Eclectisch lesgeven

Als je doelgroep verandert, verander je mee zou je zeggen. Althans als het bedrijfsleven het weigert te doen, dan zijn ze hun klanten kwijt. Het is niet voor niets dat ze hun ideale klant vaak in een fotolijstje op hun bureau hebben staan. Ieder moment blijven beseffen voor wie je het doet. Doen wij leerkrachten dat ook ?




Ja dat doen we zeker. Niets dan goeds over leerkrachten in deze tijden. Dat we inspiratievol moeten zijn voor kinderen heb ik al gezegd in voorgaande blogs maar eigenlijk vind ik dat meer dan vanzelfsprekend. Leuk is te zien hoe je leerkrachten zou (volgens brighthub.com) kunnen indelen in vier groepen:

De progressieve leerkracht:
gaat uit van het kind als startpunt en dat probleemoplossings strategieen het kind verder zullen helpen in deze maatschappij.

De perennialistische leerkracht(geen goed alternatief kunnen vinden voor perennial):
is altijd op zoek naar de waarheid bestuderen. Ze zijn geneigd vast te houden aan de richtlijnen, definities en uitleg van de leerboeken waar kinderen uit werken. Ze zien geen heil in creatieve activiteiten in school als een oefensituatie voor real-life scenario's.

De essentialistische leerkracht:
gelooft dat jonge kinderen alleen de essenties nodig hebben als lezen, schrijven en rekenen.Alle overige vakken moeten pas onderwezen worden op het voortgezet onderwijs.

De romantische leerkracht:
gelooft dat het kind zijn eigen weg moet volgen. Creatief moet kunnen zijn en zich moet kunnen ontplooien.

Vier stijlen dus waar globaal gezien iedere leerkracht zich in zou moeten kunnen vinden. De praktijk wijst denk ik uit dat we als leerkrachten al regelmatig switchen tussen deze stijlen. We willen graag dat de kwaliteit van ons onderwijs gewaarborgd blijft en we willen zeker weten dat de rendementen aan het eind van de basisschool hoog genoeg zijn. Logisch als dat van ' bovenaf' opgelegd wordt.
Maar er zit iets kroms in: de regering wil enerzijds dat we vast houden aan kwaliteit en in de top tien van kenniseconomieen komen te staan. En anderzijds willen we innoveren en kinderen leren om zich te kunnen redden in een toekomstmaatschappij waar we nog niets van weten.
He, is dat niet wat contradictioneel ? We willen vasthouden aan lesstof en kennis garanderen, logisch, maar we willen ook innoveren in de toekomst en daar doen we vervolgens helemaal niets mee. Onderwijs van nu is helemaal niet ingericht op innoveren. Kinderen leren niet zo vaak dat we buiten de lijnen moeten denken en nieuwe ideeen op te doen. Kortom we willen vastigheid maar het beste wapen voor de toekomst is kortweg kinderen loslaten. Ja begrijpelijk. Dat is vragen om problemen.

Vandaar dus : de eclectische leerkracht. Switchen tussen stijlen om kinderen mee te geven dat de toekomst bestaat uit basiskennis die je overgedragen wordt door een leerkracht en die je je eigen maakt door oefenen en stampen.
Anderzijds zullen we romantisch moeten zijn en kinderen de ruimte moeten bieden door ze volledig ins blau hinein te laten denken om tot goeie innovatieve plannen in de toekomst te komen. Want wellicht is het u opgevallen dat de boeken die nu over innovatie in het onderwijs worden geschreven door mensen uit het bedrijfsleven of de creatieve sector worden gemaakt. Architecten, kunstenaars, CEO's noem maar op. Het zijn de mensen die het aandurfden om te spelen met ideeen. Ze te kneden tot iets nieuws dat werkte. Ik vraag me al een tijd af waarom er toch in godsnaam geen boek vanuit het onderwijs komt. Wij kennen de vloer het best en we houden ons te veel op de achtergrond.

Maar please laten we romantisch lesgeven op zijn tijd. Meer creativiteit de klas in blazen en kinderen leren om te gaan met vreemde zaken die hen prikkelen om na te denken buiten de kaders om.

En zeg nou zelf: hoe sexy klinkt t als je zegt tegen je collega's dat je vanmiddag een romantische leerkracht bent geweest.

de ' WHY ? ' in het lesgeven

Eindelijk is een mooi woord. Eindelijk weer eens tijd om een blog te doen. Tuurlijk weet ik dat het geen zin heeft om weinig te bloggen en regelmatig schrijven zorgt voor meer volgers. But Hey !! Why the hell not !! Als je een interview leest van een leerkracht die exact dezelfde mening met je deelt dan is er geen ontkomen aan. Bloggen dus !!

Eindelijk dus iemand die absoluut van mening is dat leerlingen in deze tijden langzamerhand steeds meer circusdieren worden waarvan we verwachten dat ze tijdens schooltijd niet het ' nieuwe ' leren maar zich ondergedompeld zien in een oud systeem waar ze zelf geen binding meer hebben, genaamd.... school ! Ik heb het over Steve Maher, leerkracht op een High School in New Jersey en tevens socioloog.

Vond deze quote dan ook een shock maar zo waar:

....., because if you think about the media environment that an average American teenager lives in, to walk into a classroom that doesn't have any of that media must be like walking into a desert. To have the least media-rich time of their day to be the time when they're supposed to be engaged and involved with learning seems to be almost a crime, because you have these tools out there and they could be used easily. ...

Zo dat zijn nog eens uitspraken. Ik riep wel eens om olie op het vuur te gooien dat ze leerkrachten hun Verklaring Omtrent Gedrag moesten ontnemen omdat ze weigeren les 1 van de Pabo of de PA(destijds) aan te nemen: aansluiten bij de belevingswereld van de kinderen. Digitale media inzetten om de leerbeleving te verrijken.

Een jaar of twee, drie geleden kon je je nog neerleggen bij het feit dat er misschien een aantal collega's zich niet verdiepten in de digitale wereld. "Het is trekken aan een dood paard." Dat soort oneliners waren niet van de lucht. Maar wat mij betreft is die tijd volledig voorbij. Zoals Maher als zegt: Het is bijna een misdaad om kinderen van 9 tot 3 te laten leren in een omgeving die steeds minder binding heeft met de huidige tijd.

Maar klagen van de zijlijn is makkelijk en verwerpelijk. Dus oplossingen bieden lijkt me op zijn plek.
Om er voor te zorgen dat kinderen les krijgen op een school die midden in de maatschappij staat heb je leerkrachten nodig die zich verdiepen in de materie van het nu. En dan doel ik niet op de 'straat' in de klas halen. Want we hebben de afgelopen jaren genoeg gegraffitiet en gerapt in buurthuizen. Het wordt tijd voor meer. Voor bevlogen mensen voor de klas die weten wat de meerwaarde van de digitale wereld is. Die kunnen struinen en inspirerende snuiters op een digibord kunnen toveren en kunnen laten zien dat lesgeven met passie en nou-eens-niet-uit-het-boekje lessen kinderen aan zich bindt en op die manier een voorbeeld kunnen zijn.

Ik las een mooie gastblog van Marcel Kesselring op Frankwatching van rotschool naar topschool. De golden circle werd aangehaald. Kesselring is terecht op de barricades gegaan voor het ' waarom' voor scholen om zich te willen profileren in de wijk.
En dat is wat mij betreft dezelfde vraag die leerkrachten zich moeten stellen. Waarom sta ik hier en waarom geef ik les?

En die vraag kan zeer confronterende antwoorden opleveren daarom zal er hoofdzakelijk steeds vaker eerst naar het WAT gekeken worden op scholen. Lekker veilig.

Denken in mogelijkheden

Voordat je kijkt wil ik vragen of je aub de hele video wilt kijken en niet een stukje. Ik heb wel vaker masterclasses gezien. Die zijn voornamelijk gericht op de beheersing en op de interpretatie van de componist. Het niveau ligt daarin erg hoog en kan soms wat saai zijn.
Ik kwam op freshcreation deze video tegen waarin Benjamin Zander (dirigent van het the Boston Philharmonic Orchestra) een ander soort masterclass geeft. Hij heeft een jonge, talentvolle cellist voor zich die hij aangeeft waar het om draait bij het spelen van muziek: Denken in mogelijkheden !

Wat is het nu dat Zander wil laten zien. Niet alleen het denken in mogelijkheden. Het gaat om iets naar boven krijgen in jezelf waarvan je nog niet wist dat je het in je had. Aanboren van talent noemen ze dit wel. Toch is het dat niet alleen. Met talent alleen kom je er niet. Zander laat zien dat de muziek moet leven, dat je moet knokken om te laten zien wat je ermee wilt. Dat kan ontroering zijn. Of door beheersing.

Uiteraard ligt de kracht van deze video voornamelijk bij Zander zelf. Door zijn student te laten voelen dat Bach iets groters voor ogen had dan alleen de muziek. De manier waarop hij alles op alles zet en met een enorme dosis doorzetting, kennis, instrumentbeheersing en empathie voor de jonge cellist is fenomenaal. Het aanstekelijke enthousiasme van Zander is wellicht nog de beste inspiratie om dit naar je lespraktijk te willen vertalen. Hij switched van muziekleraar naar inspirator. Van vaderlijk figuur (het onhelzen) naar coach.
Het is niet voor niets dat de schrijver van de blog wil dat alle leerkrachten zo zijn. Met alleen lesgeven zijn we er niet meer.
We zullen in een ideale situatie de tijd moeten hebben om leerlingen zo te benaderen dat ze alles uit zichzelf halen wat er in zit.

En bovenal met het enthousiasme waarmee we lesgeven. En denk erom: afkijken dat filmpje !!!!

@ Yahoo! Video

via freshcreation.com

Input van ouders

Gisteravond zaten we met met een stel ouders bij elkaar om te kijken hoe we de kennis van hun beroepen in kunnen zetten om kinderen betere input te laten leveren bij onze AK/GS methode Topondernemers.
De kinderen krijgen binnenkort een workshop folders maken met een marketing insteek(verkoop van een product), interviewen, onderscheiden van verschillende soorten teksten, een cursus presenteren voor de groep en hoe zoek ik goed naar informatie. We misten naar aanleiding van een gesprek over A Whole New Mind een workshop waarbij de nadruk komt te liggen op ontwerpen en creativiteit. Vandaar dat we nog even doorzoeken naar een ouder die in de grafische wereld zit.
Een hele leuke en zinvolle avond waarbij we hopelijk voor de komende jaren een manier hebben opgezet waarmee we kinderen een rugzak meegeven die is gevuld met vaardigheden waar ze op het VO echt wat aan hebben.
Zat te denken om tussen de workshop rondes voor de leerlingen ook wat kinderen/ouders te vragen om een keynote te verzorgen. Hebben we gewoon een conferentie voor mini-mensjes.

Deftones and why we have to change.

Vanmorgen in de auto luisterde ik naar Deftones in de auto. 'Back to school' van het album 'White Pony' blijft me iedere keer als ik het hoor weer overvallen. Zelden heb ik zo'n intens nummer gehoord.

Maar dat is niet de reden waarom ik dit nummer wil aanhalen. Tijdens mijn rit naar de TU in Delft (ugame-ulearn) rezen er keer op keer gedachten in mijn hoofd over web 2.0, leerkrachten, kinderen enz. enz. (ondertussen was op mijn cd ' Change in the House of Flies' net afgelopen en bovenstaand nummer begint daarna, nummer 12 voor intimi).

We praten dezerdaags over niets anders meer dan over hoe we kinderen dit en kinderen dat moeten aanbieden. Soms heb ik er schoon genoeg van en wil concrete voorstellen. Wat dan in de klas en hoe dan. Maar wat mijn aandacht steeds meer grijpt is dat kinderen echt big-time gaan afhaken als we niet snel iets doen aan de manier waarop we ze onderwijzen.

Dat is echt een enorm probleem. Het nadeel van volwassenen is ook nog eens dat het ze verdomd lang duurt voordat ze in de gaten hebben dat er haast bij is. We moeten dus als leerkracht gaan veranderen. We moeten in een andere 'mode ' gezet worden. Kinderen leren allang niet meer zoals we denken. Ze zijn niet betrokken, ze zijn ingedut en doen klakkeloos wat we zeggen dat ze moeten doen.

En daar komt mijn associatie met Deftones vandaan. De Californie based band is voor mij al vanaf eind jaren '90 de belichaming van dit probleem. Hun muziek is in mijn ogen een directe afspiegeling van verveelde jeugd die uit pure ellende maar muziek is gaan maken.
Dat dit ook echt benoemd is in hun muziek was voor mij nooit duidelijk.

Tot van vanmorgen in de auto. Ik weet dat het nummer ' Back to school (mini maggit)' over de schooljaren gaat. Helaas is de zangstijl van zanger Chino Morino niet zo dat ik in een keer kon begrijpen wat de woorden waren vandaar dat ik een maal op mijn bestemming meteen de lyrics op zocht en inderdaad. I was right.

"Cause back in school, we are the leaders of it all.
So transpose or stop your lies."

Voor mij is dit de definitieve afrekening van leerlingen met hun leerkrachten. We kunnen praten over web 2.0 in de klas maar waar het echt om draait is dat leraren moeten veranderen. Hun manier van lesgeven is net zo goed niet meer van deze tijd.
Iemand noemde het ooit eens nu-cultuur. En ik ben het helemaal eens met hem. Onze benadering moet net zo goed 2.0 zijn. We zijn hen verplicht om te laten zien dat we weten wat er die koppies omgaat. Aansluiten bij de belevingswereld heet dat. En dat is nu net wat we al een hele tijd niet meer aan het doen zijn.

En daar had Deftones het al in 2000 over.

" All you are......now i'm on the next page"

IPON 2009

Voor mij persoonlijk was de IPON dit jaar vooral de Teachmeet van Fons v/d Berg. Zijn enthousiasme vond ik aanstekelijk en was voor mij eigenlijk de presentatie waar ik met zeer veel graagte naar geluisterd heb. Met zijn presence blijft hij zeer dicht bij zichzelf en is daarmee zeer authentiek.

Dat geldt voor mij in algemene zin voor de hele Teachmeet. Ik ben van origine niet echt iemand die een lang spanningsboogje heeft en de Teachmeet geeft ruimte voor even niet opletten.
Dus teacmeeten is voor mij de manier van informatie overbrengen. Ik zweer er vanaf gisteren bij.

Da brengt mij automatisch tot de studiedag die ik gister op school had. Met dertig man in een rondje en luisteren naar een iemand werkt niet. Gelukkig heb ik een directeur die open staat voor nieuwe dingen. Nieuwe vormen van vergaderen. Dat wordt mijn main goal voor de komende tijd.

Gelukkig las ik vorige week de blog van Seth Godin over de nieuwe manieren van vergaderen en ik wist het meteen:

Ik heb een guru gevonden(ik vond purple cow ook een vet boek) en ik wil lid worden van zijn
'tribe' . De zin: kick out all the chairs(and i'm deadserious) geeft aan dat we een new era zijn ingegaan als het om vergaderen gaat.

Ook dit: op het lijf geschreven. Voor mij ontworpen. Ik heb het gevoel nu pas te zijn aangekomen in de age waarin ik had moeten opgroeien. Bit to late. Maar went wel.
Vergaderen new style. ik ben ervoor.
Ook mijn bezoek aan Keimpe @ de Waag is voor mij een eye opener geweest. Niet stilzitten en praten maar dingen doen en lekker creatief ouwehoeren. Tafelvoetballen, ff scratchworks doen, fablab bekijken. Vette dingen dus.
Vervolgens sta ik drie uur later buiten met een rugzak vol kleine robots, een hoofd vol ideeen en het gevoel dat ik de hele wereld nog aan kan.

Raar maar dat gevoel heb ik nou nooit als ik terugkom van een lezing of studiedag. Meestal ben ik uitgeput, leeggezogen en heb het gevoel dat het nooit meer goed gaat komen. Ik leer dus door te doen. We zien wel waar het schip strandt. Het lesgeven aan kinderen die ook die manier van leren hebben werkt op mij enorm verhelderend.

Sinds ik meer match met de kinderen in mijn klassen heb ik een stuk meer plezier in lesgeven.