Als school hebben we al een aantal jaren geleden besloten niet mee te willen doen aan de nieuwste trend op het gebied van filmbeleving. Die trend is applaus leveren tijdens een film.
Ik ben dit jaar mijn 10e onderwijsjaar ingegaan en heb een jaar of 8 geleden kennis gemaakt met dit fenomeen. Het is echter wel een fenomeen waar ik maar moeilijk aan kan wennen. Ook al is halverwege een film het spanningsboogje wat verslapt dan nog blijft het me verbazen. Want welke oorzaak dit ook heeft, hoe veel ik me ook besef dat ik wellicht een onderwijswrik in opbouw ben en dat ik misschien wel steeds minder raakvlakken heb met de jeugd, het is in mijn ogen een uitingsvorm waar ik echt mijn twijfels bij heb. Klappen voor een filmdoek. Why ?
Ik heb mijn eigen klas dan ook vriendelijk doch dwingend verzocht niet mee te doen aan deze emotionele eruptie.
Ik was daarnaast verbouwereerd dat er vervolgens door de meegekomen leerkrachten niets aan gedaan werd.
Maar goed. Ook die verbazing is er al jaren.
Oorlogswinter was de film waar we zijn geweest. Een mooi verhaal van Jan Terlouw over de Tweede Wereldoorlog. En ach wie kent het boek niet?
Tijdens de ilm worden er verscheidene mensen vermoord en na het eerste uur kregen dat soort gebeurtenissen in de film steeds meer applaus. Ook het hoogtepunt van de film waarbij de hoofdpersoon van 14 jaar zijn eigen oom neerschiet werd met luid gejoel bezegeld. Waarom en nog beter waarom vinden we dit goed?
IK vind het allesbehalve goed en heb me dan ook 118 minuten lopen opnaaien over dit verschijnsel. (ook Martin van Koolhoven, regisseur van Oorlogswinter, gaf toe op twitter dat hij hier nog nooit van had gehoord.
Is een film met deze lading dan voor kinderen geen zoethouder meer? Boeit het de kinderen niet meer? Als zelfs het tearjerkmoment wordt weggeklapt en gejoeld waarom ga ik dan nog? Ik weet het niet en nog steeds ben ik er niet klaar mee.
Dat de meegekomen leerkrachten hier niets van zeiden was voor mij een raadsel. Helemaal als diezelfde week breed uitgemeten in de media heeft gestaan dat het finaal mis is gegaan in een bioscoop in Amsterdam.
Gelukkig was mijn klas het met me eens. Ze stoorden zich er niet aan maar ze vonden het wel vreemd. There's hope. Hoop ik dan.
Posts tonen met het label leerkrachten. Alle posts tonen
Posts tonen met het label leerkrachten. Alle posts tonen
dinsdag 29 september 2009
vrijdag 4 september 2009
Terug naar het oude......???(deel 1)
In het september nummer van J/M kom ik twee interessante stukken tegen. Allereerst het breed uitgemeten J/M Onderwijsonderzoek en daarnaast het stuk 'De 8 types. Van strenge juf tot tolerante meester.'Allebei in J/M geplaatst.
Het stuk de '8 types' is " een handleiding voor ouders over alle leerkrachttypes." Het stuk is een reactie op de typeringen die OCW ontwikkelde voor leerkrachten over ouders met bijbehorende omgangstips.(Kan een link nergens vinden.)
Het grote Onderwijsonderzoek werd gehouden onder 500 representative ouders uitgevoerd door Qrius.
Goed. Dit is een blog gericht op nieuwe media en onderwijs en geen opvoedblog. Toch wil ik wel graag reageren.
Uit de onderzoeken blijkt dat ouders een hang naar het oude hebben en weer terug willen naar de tijd dat je nog goed kon spellen, rekenen en dat begrijpend lezen geen probleem was. Iets waar ons ministerie van onderwijs wel goed bij zal varen gezien taal en rekenen haar speerpunten zijn voor de komende jaren.
Dat die hang er is, is op zich niet vreemd. Oorzaken voor het slechte beheersingsniveau worden gezocht in de slechte Pabostudent (een academische pabo is hiervoor de oplossing), de leerkracht die zelf spelfouten maakt of bij het ontbreken van duidelijkheid en regelgeving op scholen.
Op de een of andere manier stuit me dit tegen de borst. Niet vanwege het feit dat ik zelf leerkracht ben maar vanwege iets heel anders; onlangs vertelde een collega van mij, die al wat langer meedraait, dat hij een verschuiving heeft waar genomen. Bij het intreden van opvoedvraagstukken in de basisschool is de vraag naar degelijk taal-en spellingsonderwijs dramatisch gekelderd. In plain Nederlands: er is te weinig tijd om degelijk spelling te geven omdat we ons in het PO meer en meer zijn gaan bezig houden met taken die ouders voorheen voor rekening namen. Sexualiteit en relaties, sociaal emotionele vorming, weerbaarheidstraining, democratisch burgerschap noem maar op. Ik moet toegeven dat daar wel een punt ligt. De week van een leerkracht is ingedeeld in kwartieren onderwijs. Voor ieder vak is een aantal kwartier per week berekend. Tel je van alle vakken die je behoort te geven alle kwartieren op dan kom je uit boven het aantal uren dat de kinderen in je school zijn. Mmmm, probleem?
Spellen, rekenen/wiskunde, grammatica, leesvaardigheid, feitenkennis: daar moeten scholen nu écht (veel) meer aan doen. Al was het maar omdat ouders hun kinderen zelf vaak niet kunnen helpen met bijvoorbeeld het huidige realistische rekenonderwijs; een meerderheid weet namelijk niet eens of hun school met deze methode werkt en als ze het wel weten, hebben ze geen idee wat het inhoudt.
Waar zou dat aan kunnen liggen? Zijn ouders (net als ik ) tegenwoordig niet heel erg druk met hun werk en zichzelf? Zo druk dat je ze als leerkracht vaak twee, drie keer per jaar ziet tijdens de 10 minuten gesprekken? En dat was het dan. Volgens mij wel. Nu vraagt de maatschappij dit ook van ons dus daar kunnen we weinig tegen doen. Maar er zijn zat scholen die veel, heel veel moeite hebben met ouderparticipatie omdat ouders vaak alle twee werken.
Ik vind op dit moment dat ouders via J/M een platform krijgen om vanaf de zijlijn te roepen. Ik zou liever zien dat ouders met leerkrachten binnen hun school hierover in discussie gaan. De opvoeding van de kinderen is een gezamenlijke taak van ouders en leerkrachten. En als we vinden dat scholen terug moeten naar hun primaire taak als leerinstituut dan moeten we de opvoedkundige vakken ook maar gaan schrappen. Misschien is dat een leuk voorstel aan Sharon Dijkstra.
Het stuk de '8 types' is " een handleiding voor ouders over alle leerkrachttypes." Het stuk is een reactie op de typeringen die OCW ontwikkelde voor leerkrachten over ouders met bijbehorende omgangstips.(Kan een link nergens vinden.)
Het grote Onderwijsonderzoek werd gehouden onder 500 representative ouders uitgevoerd door Qrius.
Goed. Dit is een blog gericht op nieuwe media en onderwijs en geen opvoedblog. Toch wil ik wel graag reageren.
Uit de onderzoeken blijkt dat ouders een hang naar het oude hebben en weer terug willen naar de tijd dat je nog goed kon spellen, rekenen en dat begrijpend lezen geen probleem was. Iets waar ons ministerie van onderwijs wel goed bij zal varen gezien taal en rekenen haar speerpunten zijn voor de komende jaren.
Dat die hang er is, is op zich niet vreemd. Oorzaken voor het slechte beheersingsniveau worden gezocht in de slechte Pabostudent (een academische pabo is hiervoor de oplossing), de leerkracht die zelf spelfouten maakt of bij het ontbreken van duidelijkheid en regelgeving op scholen.
Op de een of andere manier stuit me dit tegen de borst. Niet vanwege het feit dat ik zelf leerkracht ben maar vanwege iets heel anders; onlangs vertelde een collega van mij, die al wat langer meedraait, dat hij een verschuiving heeft waar genomen. Bij het intreden van opvoedvraagstukken in de basisschool is de vraag naar degelijk taal-en spellingsonderwijs dramatisch gekelderd. In plain Nederlands: er is te weinig tijd om degelijk spelling te geven omdat we ons in het PO meer en meer zijn gaan bezig houden met taken die ouders voorheen voor rekening namen. Sexualiteit en relaties, sociaal emotionele vorming, weerbaarheidstraining, democratisch burgerschap noem maar op. Ik moet toegeven dat daar wel een punt ligt. De week van een leerkracht is ingedeeld in kwartieren onderwijs. Voor ieder vak is een aantal kwartier per week berekend. Tel je van alle vakken die je behoort te geven alle kwartieren op dan kom je uit boven het aantal uren dat de kinderen in je school zijn. Mmmm, probleem?
Spellen, rekenen/wiskunde, grammatica, leesvaardigheid, feitenkennis: daar moeten scholen nu écht (veel) meer aan doen. Al was het maar omdat ouders hun kinderen zelf vaak niet kunnen helpen met bijvoorbeeld het huidige realistische rekenonderwijs; een meerderheid weet namelijk niet eens of hun school met deze methode werkt en als ze het wel weten, hebben ze geen idee wat het inhoudt.
Waar zou dat aan kunnen liggen? Zijn ouders (net als ik ) tegenwoordig niet heel erg druk met hun werk en zichzelf? Zo druk dat je ze als leerkracht vaak twee, drie keer per jaar ziet tijdens de 10 minuten gesprekken? En dat was het dan. Volgens mij wel. Nu vraagt de maatschappij dit ook van ons dus daar kunnen we weinig tegen doen. Maar er zijn zat scholen die veel, heel veel moeite hebben met ouderparticipatie omdat ouders vaak alle twee werken.
Ik vind op dit moment dat ouders via J/M een platform krijgen om vanaf de zijlijn te roepen. Ik zou liever zien dat ouders met leerkrachten binnen hun school hierover in discussie gaan. De opvoeding van de kinderen is een gezamenlijke taak van ouders en leerkrachten. En als we vinden dat scholen terug moeten naar hun primaire taak als leerinstituut dan moeten we de opvoedkundige vakken ook maar gaan schrappen. Misschien is dat een leuk voorstel aan Sharon Dijkstra.
donderdag 21 mei 2009
Basisprincipes
Onder het mom van baat het niet dan schaadt het niet gaan we vanaf juni op onze site proberen om extra informatie te geven over de basisprincipes en -technieken waar de huidige media om draaien. Het is de afgelopen jaren zo snel gegaan dat een hoop mensen waaronder veel leerkrachten even niet meer kunnen volgen wat er gebeurt. Helemaal niet erg is goed te begrijpen.
Het zal voor sommige even wennen zijn, voor anderen kan het te makkelijk of te moeilijk zijn. Maakt niet uit we gaan het toch doen.Een inhaalcursusje voor wie wil. Laat ons weten of het helpt.
In onze nieuwsbrief hebben we het vorige keer gehad over het plaatsen van foto's op een webalbum. Eigenlijk moeten we nog een klein stapje terug, vandaar dat we eerst ingaan op de techniek van het zoeken van een afbeelding op bijv. google om die vervolgens in een Word document te plaatsen.
Het zal voor sommige even wennen zijn, voor anderen kan het te makkelijk of te moeilijk zijn. Maakt niet uit we gaan het toch doen.Een inhaalcursusje voor wie wil. Laat ons weten of het helpt.
In onze nieuwsbrief hebben we het vorige keer gehad over het plaatsen van foto's op een webalbum. Eigenlijk moeten we nog een klein stapje terug, vandaar dat we eerst ingaan op de techniek van het zoeken van een afbeelding op bijv. google om die vervolgens in een Word document te plaatsen.
donderdag 23 april 2009
Deftones and why we have to change.
Vanmorgen in de auto luisterde ik naar Deftones in de auto. 'Back to school' van het album 'White Pony' blijft me iedere keer als ik het hoor weer overvallen. Zelden heb ik zo'n intens nummer gehoord.
Maar dat is niet de reden waarom ik dit nummer wil aanhalen. Tijdens mijn rit naar de TU in Delft (ugame-ulearn) rezen er keer op keer gedachten in mijn hoofd over web 2.0, leerkrachten, kinderen enz. enz. (ondertussen was op mijn cd ' Change in the House of Flies' net afgelopen en bovenstaand nummer begint daarna, nummer 12 voor intimi).
We praten dezerdaags over niets anders meer dan over hoe we kinderen dit en kinderen dat moeten aanbieden. Soms heb ik er schoon genoeg van en wil concrete voorstellen. Wat dan in de klas en hoe dan. Maar wat mijn aandacht steeds meer grijpt is dat kinderen echt big-time gaan afhaken als we niet snel iets doen aan de manier waarop we ze onderwijzen.
Dat is echt een enorm probleem. Het nadeel van volwassenen is ook nog eens dat het ze verdomd lang duurt voordat ze in de gaten hebben dat er haast bij is. We moeten dus als leerkracht gaan veranderen. We moeten in een andere 'mode ' gezet worden. Kinderen leren allang niet meer zoals we denken. Ze zijn niet betrokken, ze zijn ingedut en doen klakkeloos wat we zeggen dat ze moeten doen.
En daar komt mijn associatie met Deftones vandaan. De Californie based band is voor mij al vanaf eind jaren '90 de belichaming van dit probleem. Hun muziek is in mijn ogen een directe afspiegeling van verveelde jeugd die uit pure ellende maar muziek is gaan maken.
Dat dit ook echt benoemd is in hun muziek was voor mij nooit duidelijk.
Tot van vanmorgen in de auto. Ik weet dat het nummer ' Back to school (mini maggit)' over de schooljaren gaat. Helaas is de zangstijl van zanger Chino Morino niet zo dat ik in een keer kon begrijpen wat de woorden waren vandaar dat ik een maal op mijn bestemming meteen de lyrics op zocht en inderdaad. I was right.
"Cause back in school, we are the leaders of it all.
So transpose or stop your lies."
Voor mij is dit de definitieve afrekening van leerlingen met hun leerkrachten. We kunnen praten over web 2.0 in de klas maar waar het echt om draait is dat leraren moeten veranderen. Hun manier van lesgeven is net zo goed niet meer van deze tijd.
Iemand noemde het ooit eens nu-cultuur. En ik ben het helemaal eens met hem. Onze benadering moet net zo goed 2.0 zijn. We zijn hen verplicht om te laten zien dat we weten wat er die koppies omgaat. Aansluiten bij de belevingswereld heet dat. En dat is nu net wat we al een hele tijd niet meer aan het doen zijn.
En daar had Deftones het al in 2000 over.
" All you are......now i'm on the next page"
Maar dat is niet de reden waarom ik dit nummer wil aanhalen. Tijdens mijn rit naar de TU in Delft (ugame-ulearn) rezen er keer op keer gedachten in mijn hoofd over web 2.0, leerkrachten, kinderen enz. enz. (ondertussen was op mijn cd ' Change in the House of Flies' net afgelopen en bovenstaand nummer begint daarna, nummer 12 voor intimi).
We praten dezerdaags over niets anders meer dan over hoe we kinderen dit en kinderen dat moeten aanbieden. Soms heb ik er schoon genoeg van en wil concrete voorstellen. Wat dan in de klas en hoe dan. Maar wat mijn aandacht steeds meer grijpt is dat kinderen echt big-time gaan afhaken als we niet snel iets doen aan de manier waarop we ze onderwijzen.
Dat is echt een enorm probleem. Het nadeel van volwassenen is ook nog eens dat het ze verdomd lang duurt voordat ze in de gaten hebben dat er haast bij is. We moeten dus als leerkracht gaan veranderen. We moeten in een andere 'mode ' gezet worden. Kinderen leren allang niet meer zoals we denken. Ze zijn niet betrokken, ze zijn ingedut en doen klakkeloos wat we zeggen dat ze moeten doen.
En daar komt mijn associatie met Deftones vandaan. De Californie based band is voor mij al vanaf eind jaren '90 de belichaming van dit probleem. Hun muziek is in mijn ogen een directe afspiegeling van verveelde jeugd die uit pure ellende maar muziek is gaan maken.
Dat dit ook echt benoemd is in hun muziek was voor mij nooit duidelijk.
Tot van vanmorgen in de auto. Ik weet dat het nummer ' Back to school (mini maggit)' over de schooljaren gaat. Helaas is de zangstijl van zanger Chino Morino niet zo dat ik in een keer kon begrijpen wat de woorden waren vandaar dat ik een maal op mijn bestemming meteen de lyrics op zocht en inderdaad. I was right.
"Cause back in school, we are the leaders of it all.
So transpose or stop your lies."
Voor mij is dit de definitieve afrekening van leerlingen met hun leerkrachten. We kunnen praten over web 2.0 in de klas maar waar het echt om draait is dat leraren moeten veranderen. Hun manier van lesgeven is net zo goed niet meer van deze tijd.
Iemand noemde het ooit eens nu-cultuur. En ik ben het helemaal eens met hem. Onze benadering moet net zo goed 2.0 zijn. We zijn hen verplicht om te laten zien dat we weten wat er die koppies omgaat. Aansluiten bij de belevingswereld heet dat. En dat is nu net wat we al een hele tijd niet meer aan het doen zijn.
En daar had Deftones het al in 2000 over.
" All you are......now i'm on the next page"
Abonneren op:
Reacties (Atom)