Even een review

ik heb vandaag een aantal dingen even gecheckt in de klas. Launchball voor i-phone en i-pod touch is een geweldige app om kinderen oplossingsgericht te laten nadenken. Kan het moeilijk omschrijven maar liet vandaag een kind er op werken en wilde graag thuis verder op de i-phone van zijn moeder. Leuk. Zag ook meteen een meerwaarde voor de inzet van i-phone in de klas. Tijdens de gelaagde instructie kun je kinderen makkelijk op niveau aanspreken en aan het werk zetten. Doel voor 2010: 2x i-pod touch voor groep 7.

Lees hier meer op de blog van Wilfred Rubens over i-phones in het onderwijs.

Basisprincipes

Onder het mom van baat het niet dan schaadt het niet gaan we vanaf juni op onze site proberen om extra informatie te geven over de basisprincipes en -technieken waar de huidige media om draaien. Het is de afgelopen jaren zo snel gegaan dat een hoop mensen waaronder veel leerkrachten even niet meer kunnen volgen wat er gebeurt. Helemaal niet erg is goed te begrijpen.

Het zal voor sommige even wennen zijn, voor anderen kan het te makkelijk of te moeilijk zijn. Maakt niet uit we gaan het toch doen.Een inhaalcursusje voor wie wil. Laat ons weten of het helpt.

In onze nieuwsbrief hebben we het vorige keer gehad over het plaatsen van foto's op een webalbum. Eigenlijk moeten we nog een klein stapje terug, vandaar dat we eerst ingaan op de techniek van het zoeken van een afbeelding op bijv. google om die vervolgens in een Word document te plaatsen.

De instandhouding van het ICT probleem..

Onderwijstijdschriften. Ik heb het geprobeerd maar het wordt niets tussen ons. Vooral de relatie tussen ICT tijdschriften en mij, is helaas vandaag verpest. Ik las COS. Computers op School. Het thema: Mediawijsheid. Een onderwerp dat mij zeer aantrekt gezien ons bedrijf hier trainingen over geeft.
Al na een bladzijde ben ik er al klaar mee. Wat is de onderscheidende factor van VIVES? Wat is de meerwaarde voor de leerkracht? Werkt het blad mee aan een positiever imago voor leerkrachten. Het zijn maar een paar vragen die bij me opkomen.

Laten we het fenomeen onderwijstijdschrift eens van dichtbij bekijken. Ik stel me een leerkracht voor die al niet veel met ICT heeft en tussen de middag aan de teamtafel zijn broodtrommel open doet. Hij/zij ziet het blad COS liggen en slaat het open. Wat gebeurt er op zo'n moment in de grijze massa van een leerkracht? Laat ik voorop stellen dat ik van neuropsychologische zaken geen verstand heb maar wel geinteresseerd ben in de psyche van de mens en vooral wat de mens beweegt. Huis-, tuin- en keukenpsychologie dus.
Maar goed. Onze leerkracht van hierboven is ondertussen 5 bladzijden verder. Begint steeds nonchalanter te bladeren en de desinteresse neemt zichtbaar toe. En dan gebeurt het.
De leerkracht beseft zich dat het nonchalant bladert, betrapt zich op zijn desinteresse en doet het blad dicht. Klaar.
Waarom? In mijn optiek vanwege het feit dat de leerkracht zich totaal niet kan identificeren met wat er geschreven wordt in het magazine. Het is ICT nerdtaal en er worden dingen van hem verwacht op digitaal gebied terwijl hij al 5 jaar geleden heeft besloten het bij de schoolmail te laten en als hij een goede bui heeft hier en daar wat gaat googlen. Het is dweilen met de kraan open. Enerzijds vind ik dat leerkrachten veel meer moeten met de laatste ontwikkelingen. Anderzijds denk ik dat we ze zijn vergeten. Een grote groep leerkrachten wil niet aan de digitale wereld. Wil geen online registratiesysteem, wil geen digitale versie van het huidige methodeaanbod. Nee, ze willen niet en waarom niet? Omdat het onbereikbaar voor ze lijkt te zijn. We zijn doorgegaan met ontwikkelen en zijn vergeten de leerkracht daarin mee te nemen. Ze denken dat de achterstand niet meer in te halen valt. En als we dan ook nog beginnen over het feit dat leerlingen anders gaan leren in de toekomst dan zakt de moed hen in de schoenen.

Bladen als COS zijn voor deze leerkrachten niet effectief. Het zijn bladen gericht op mensen die al van ICT houden en er al wat/een hoop van weten. Maar welk blad durft het aan om een paar stappen terug te gaan. Leerkrachten op een leuke en frisse manier te benaderen en te laten zien dat ze hun probleem begrijpen. En dat er nog hoop is en dat alles goed komt. Dat is wat veel leerkrachten al lang niet meer hebben gehoord. Even voor de goede orde: er is natuurlijk ook een behoorlijke groep leerkrachten die zeer vaardig is puur door eigen enthousiasme. Nee, ik weet dat ze er zijn en ik weet dat die groep groeiende is.


Maar laten we aub stoppen met het maken van stoffige semi-vakbladen die er voor zorgen dat leerkrachten bevestigd worden in wat ze al dachten: "Zie je wel, ik kan het niet!"
Dat willen we niet voor onze leerlingen (neem ik aan) en ook niet voor leerkrachten.