing dan zijn ze meteen meer betrokken.

Houd de komende weken de Volkskrant in de gaten over de verdere ontwikkelingen in het HBO.

Cito ???

Het einde van het schooljaar biedt zich aan. 6 weken vakantie. Sinds het afnemen van de Cito Entreetoets eind mei ben ik niet alleen in gesprek met de ouders, kinderen en duocollega's maar ook met mijzelf over het nut en doel van Cito.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik er niet helemaal uitkom. Moeten we de kinderen nu juist wel of niet opleiden tot circusartiesten die na verloop van tijd de vraagstelling van Cito begrijpen en daardoor hun toetsen beter gaan maken? Ja en nee blijft voorlopig mijn antwoord.

We kunnen namelijk wel van Cito loskomen maar wat zouden de consequenties in de praktijk zijn? In de grote steden is de situatie beduidend anders dan elders in het land. Vanwege een reden. Het Voortgezet Onderwijs kent namelijk al behoorlijk wat jaren het probleem van kinderen die te hoog ingeschaald op het VO komen. De scholen kunnen maar een ding doen en dat is nog strenger vasthouden aan de Citoscore. Resultaat: lotingen. Ik wist een jaar of vijf geleden niet wat ik hoorde. Loten in het VO. Niet uit te leggen. Maar goed. VMBO scholen in de grote steden voldeden niet meer en dus ging een grote groep ouders op zoek naar andere scholen in de randgemeenten. Havo en VWO scholen hanteren nu nog strengere aannamerestricties en dus blijft Cito leidraad. Helaas maar wel realiteit.

Punt 2 is het volgende: sinds ouders op rapporten van hun kinderen beoordelingen krijgen die heel vaag zijn is de drang naar duidelijkheid toegenomen. Cijfers kunnen niet meer maar het alternatief zorgt voor dwalende ouders. Cito is voor velen de houvast hoe het leertechnisch echt met je kind gaat. Helaas maar wel realiteit.

De derde reden van mijn innerlijk monoloog is: kennis moet zo aangeleerd worden dat het breed inzetbaar is. Dus we hebben de inoefening en daarna volgt de verbreding. Prima. Maar frappant is wel dat toetsen van de methode steeds vaker een ander beeld geven dan wat de kinderen op hun Cito scoren. Dus is de neiging om naast de stof uit de methode ook de manier van Cito aan te gaan leren. Helaas maar wel realiteit.

Kortom: als we toe willen naar nieuwe soorten onderwijs waarbij de nadruk niet alleen ligt op resultaten dan zullen we eerst een behoorlijke slag moeten slaan om de maatschappij hiervoor klaar te maken. Er zullen vooral in de grote steden goede afspraken gemaakt moeten worden met veel belanghebbende partijen. En daar is niets mis mee. Het systeem is duidelijk aan revisie toe. Persoonlijk denk ik dat de Brede School hier het beste antwoord op is. Binnenkort meer hierover.

Digitale 'knowmads' vs analoge stayers

Kom net van Education Futuresblog af van John Moravic waar de term 'knowmad' gebruikt wordt.

A knowmad is what I term a nomadic knowledge worker –that is, a creative, imaginative, and innovative person who can work with almost anybody, anytime, and anywhere

Een term die gebruikt wordt in de context van de uitleg omtrent society en education 3.0.
Dat 2.0 alweer uit de mode raakt is op zichzelf een interessante ontwikkeling voor veel mensen. Het geeft in ieder geval aan dat tijden snel veranderen. Zo heeft onderwijs 1.0 een stuk langer bestaan dan 2.0, gezien 3.0 alweer aan de deur klopt.

Het is goed om te zien dat meer en meer mensen veel bezig zijn met de vraag waar het huidige onderwijs naar toe gaat. Veranderen, veranderen en nog eens veranderen.
Voor mij is dit kraakhelder. De huidige manier van werken met kinderen volstaat niet meer, wat aangeeft dat we toe moeten naar the next stage. Creativiteit, innovatie en ondernemend leren moeten daarin de leidraad zijn.
Volgens de 3.0 theorie gaan het onderwijs een enorme verandering tegemoet. Waarin alle oude principes overboord gaan.
De rol van technologie zal hierin ook veranderen. Het zal meer dan nu de sleutel zijn om doelen te bereiken maar mag nooit het antwoord zijn op de vraag hoe we kinderen anders kunnen laten leren.
En Moravic zegt hierover:

" Schools should not use new technologies to teach the same old crap."

Society 3 0

View more Microsoft Word documents from John Moravec.

Goed , nu heeft u een beter beeld.
Kinderen hebben, om mee te kunnen draaien, andere vaardigheden nodig dan ze nu leren in het huidige onderwijsaanbod. Daniel Pink, Ken Robinson, John Moravic...Het zijn inspirerende voorbeelden van mensen die ons wijzen op de feiten dat we wel moeten. Kinderen hebben recht op deze verandering want ze krijgen later banen die nu niet bestaan en we moeten hen daarop voorbereiden.
Het is allemaal nogal wat. Nog geen half jaar geleden sta je iedereen te verkondigen dat ze 2.0 moeten worden (en dat veranderen hierbij toch wel erg handig is in het belang van kinderen) en nu is deze boodschap alweer oud.

Ik heb ergens toch ook wel een beetje te doen met die enorme club mensen in het onderwijs die net e-mailen beheersen. Ze hebben koud nog niet hun eerste welkomstmail van Outlook gekregen of ze moeten toe naar een 2.0 manier van werken en als het even kan ook nog de aanpassing maken naar society 3.0

Maar als 2.0 nog geen gemeengoed is hoe kunnen we dan 3.0 gaan verwachten?
Hoe gaan we die leerkrachten vertellen dat scholen in de toekomst overal gesitueerd moeten kunnen zijn. In een kroeg, bowlingbanen, werkplekken enz.
Je zou bijna zeggen dat het onmenselijk is om dit van ze te verwachten.

Toch snap ik wel waar Moravic heen wil: wil je de zone van de naaste ontwikkeling (Vygotsky) van een kind blijven prikkelen dan zul je het op sommige gebieden zijn tijd vooruit moeten zijn. En ja.....het onderwijs heeft nog een hoop analoge stayers die dat niet zo zien zitten. Toch is het voor veel leerkrachten wel een geruststelling dat het beheersen van de 2.0 vaardigheden geen sleutel is tot deze veranderingen maar dat het een mindset is waar 2.0 technologie een belangrijke rol in kan spelen.

Maar laten we er wel voor zorgen dat het gapende gat tussen leerkracht en technologie niet groter wordt. We moeten een manier gaan verzinnen waardoor ze allemaal op het puntje van hun stoel gaan zitten.Dat dit idealistisch is zal best, we kunnen die groep niet gaan zitten ontkennen.
Kortom;

Er valt nog een hoop te doen...denk ik zo. Binnenkort meer.

Rightbrainer Pur Sang

Als ik een iemand graag een keer zou willen ontmoeten en voor mijn klas zou willen zetten dan is het Sam Dillemans. Een Belgisch kunstenaar die een jaar geleden onderwerp was van een prijswinnende documentaire op Canvas.
Dillemans is voor mij de belichaming van doorzettingsvermogen, toewijding en kei- keihard werken om je doel te bereiken. De Belg vindt namelijk dat hij als kunstenaar maar met een doel op de aarde is gezet en dat is om zo dicht mogelijk bij de grote meesters te geraken. Hij kan zich opwinden over de oma die potten bakt en daarmee een galerie vol kan krijgen met namaakwerk. " Wat mensen met hun vrije tijd doen?......Zij verkloten die!"

De aantrekkingskracht die Sam Dillemans heeft op mij is groot. De boksende kunstenaar die zijn leven in het teken heeft gezet van de groten der aarde. Een taak, een doel en that's it.
Maar waarom is dit nu zo gaaf? In de steeds platter wordende maatschappij zijn dit icoontjes die ik koester. Iemand die ultra rightbrainer is en onderscheidend is door zichzelf te zijn.

Maak ik weer de link naar onderwijs dan hoop ik oprecht dat we in de toekomst als we aan de slag gaan met het veranderen van het onderwijs en meer gaan aansluiten bij de kwaliteiten en talenten van kinderen dat we dit soort mensen eindelijk kunnen gebruiken als voorbeeld aan leerkrachten hoe ze kinderen kunnen motiveren en uitdagen het onderste uit de kan te halen.

part 2 van de basisschool over 10 jaar..

In de klassen heeft iedereen een eigen laptop in allemaal verschillende kleuren, iedereen deelt met iemand anders een tafel en alle lessen doen ze op internet. Ieder kind heeft een zendertje en als iemand er niet is kan de juf of meester zien waar je bent en die kan je bellen.

Als je naar de wc moet stap je in de lift naar de eerste verdieping en als je naar de wc bent geweest dan wordt de wc automatisch schoongemaakt met een doekje en heb je een schone wc.

En voor het nakijken hebben ze een machine die een kruisje of een krulletje zet en als je te veel fout hebt wordt het teruggegeven en dan moet je die som 5 keer opnieuw doen.

De leraren zijn gewoon hetzelfde gebleven, maar natuurlijk wel ouder geworden.

Meike