Interessante infographic.

Bloomberg BusinessWeek heeft een interessante infographic gepubliceerd die de vormen van online activiteit laat zien gedaan door de mensen van 7 verschillende leeftijdsgroepen. Er zijn 6 soorten acties gemaakt in de grafiek nl.: creators, critics, collectors, joiners, spectators en de inactieven. De leeftijdsgroepen zijn: jonge tieners, jeugd, Generatie Y, generatie X, jonge baby boomers, oudere baby boomers en senioren. De data in de grafiek komen van Forrester Research.


Klik hier voor een grotere versie.

Ui t de grafiek valt vooral te zien dat leerlingen veel meer actief zijn en meer content online creëren dan hun leerkrachten. Dit soort staatjes zou voor scholen toch het bewijs moeten zijn dat het onderwijs anders ingericht dient te gaan worden. Hoeveel bewijs heb je nodig?

Rightbrainer Pur Sang

Als ik een iemand graag een keer zou willen ontmoeten en voor mijn klas zou willen zetten dan is het Sam Dillemans. Een Belgisch kunstenaar die een jaar geleden onderwerp was van een prijswinnende documentaire op Canvas.
Dillemans is voor mij de belichaming van doorzettingsvermogen, toewijding en kei- keihard werken om je doel te bereiken. De Belg vindt namelijk dat hij als kunstenaar maar met een doel op de aarde is gezet en dat is om zo dicht mogelijk bij de grote meesters te geraken. Hij kan zich opwinden over de oma die potten bakt en daarmee een galerie vol kan krijgen met namaakwerk. " Wat mensen met hun vrije tijd doen?......Zij verkloten die!"

De aantrekkingskracht die Sam Dillemans heeft op mij is groot. De boksende kunstenaar die zijn leven in het teken heeft gezet van de groten der aarde. Een taak, een doel en that's it.
Maar waarom is dit nu zo gaaf? In de steeds platter wordende maatschappij zijn dit icoontjes die ik koester. Iemand die ultra rightbrainer is en onderscheidend is door zichzelf te zijn.

Maak ik weer de link naar onderwijs dan hoop ik oprecht dat we in de toekomst als we aan de slag gaan met het veranderen van het onderwijs en meer gaan aansluiten bij de kwaliteiten en talenten van kinderen dat we dit soort mensen eindelijk kunnen gebruiken als voorbeeld aan leerkrachten hoe ze kinderen kunnen motiveren en uitdagen het onderste uit de kan te halen.

De instandhouding van het ICT probleem..

Onderwijstijdschriften. Ik heb het geprobeerd maar het wordt niets tussen ons. Vooral de relatie tussen ICT tijdschriften en mij, is helaas vandaag verpest. Ik las COS. Computers op School. Het thema: Mediawijsheid. Een onderwerp dat mij zeer aantrekt gezien ons bedrijf hier trainingen over geeft.
Al na een bladzijde ben ik er al klaar mee. Wat is de onderscheidende factor van VIVES? Wat is de meerwaarde voor de leerkracht? Werkt het blad mee aan een positiever imago voor leerkrachten. Het zijn maar een paar vragen die bij me opkomen.

Laten we het fenomeen onderwijstijdschrift eens van dichtbij bekijken. Ik stel me een leerkracht voor die al niet veel met ICT heeft en tussen de middag aan de teamtafel zijn broodtrommel open doet. Hij/zij ziet het blad COS liggen en slaat het open. Wat gebeurt er op zo'n moment in de grijze massa van een leerkracht? Laat ik voorop stellen dat ik van neuropsychologische zaken geen verstand heb maar wel geinteresseerd ben in de psyche van de mens en vooral wat de mens beweegt. Huis-, tuin- en keukenpsychologie dus.
Maar goed. Onze leerkracht van hierboven is ondertussen 5 bladzijden verder. Begint steeds nonchalanter te bladeren en de desinteresse neemt zichtbaar toe. En dan gebeurt het.
De leerkracht beseft zich dat het nonchalant bladert, betrapt zich op zijn desinteresse en doet het blad dicht. Klaar.
Waarom? In mijn optiek vanwege het feit dat de leerkracht zich totaal niet kan identificeren met wat er geschreven wordt in het magazine. Het is ICT nerdtaal en er worden dingen van hem verwacht op digitaal gebied terwijl hij al 5 jaar geleden heeft besloten het bij de schoolmail te laten en als hij een goede bui heeft hier en daar wat gaat googlen. Het is dweilen met de kraan open. Enerzijds vind ik dat leerkrachten veel meer moeten met de laatste ontwikkelingen. Anderzijds denk ik dat we ze zijn vergeten. Een grote groep leerkrachten wil niet aan de digitale wereld. Wil geen online registratiesysteem, wil geen digitale versie van het huidige methodeaanbod. Nee, ze willen niet en waarom niet? Omdat het onbereikbaar voor ze lijkt te zijn. We zijn doorgegaan met ontwikkelen en zijn vergeten de leerkracht daarin mee te nemen. Ze denken dat de achterstand niet meer in te halen valt. En als we dan ook nog beginnen over het feit dat leerlingen anders gaan leren in de toekomst dan zakt de moed hen in de schoenen.

Bladen als COS zijn voor deze leerkrachten niet effectief. Het zijn bladen gericht op mensen die al van ICT houden en er al wat/een hoop van weten. Maar welk blad durft het aan om een paar stappen terug te gaan. Leerkrachten op een leuke en frisse manier te benaderen en te laten zien dat ze hun probleem begrijpen. En dat er nog hoop is en dat alles goed komt. Dat is wat veel leerkrachten al lang niet meer hebben gehoord. Even voor de goede orde: er is natuurlijk ook een behoorlijke groep leerkrachten die zeer vaardig is puur door eigen enthousiasme. Nee, ik weet dat ze er zijn en ik weet dat die groep groeiende is.


Maar laten we aub stoppen met het maken van stoffige semi-vakbladen die er voor zorgen dat leerkrachten bevestigd worden in wat ze al dachten: "Zie je wel, ik kan het niet!"
Dat willen we niet voor onze leerlingen (neem ik aan) en ook niet voor leerkrachten.