Eclectisch lesgeven

Als je doelgroep verandert, verander je mee zou je zeggen. Althans als het bedrijfsleven het weigert te doen, dan zijn ze hun klanten kwijt. Het is niet voor niets dat ze hun ideale klant vaak in een fotolijstje op hun bureau hebben staan. Ieder moment blijven beseffen voor wie je het doet. Doen wij leerkrachten dat ook ?




Ja dat doen we zeker. Niets dan goeds over leerkrachten in deze tijden. Dat we inspiratievol moeten zijn voor kinderen heb ik al gezegd in voorgaande blogs maar eigenlijk vind ik dat meer dan vanzelfsprekend. Leuk is te zien hoe je leerkrachten zou (volgens brighthub.com) kunnen indelen in vier groepen:

De progressieve leerkracht:
gaat uit van het kind als startpunt en dat probleemoplossings strategieen het kind verder zullen helpen in deze maatschappij.

De perennialistische leerkracht(geen goed alternatief kunnen vinden voor perennial):
is altijd op zoek naar de waarheid bestuderen. Ze zijn geneigd vast te houden aan de richtlijnen, definities en uitleg van de leerboeken waar kinderen uit werken. Ze zien geen heil in creatieve activiteiten in school als een oefensituatie voor real-life scenario's.

De essentialistische leerkracht:
gelooft dat jonge kinderen alleen de essenties nodig hebben als lezen, schrijven en rekenen.Alle overige vakken moeten pas onderwezen worden op het voortgezet onderwijs.

De romantische leerkracht:
gelooft dat het kind zijn eigen weg moet volgen. Creatief moet kunnen zijn en zich moet kunnen ontplooien.

Vier stijlen dus waar globaal gezien iedere leerkracht zich in zou moeten kunnen vinden. De praktijk wijst denk ik uit dat we als leerkrachten al regelmatig switchen tussen deze stijlen. We willen graag dat de kwaliteit van ons onderwijs gewaarborgd blijft en we willen zeker weten dat de rendementen aan het eind van de basisschool hoog genoeg zijn. Logisch als dat van ' bovenaf' opgelegd wordt.
Maar er zit iets kroms in: de regering wil enerzijds dat we vast houden aan kwaliteit en in de top tien van kenniseconomieen komen te staan. En anderzijds willen we innoveren en kinderen leren om zich te kunnen redden in een toekomstmaatschappij waar we nog niets van weten.
He, is dat niet wat contradictioneel ? We willen vasthouden aan lesstof en kennis garanderen, logisch, maar we willen ook innoveren in de toekomst en daar doen we vervolgens helemaal niets mee. Onderwijs van nu is helemaal niet ingericht op innoveren. Kinderen leren niet zo vaak dat we buiten de lijnen moeten denken en nieuwe ideeen op te doen. Kortom we willen vastigheid maar het beste wapen voor de toekomst is kortweg kinderen loslaten. Ja begrijpelijk. Dat is vragen om problemen.

Vandaar dus : de eclectische leerkracht. Switchen tussen stijlen om kinderen mee te geven dat de toekomst bestaat uit basiskennis die je overgedragen wordt door een leerkracht en die je je eigen maakt door oefenen en stampen.
Anderzijds zullen we romantisch moeten zijn en kinderen de ruimte moeten bieden door ze volledig ins blau hinein te laten denken om tot goeie innovatieve plannen in de toekomst te komen. Want wellicht is het u opgevallen dat de boeken die nu over innovatie in het onderwijs worden geschreven door mensen uit het bedrijfsleven of de creatieve sector worden gemaakt. Architecten, kunstenaars, CEO's noem maar op. Het zijn de mensen die het aandurfden om te spelen met ideeen. Ze te kneden tot iets nieuws dat werkte. Ik vraag me al een tijd af waarom er toch in godsnaam geen boek vanuit het onderwijs komt. Wij kennen de vloer het best en we houden ons te veel op de achtergrond.

Maar please laten we romantisch lesgeven op zijn tijd. Meer creativiteit de klas in blazen en kinderen leren om te gaan met vreemde zaken die hen prikkelen om na te denken buiten de kaders om.

En zeg nou zelf: hoe sexy klinkt t als je zegt tegen je collega's dat je vanmiddag een romantische leerkracht bent geweest.

OMG !!! It's Alphy

Eigenlijk hoef ik niet veel toe te voegen maar heb wel het idee dat we na de 2d wereld van AR nu wel echt iets nieuws gaan krijgen. Check robot Alphie die zowel op screen als IRL aanwezig is om commando's en opdrachten te doen.

Hij komt van het 2d vlak je kamer in en kinderen krijgen kleine tools om invloed te hebben op het gedrag van de robot. Dmv RFID (radio-frequency identification tags) kan Alphie voelen. Door hem uit te rusten met verschiilende ability's kan Alphie terug de 2d wereld in met nieuwe vaardigheden.

Aan de wieg van deze Alphie staat Cynthia Breazeal, director of the Personal Robots Group, oversees Playtime Computing van het MIT media lab.

Maar wat zouden de grote voordelen zijn in bijvoorbeeld een kleuterklas. Organisatorisch is het wel een gedoe maar al het nieuwe is eng. Breazeal noemt als voordeel co-creatie:

Another aspect of this project," she said, "is about allowing kids to co-create the world, the artistic elements, to author behavior of elements in this world." In other words, the child (or gamer) helps create the story rather than passively sitting through a story created by others.

.

Breazeal vertelt ook dat ze de trend door ziet verschuiven: In plaats van mensen aan te passen aan een computer door te leren met een controller of keyboard, zien we nu dat computers zich aanpassen aan computers door bijvoorbeeld natuurlijke bewegingen te leren lezen of het nu op een Ipad of een Kinect is.


Games hebben zich al ontwikkeld van het scherm naar de meer lichamelijke activiteiten zoals bij de Wii, maarPlaytime Computing laat zien dat het een kwestie van tijd is tot robots in consumer games voorkomen.

Toch nog even terug naar het onderwijs. We zouden kinderen dus zowel op digitaal en fusiek vlak tegelijk kunnen laten leren. Gezien veel educatieve tools al snel op de bovenbouw gericht zijn zien we nu een uitermate geschikte tool voor de kleinste kinderen binnen de basisschool. Je zou in de klas of erbuiten een hoek met deze opstelling kunnen inrichten en gericht met kinderen bepaalde oefeningen kunnen doen. Zo zouden taalachterstanden perfect aangepakt kunnen worden door kinderen met de Alphy woordenschat te oefenen. Wellicht kunnen er voorbeelden op het scherm komen van bouwsels met blokken waarvan Alphy je de instructies IRL geeft. Man er gaat weer een wereld open dan.

Het wordt tijd om kleuterjuffen en - meesters eens te laten kijken naar deze video en ze te vragen wat zij voor mogelijkheden zien.

We need your awesomeness !!

Gaaf maar wel erg Google minded is Google Slam. Binnenkort (wanneer is nergens te zien op de site) bij Google. Je maakt een filmpje van een applicatie die Google levert (je kunt kiezen uit Voice, Goggles enz enz) je gooit er je eigen saus overheen en klaar is Google.
Er strijden 2 filmpjes per week tegen elkaar. Aan het einde van de week kun je zien wie er gewonnen heeft.

So choose your tech and get the people who would never watch a tech demo (ironically the people who need them the most -hi mum)to finally discover the coolness.

Let de Slams begin !

Mooie vorm van free publicity voor Google maar wel goed uitgevonden. Het mooie is dat er een ander facet aan vast zit. Je kruipt als het ware achter de tool en laat zien wat er op een creatieve manier mee kan. Je gebruikt het op een totaal andere manier.
Hou de website in de gaten want volgens Google zitten ze nu in de preseasons dus het kan niet lang meer duren.

Growing up digital.....

Don Tapscott auteur van het boek ' Growing up digital ' geeft een mooie samenvatting waarom we de jongerencultuur moeten omarmen. (Via educationinnovationblog)

Leerling gecentreerde discussie.

Chris Lehmann is niet de minste. In deze 10 minuten durende speech op het 140 character conference die gehouden werd in New York afgelopen week, gaat hij op de bres voor veranderingen in het onderwijs. Het gaat razend snel en is een must see. (Klik hier want de embedcode klopte niet).
Maar om een verhaal niet alleen van een kant te belichten zou ik ook willen aanraden om deze blogpost van Elke Das te lezen. Het staat wellicht haaks op de video hierboven. Het verhaal van Lehmann gaat meer over een ideële situatie waarin mensen aangespoord worden om na te denken over waar het onderwijs zich bevindt op dit moment, in deze tijd.
Het verhaal van Elke daarentegen is herkenbaar vanuit de praktijk.
Toch denk ik dat scholen die bezig hun visie en missie te herzien de materie van Lehmann niet klakkeloos in de wind zouden moeten slaan en kritisch moeten gaan kijken naar waar hun school over 5 jaar staat. Als je let op het feit dat veel leerkrachten redeneren vanuit zichzelf en niet vanuit de kinderen dan wordt het schrijnend duidelijk waar het om gaat: angst om het oude los te laten. Ongeacht of het van belang is voor kinderen.
Dus we willen een leerling en niet een leerkracht gecentreerde discussie. Ik denk dat we dan een eind kunnen komen en er voor kunnen zorgen dat we kinderen over 5 jaar vanaf nu niet tijdens school een trucje laten doen terwijl de maatschappij zich in een nog rapper tempo aan het ontwikkelen is. Dat zouden leerkrachten niet moeten willen.

Overvecht : the next stage

Goed. We zijn ondertussen 5 workshopbegeleiders rijker waar we ontzettend blij mee zijn. We hebben een hoop geleerd tijdens het vorige blok met groep 5/6 en we weten weer meer over het wel en wee van goeie inhoud.
Maar na nu bijna een jaar verder buffelen kregen we vorige week een telefoontje van het Utrechts Centrum voor de Kunsten of we mee willen in het stedelijk aanbod van de Verlengde Schooldag voor, om en nabij, 46 scholen in heel Utrecht. Wow, but yes.

Los van het feit dat dit voor MediaGenius een enorme opsteker is, hebben we ook de kans om nog meer kinderen te bereiken in wijken waar al zoveel over gepraat is. Juist. De Verlengde Schooldag is alleen in krachtwijken en is in het leven geroepen om kinderen via dit cursusaanbod naar een club toe te leiden. Fantastische aanleiding om deze soms vergeten groep aan het werk te zetten met allerhande gave ICT en online dingen waar ze ook binnen school nog wat aan hebben.

Tijdens de cursussen van afgelopen jaar zagen we vooral dat er heel veel potentieel zit in de kinderen. De goede verhalen over Overvecht zijn bij ons in de plaats gekomen voor de slechte. Kinderen die zich netjes voorstellen en vragen of je wat wilt drinken. Netjes met de spullen omgaan zonder er keihard aan te moeten trekken. Er is sinds mijn stages en werk op destijds ' zwarte ' scholen 10 jaar geleden wel degelijk een hoop veranderd.

Nu gaan we gewapend met laptops op pad naar de overige krachtwijken van Utrecht in de hoop dat we nog meer kinderen zover kunnen krijgen dat ze internet niet alleen gebruiken om iemand op Hyves helemaal de grond in te stampen maar gewoon lekker thuis aan hun buurtning gaan bouwen of hun foto's gaan verwerken in Animoto.

Nerd as a compliment.

Ken je dat? Je loopt eens in de zoveel tijd tegen een blogpost aan waarin zoveel reactie zit opgesloten dat je er wel vier eigen posts aan zou kunnen wijden.

Op fastcompany.com kwam ik deze post tegen.

De insteek van de post is ' huisvesting' maar als je de filmpjes verder kijkt kom je filmpjes tegen over scholen waarvan ik me afvraag of we die op deze manier kennen in NL. Vastwel qua huisvesting maar vooral de visie van de school is opvallend en onderscheidend van wat we in Nederland gewend zijn. Het hele schoolconcept is erop gericht om kinderen/studenten het gevoel te geven dat hun aanwezigheid op school voor ieder van even groot belang is. Iedere leerling krijgt een omgeving aangeboden die zo ingericht is dat iedereen aanspraak kan maken op de kansen die de maatschappij hen biedt.

Nerd zijn is dus cool en geeft aan dat je on top of your class bent. Kennis is dus iets wat je aanzien kan geven.

Subsidie aanvraag AR

Met deze techniek heeft mijn school ism Creative Learning Lab een subsidie aangevraagd bij Kennisnet om deze techniek toe te gaan passen op educatief gebied. Samen met de RT'er van mijn school en de heren van de Waag zaten we om de tafel om te kijken welke meerwaarde deze loeplamp AR zou kunnen hebben.

Dyslectische kinderen hebben vaak lang nodig om teksten te lezen. Mede door het feit dat ze bij moeilijke woorden lang blijven steken. Door de loeplamp te koppelen aan een beeldwoordenboek zou een kind tijdens het lezen een moeilijk woord aan kunnen wijzen waarna de lamp het woord koppelt aan een beeld. Het kind kan sneller door met de tekst. Hierdoor is het begrip van een tekst vaak groter.

Ook zie ik meerwaarde van deze loeplamp AR als we uit gaan van meervoudige intelligentie. Niet ieder kind leert op dezelfde manier en dus zijn er kinderen die wellicht meer baat hebben bij een beeld dan bij een talige uitleg van een woord.

Zo vroeg ik me af of twitter geen vraagbaak kan zijn waar kinderen tijdens het lezen van teksten aan hun antwoorden of woorduitleg kunnen komen. Ik zie het zeker voor me dat als de echte hausse om twitter heen voorbij is er een krachtige human vraagbaak overblijft die mensen kunnen inzetten om aan hun gerichte informatie te komen.

Ik kreeg van Elke Das een tweet waarin ze deze manier van denken refereerde aan het connectivisme van Siemens.

Hij stelt dat het behaviourisme, cognitivisme en constructivisme (zie Leertheorieën) geen rekening houden met de huidige kennismaatschappij en techologie. Kennis verandert en veroudert snel en mensen blijven niet langer hun hele leven bij dezelfde organisatie werken.
Siemens stelt dat leren verandert. Leren wordt informeel: formele opleidingen lijken te verdwijnen. Verder is leren een continu, leven-lang proces, waarbij technologie functies overneemt. Daarnaast leren niet alleen individuen, maar ook organisaties. Knowhow en know-what worden vervangen door know-where: weten waar je bepaalde kennis kunt halen.

Ik ben toch erg benieuwd of dit kan en zal de komende tijd eens proberen om twitter wat meer via die weg in de klas te gebruiken. Over de loeplamp ....i'll keep you updated.

Innovation X

Probleem X. Volgens Adam Richardson(frog design) zitten we in het onderwijs met een vreemdsoortig probleem als het om verandering ervan gaat. Bedrijven en organisaties kampen met een nieuw soort probleem. Hier de drie die we al kennen. Volgens Richardson is er een nieuw soort bij.

1) het simpele probleem:een probleem waarvan de vraagstelling en het antwoord erop duidelijk zijn.

2) het complexe probleem: de vraagstelling is duidelijk maar de oplossing niet.

3) het vreemde probleem: zowel de vraagstelling als de oplossing zijn onbekend. Volgens Churchman zijn dit problemen die vaak ontstaan op plekken waar veel ' decision makers' zitten met verschillende belangen.

4) Problem X: Volgens Richardson is dit het 'nieuwe' probleem. Maar waarom X ?

X staat voor extreem, voor mysterieus(het gaat om onderwijsvragen die nog nooit gesteld zijn), voor kruispunt(je komt moeilijkheden tegen die het probleem veranderen waarna het hernieuwd voortleeft) en als laatste X staat voor kansen.

Een interessante materie die vraagt om een boek. Laat dat er nu net zijn. Innovation X.

Volgens mij mis ik iets.

Net als de afgelopen 10 jaar kijk ik hoe het staat met de zelfredzaamheid van kinderen. Ieder jaar valt me op dat er veel kinderen zijn die heel goed zelfstandig kunnen werken, heel goed zelf nakijken en inzicht hebben (een beetje) in hun eigen leerproces. Maar er is ieder jaar een groep kinderen die daar erg veel moeite mee heeft. Hebben vaak aansturing en controle nodig. Uiteraard kun je zeggen dat controle onzin is maar op deze leeftijd (10-12 jaar) hebben kinderen de langere termijn nog helemaal niet in de gaten. Ze voelen niet dat als ze niet goed nakijken en verbeteren dat dat consequenties heeft voor hun leerresultaten. Ze varen juist goed bij het in de smiezen gehouden worden.

Nu zitten we wel in een tijd waarin we op het punt staan om enorme onderwijskundige switches te gaan maken. We willen kinderen overal, op ieder moment en op hun eigen manier (de knowmad )laten werken. Daarnaast gaan we meer werken aan talenten zodat kinderen beter voorbereid zijn op hun toekomst waarvan we een hoop dingen nog niet weten.Dat vraagt behoorlijk wat van kinderen. Ze moeten verantwoordelijkheid dragen, samen kunnen werken en leven met een kader van regels waarbinnen ze vrij zijn (vrijheid in gebondenheid).

Maar als kinderen aantonen deze vrijheid soms niet aan te kunnen en we tot doel hebben om ze de komende jaren nog vrijer te gaan laten zodat ze nog meer verantwoordelijkheid kunnen dragen voor hun werk dan is er toch een grote kans dat onze kennisvergaring drastisch achteruit gaat hollen? Volgens Aleid Truijens van de Volkskrant is er een hoop mis met deze vernieuwingsdrift in het onderwijs.

Alle onderwijsbijeenkomsten gericht op innovatie of ICT bieden de meest geweldige handvatten aan voor de dagelijkse praktijk. Veelal gericht op het Hoger onderwijs. Soms ook wat VO maar over het PO heeft men het maar mondjesmaat.
Terwijl hier toch de basis gelegd wordt. Als je kinderen met deze punten om wil kunnen laten gaan dan zullen ze toch deze vaardigheden ergens op moeten vangen. Dat betekent jong beginnen met aanleren. En daar lijkt me 't PO een goede plek voor.

Nu besef ik me wel degelijk dat er een hoop staat te veranderen en dat we wat mij betreft gisteren beginnen maar ik ben wel erg benieuwd hoe de dagelijkse praktijk eruit komt te zien in een groep 5 of 6 als we aan de slag gaan met deze innovaties. Het verhaal van meneer K. Robinson en de scherpe meningen van John Moravec heb ik wel degelijk hoog in het vaandel staan. Ik zie alleen de dagelijkse invulling hiervan in het PO nog even niet. Hoe kunnen we kinderen on het PO voorbereiden op hun Knowmadschap ? En hoe krijgen we die leerkrachten zover dat ze daarin gaan geloven?

Naar een bijeenkomst die daar over gaat, ga ik blind. En van mijn part kost het een vermogen om binnen te komen (rather not) Misschien moest die er maar eens komen.