Positieve en negatieve inspiratie

Ik kwam op de blog van educationinnovation dit filmpje tegen. Zoals zo veel filmpjes kun je geïnspireerd raken over hoe mensen hun onderwijs invullen. Ze spreken tot de verbeelding en motiveren je om nog meer uit jezelf te halen als leerkracht.
Ook bij dit filmpje ben ik zo blij dat er mensen zijn die zich zo uitsloven om deze kinderen een blik in de wereld te geven via technologische ontwikkelingen.

Toch betrap ik mezelf erop na 2 minuten film dat we in Nederland en wellicht ook andere Europese landen misschien wel aan de vooravond staan van iets wat jarenlang onmogelijk leek te zijn: als we ICT en media op dit tempo proberen aan te bieden bij leerkrachten dan worden kansrijk ingehaald door wat we nu ontwikkelingslanden noemen. Leerkrachten in deze landen zijn zelf enorm eager om dit te willen leren omdat ze zien wat de meerwaarde is voor de kinderen. Hier hebben we voor een groot gedeelte te maken met leerkrachten die argwanend zijn en het eng vinden. Ik generaliseer even. Maar bij het zien van dit filmpje wordt ik best een beetje bang. We gaan te laat komen ! is mijn eerste reactie.
In Rwanda, Nepal zijn dingen gaande waar we hier in Nederland nog een puntje aan kunnen zuigen. Nu is dit wellicht in een prematuur stadium maar de leergierigheid van de kinderen en de mensen eromheen zal er voor zorgen dat we voor de tweede keer na China overvallen gaan worden en dat we wel eens achter kunnen raken.
Dus ik zeg het nog maar eens.Werk aan de winkel dames en heren leerkrachten.

We need more heroes 2

Onlangs zag ik Martijn Aslander praten en zijn verhaal houden. Het zijn van die verhalen die je je jaloers maken. Het zijn voorbeelden van mensen die laten zien dat het onderwijssysteem niet altijd op hen van toepassing is. Aslanders schoolloopbaan is alles behalve conventioneel verlopen. Meerdere keren geswitched van Mavo naar havo enz. Maar wel al op jonge leeftijd zeer ondernemend en had op zijn 20e al meerdere mensen voor hem werken.

Ik had vroeger ook zo'n vriend (is hij nog steeds). Het studeren op de Havo was al niets voor hem en een studie daarna al helemaal niet. Hij werd een drop-out en bouwde zijn bestaan vanaf de eerste steen op. Een hoog wat-maakt-t-allemaal-uit gehalte en dezelfde instelling als Aslander: als je minder hebt dan niets kan het alleen maar beter gaan. Ook deze vriend heeft een zeer goed lopende onderneming.

Een ander aspect van Aslanders betoog hield in dat het oude hierarchische model binnen welk organisatie dan ook niet meer werkt en dat we toe zijn aan een netwerkmodel.
Ik vroeg hem na afloop hoe je de netwerkvom van organiseren kan toepassen binnen het onderwijs. Zijn antwoord geeft aan dat we niet alleen toe moeten naar nieuwe onderwijsvormen maar ook naar een nieuw soort leerkrachten.
Als we toe gaan naar een situatie waarin leerkrachten excelleren op een gebied en dus een meerwaarde vormen voor de organisatie en ze inzetten op dat gebied, dan kunnen we toe naar dat netwerkmodel.

Daarnaast zei hij dat de kennis die we willen overdragen eigenlijk altijd voorradig is en dat we moeten gaan kijken hoe we die kennis gaan overbrengen. Aslander vertelt dat hij in de veronderstelling is dat we veel meer inspirerende mensen nodig hebben die waarde aan kennis kunnen koppelen. Het gaat dus niet zozeer om de kennis zelf. Het gaat om de manier waarop we die verpakken. We hebben dus mensen nodig die op inspirerende manier verhalen vertellen en weten te enthousiasmeren.
juist de eclectische leerkracht. Continue wisselend van aanpak, leerstijl en altijd laten zien dat kennis cool is.
We zijn per slot van rekening kennis werkers. Dus......

We definitely need more heroes.

Topondernemers in groep 7

Vanaf deze week starten we een nieuwe methode voor geschiedenis, aardrijkskunde en natuuronderwijs. Het sluit aan bij meervoudige intelligenties en het gaat uit van een aantal principes:

De kinderen werken zelfstandig aan opdrachtkaarten en presenteren daarna hun onderwerp aan de klas. De presentatie is een must omdat kinderen elkaar onderwijzen en Topondernemers gaan ervan uit dat op deze manier het curriculum gedekt is.

De kinderen werken per jaar zes grote thema's door waar alles in zit. De leerkracht staat als begeleider aan de zijlijn en begeleidt het geheel. Administratie van wie welke kaart heeft gemaakt is zeer belangrijk gezien iedere opdrachtkaart staat voor een deel van het curriculum.

Er zijn al aardig wat scholen die er mee werken en ook met verdeelde meningen.

Toch zag ik ook weer verschillende aanknopingspuntn met de digitale wereld. Zo kunnen kinderen kiezen uit een solo-, tweetal-, of groepsopdracht. Vooral het groepsgebeuren is uiteraard een aanknopingspunt om weer een duik te nemen in de digitale mogelijkheden. Zo kunnen we wiki's inzetten maar zeker ook de google apps. Op deze manier hebben de kinderen altijd hun portfolio bij de hand en kunnen ze leerjaaroverstijgend doorwerken aan Topondernemers.
In november heb ik een brainstorm gepland met @jillesol (ouder in mijn klas en bekend als vurige harry uit Rapadonie) en nog wat meer ouders om na te denken over de vertaling naar onze klas. Een aantal ouders is goed met journalistiek en teksten schrijven(communicatie in het algemeen)weer andere ouders willen graag vertellen over geologie. Het beste van alle werelden.

More to come.

Het concreet maken van een theorie.

Hoewel ik niet aanwezig was bij de Creative Company Conference heb ik het toch kunnen volgen via Twitter. Geweldig. Dankzij Helikon. Dank daarvoor.
Nu terug naar het CCC. Sir Ken Robinson heb ik op TED zien spreken en ik was onder de indruk van zijn verhaal waarin hij vertelt dat creativiteit eerder om zeep geholpen wordt ipv dat het getriggerd wordt. Kinderen wennen aan het feit dat fouten maken ook echt fout is en daarmee verleren ze hun lef tot uitproberen. Kleuters durven het vaak nog wel maar daarna draait het vaak om goed willen en moeten doen.
Scholen moeten hun curriculum aanpassen en creatieve vakken op een hoger plan helpen en net zo belangrijk maken als de overige vakken zodat we talenten van kinderen kunnen ontdekken en daar beter op kunnen aansluiten.Dat is wat Robinson (in het kort)zegt.

Nu ben ik niet voor niets leerkracht in het basisonderwijs geworden. Na 10 jaar voor de klas kan ik constateren dat onderwijs draait om het concreet maken van kennis. Inzichtelijk en breed inzetbaar. Je werkt altijd van abstract naar concreet. Dat is wat Piaget en Vijgotsky mij hebben bij gebracht.

We hebben dus het gegeven dat we creativiteit moeten gaan aanboren binnen het curriculum en we hebben de dagelijkse onderwijspraktijk. Hoe gaan we deze twee combineren?
Het is namelijk nogal wat. De voorbeelden zijn er wel. Neem VO school UNIC in Utrecht. Zij werken met vakspecialisten op allerlei gebied. Een goed voorbeeld van hoe het kan.
De vraag is eigenlijk: hoe richt je je onderwijs zo in dat kinderen zich op alle gebied maximaal kunnen ontplooien? Moeten we het huidige onderwijs volledig overhoop halen en opnieuw inrichten? Wat voor leerkrachtgedrag hoort er bij deze veranderingen? Moeten we naschools aanbod hierin betrekken?


Kortom ik heb een hoop vragen en nog weinig antwoorden. Ik zie een hoop kansen maar nog geen concreet plaatje voor me.
Ik wil me er hard voor maken om een groep crea- en onderwijsmensen bij elkaar te krijgen die het leuk maar ook noodzakelijk vinden om hier gestalte aan te geven. De theorie vertalen naar de werkvloer. Hoe meer zielen hoe meer vreugde en kennis. Laat 't me weten. Het lijkt me gaaf om op mijn eigen school met een concreet plan te komen. info@mediagenius.nl

Groep 7 over 10 jaar........

Hoe alles op school erover 10 jaar uit? Dat zou iedereen wel willen weten. Dus hier volgt het denkwerk van Heleen.
‘Over 10 jaar is alles veranderd. De kinderen zitten misschien niet meer op school of ze doen op school alles met hun laptop, de leraren staan voor Jan Doedel voor de klas. Laten we maar even de tijd in reizen. Zzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzz boem!’

We zijn in 2019 en staan voor de Bieboroederschool. Op de parkeerplaats staan allemaal kleine vliegtuigjes. Daar zijn de kinderen mee naar school gekomen. Laten we maar naar binnen gaan.
‘Hallo, meester Sanne ik zie dat iedereen aan het game is. Waarom werken ze niet?’ ‘wie ben jij?’ ‘oja, sorry ik ben heleen ik kom uit 2009 ik ben een leerling van je.’ ‘ooja, ik kan het me vaag herinneren.’ ‘maargoed waarom werken ze nou niet?’ ‘oo ze hebben al een uur gewerkt dat is genoeg’ ‘ooh nou oke ik denk dat ik maar weer ga doei.’ ‘oke dag’.

‘zo nou zie je maar weer het kan heel anders worden in de toekomst.
Dank je Heleen, en tot zover de toekomst bij radio 1.