Teach like your hair's on fire part 2

Hij duurt lang maar kijk er naar en zie hoe inspirerend de schrijven van deze bestseller is. Rafe Esquith is a hero !!!

Schools acclimates children to boredom.

Astra Taylor is opgegroeid zonder enige vorm van educatie tot haar dertiende. In onderstaande video vertelt ze hoe het leven er aan toe ging en hoe haar jeugd bol stond van creativiteit. Het is een samenstelling van een toespraak die ze hield die meer dan een uur duurt.

In navolging van Sir Ken Robinsons' Ted Talk Schools Kill Creativity een bewijs dat het regulerende karakter van onze scholen de broodnodige creativiteit om zeep helpt.

Kijk en oordeel zelf. (via Uncollege.org)






Tweet

Purple cow voor kinderen.

In deze binnenkort te verschijnen film PressPausePlay eindelijk een Moby die je wel wilt zien. Ik ben op zich geen enorme fan van zijn muziek. Toch heeft hij hier wel een punt: 30, 40, 50 jaar geleden maakten mensen zelf niets; ze kochten platen, gingen naar een fotograaf. Je had een willekeurig groepje professionals waar je heen ging. Nu is iedereen een artiest of professional. Je maakt je eigen foto's en plaatst ze op internet. Je maakt je eigen muziek en maakt die bekend bij het grote publiek door 24 uur per dag social media te refreshen. Prachtig !!

It's part of rebellionism. it's refusing to believe all those people

Het gaat er dus om dat er een enorm platform ontstaan is in de afgelopen twee decennia waarop je als artiest jezelf kunt lanceren. Toch is het mooie aan de overvloed van creativiteit dat je als band of fotograaf wel 1 ding onwijs goed moet kunnen:
Opvallen en purple cow durven zijn (daarom Seth Godin vast in PressPausePlay). Dus feitelijk moet je gewoon supergoed zijn en echt vernieuwend zijn want kopiëren is tegenwoordig ontzettend makkelijk.
Maar is dat dan niet een van de ingrediënten die kinderen nodig hebben in hun toekomst? Leren om niet alleen een talent te ontwikkelen maar vooral vernieuwend durven zijn. Als we aan deze vernieuwing niets doen krijgen we een generatie copycats. En hè waar zien we die meer: China, India wellicht? Juist dat leek mij ook.

Daarom is het van uiterst groot belang om kinderen een talent te laten ontwikkelen in combinatie met een ongebreidelde hang naar vernieuwing, originaliteit en ongetemde creativiteit.
Een van de aspecten van creatief zijn is durven je kwetsbaar op te stellen; even een brede rug hebben als Kevin in de klas vindt dat je een lelijk schilderij gemaakt hebt terwijl jij het geweldig vindt. Met een trots gezicht (al is het maar alsof) voor de klas staan en je nieuwe zelf gemaakte liedje laten horen.

Maar hoe creeer je een gezonde vorm van kwetsbaarheid bij kinderen die niet omslaat in een minderwaardigheid complex? Volgens mij zijn een gezond pedagogisch klimaat en leerkrachtgedrag de enige manieren om kinderen creatief te krijgen. Een veilig klimaat waarin kinderen durven hun talent te ontwikkelen maar vooral durven op te komen dat hun talent echt heel bijzonder is.

Samenvattend: creativiteit wordt een key-factor voor de toekomst om tegenwicht te bieden tegen kopieermachine China. Maar om aan de oppervlakte te komen met je talent moet je durven. Durven om anders te zijn en je daarin gesteund voelen. Door je klasgenoten die anders zijn super cool vinden en door je leerkracht die open staat voor alles wat nieuw en origineel is en de bewaker is van het pedagogisch klimaat. Op deze manier kunnen kinderen tot de meest uiteenlopende creativiteit komen die grenzeloos is.

We komen er wel!

Seth Godin: “the curious are punished”

Ook Seth Godin waagt zich op het educatieve cq creatieve vlak. Mooie mini-docu over de kracht van nieuwsgierig zijn. Kijk maar gewoon.

CURIOSITY from Nic Askew on Vimeo.

De kracht van het nieuwe !

Ik kwam deze foto tegen in de Berlinischer Gallerie. Een fotoreportage(The Sochi Project) van twee Nederlandse journalisten(Rob Hornstra en Arnold van Bruggen) over een traditioneel dorpje in (Krasny Vostok)een van de voormalige Sovietstaten waar de normen en waarden in een rap tempo veranderen.

‘On the other side of the mountains’ is een verhaal over het dorpje Krasny Vostok, een dorp dat nog met één been in de vorige eeuw staat, deels zonder gas en elektriciteit. Een totaal andere wereld op nog geen 200 kilometer van Sochi. Er was eigenlijk geen reden om dit dorp te portretteren en daarom hebben we het juist gedaan. De Kaukasus is meer dan bomaanslagen, conflicten, fundamentalistische Islam of miljarden verslindende Olympische Spelen.

(bron:http://www.thesochiproject.org/home/).

Het geeft zoveel aan dat oudere mensen de jongere generaties zien als toonaangevend en dat ze er van kunnen leren. Het is voor hen een manier om op de hoogte te blijven van trends en ontwikkelingen die de wereld hun dorp inbrengen. De jongeren als troubadours voor het 'nieuwe' .

Toch heerst er in onderwijsland nog altijd een sfeer waarin juist de drang naar vernieuwing van kinderen wordt ontkent. Zij hebben tentakels die ons een beeld kunnen schetsen van hun wereld en dus de wereld die komen gaat. Onze vooroordelen zorgen er vaak voor dat we die kant van onze leerlingen niet willen kennen omdat we er niets meer mee hebben. Vreemd als we dat de kop indrukken en daarmee dus de drang naar innovatie en vernieuwing weg vagen.

Zo gek zijn de mensen van Krasny Vostok nog niet. De wereld wordt binnen gelootst via de jongere generatie. Interessante materie.

Influencers

INFLUENCERS TRAILER from R+I creative on Vimeo.

No need for explanation. (via http://www.freshcreation.com/

Ik wil ook zo'n pa.

Dit is een absolute must see. Luke and Max Geissbühler uit Brooklyn, NY laten een weersballon op ergens langs de Hudson en kijken hoever de camera die er in zit kan komen. De beelden die vervolgens terug te zien zijn, zijn geweldig. Wat een gaaf idee. Kijkt het filmpje en denk je kort in hoe excited dit jochie moet zijn geweest toen hij de beelden terug zag.

Homemade Spacecraft from Luke Geissbuhler on Vimeo.

De noodzaak van onderwijsinnovatie

Onderwijsinnovatie is een hot item aan het worden. Dat is te merken aan vele mensen die er iets over te vertellen hebben. Binnen of buiten het onderwijs. Het is een leuk en bijna trendy onderdeel van het onderwijsdebat. Het goeie is dat er veel mensen fantastische ideeen hebben over innovatie, haalbaar of niet haalbaar. Er wordt over gepraat en dat is goed. Zoals ze in de muziekbandjesscene altijd zeggen: het maakt niet uit hoe er over je geluld wordt, als er maar over je geluld wordt.
Ook de noodzaak wordt langzaam maar zeker duidelijk voor academici, politici en beleidsmakers als je ziet dat het debat langzaam maar zeker aan de oppervlakte komt. Goeie ontwikkelingen.

Maar waarom innoveren we eigenlijk ? Is ICT het aanknopingspunt en zien we allerlei leuke en praktische oplossingen voor zaken die we een aantal jaren nog niet konden? Of komt de innovatiedrang voort uit het feit dat het huidige onderwijssysteem niet meer toereikend is? Het antwoord zal in beider opties liggen denk ik.

Volgens Jelle Jolles moeten we weer terug naar het onderwijs waarin gespeeld wordt, creativiteit hoog in het vaandel staat en waarin de kunst van het verhalen vertellen in ere hersteld wordt. Eindelijk denk ik dan. Eindelijk horen we van een persoon als Jolles dat we aan de bak moeten met het huidige systeem. Leren moet weer leuk worden. Toch voegt Jolles er iets heel belangrijks aan toe in Buitenhof vanmorgen: degenen die deze kinderen(studenten)helpt te leren moet enorm verrijkt zijn met kennis omtrent creativiteit, vernieuwing en innovatie.
Ofwel de didactiek van creativiteit en vernieuwing. Hoe leer ik kinderen om creatief te zijn, zelf te ondernemen en te innoveren? Juist. "Inspirerende mensen voor de klas". Als de omgeving van kinderen dermate aantrekkelijker is dan hetgene er geleerd moet worden dan moeten we als leerkrachten te raden gaan over ons lesgeven en daar continu over blijven reflecteren.

Hey ya.....

Geweldig. Dit is voor mij het levende bewijs van de kracht van creativiteit die in kinderen/jongeren zit. In elkaar gezet door het Football team van Shorecrest High School in Washington. De film is een one-taker. Hun opponenten van Shorewood hebben hun antwoord al gegeven in een filmpje dat ze achterstevoren hebben opgenomen incluis backward lipsynchro.



Shorecrest heeft al aangegeven hier weer op te zullen antwoorden.

Volg deze supercreatieve battle op youtube.

Het concreet maken van een theorie.

Hoewel ik niet aanwezig was bij de Creative Company Conference heb ik het toch kunnen volgen via Twitter. Geweldig. Dankzij Helikon. Dank daarvoor.
Nu terug naar het CCC. Sir Ken Robinson heb ik op TED zien spreken en ik was onder de indruk van zijn verhaal waarin hij vertelt dat creativiteit eerder om zeep geholpen wordt ipv dat het getriggerd wordt. Kinderen wennen aan het feit dat fouten maken ook echt fout is en daarmee verleren ze hun lef tot uitproberen. Kleuters durven het vaak nog wel maar daarna draait het vaak om goed willen en moeten doen.
Scholen moeten hun curriculum aanpassen en creatieve vakken op een hoger plan helpen en net zo belangrijk maken als de overige vakken zodat we talenten van kinderen kunnen ontdekken en daar beter op kunnen aansluiten.Dat is wat Robinson (in het kort)zegt.

Nu ben ik niet voor niets leerkracht in het basisonderwijs geworden. Na 10 jaar voor de klas kan ik constateren dat onderwijs draait om het concreet maken van kennis. Inzichtelijk en breed inzetbaar. Je werkt altijd van abstract naar concreet. Dat is wat Piaget en Vijgotsky mij hebben bij gebracht.

We hebben dus het gegeven dat we creativiteit moeten gaan aanboren binnen het curriculum en we hebben de dagelijkse onderwijspraktijk. Hoe gaan we deze twee combineren?
Het is namelijk nogal wat. De voorbeelden zijn er wel. Neem VO school UNIC in Utrecht. Zij werken met vakspecialisten op allerlei gebied. Een goed voorbeeld van hoe het kan.
De vraag is eigenlijk: hoe richt je je onderwijs zo in dat kinderen zich op alle gebied maximaal kunnen ontplooien? Moeten we het huidige onderwijs volledig overhoop halen en opnieuw inrichten? Wat voor leerkrachtgedrag hoort er bij deze veranderingen? Moeten we naschools aanbod hierin betrekken?


Kortom ik heb een hoop vragen en nog weinig antwoorden. Ik zie een hoop kansen maar nog geen concreet plaatje voor me.
Ik wil me er hard voor maken om een groep crea- en onderwijsmensen bij elkaar te krijgen die het leuk maar ook noodzakelijk vinden om hier gestalte aan te geven. De theorie vertalen naar de werkvloer. Hoe meer zielen hoe meer vreugde en kennis. Laat 't me weten. Het lijkt me gaaf om op mijn eigen school met een concreet plan te komen. info@mediagenius.nl