Als school hebben we al een aantal jaren geleden besloten niet mee te willen doen aan de nieuwste trend op het gebied van filmbeleving. Die trend is applaus leveren tijdens een film.
Ik ben dit jaar mijn 10e onderwijsjaar ingegaan en heb een jaar of 8 geleden kennis gemaakt met dit fenomeen. Het is echter wel een fenomeen waar ik maar moeilijk aan kan wennen. Ook al is halverwege een film het spanningsboogje wat verslapt dan nog blijft het me verbazen. Want welke oorzaak dit ook heeft, hoe veel ik me ook besef dat ik wellicht een onderwijswrik in opbouw ben en dat ik misschien wel steeds minder raakvlakken heb met de jeugd, het is in mijn ogen een uitingsvorm waar ik echt mijn twijfels bij heb. Klappen voor een filmdoek. Why ?
Ik heb mijn eigen klas dan ook vriendelijk doch dwingend verzocht niet mee te doen aan deze emotionele eruptie.
Ik was daarnaast verbouwereerd dat er vervolgens door de meegekomen leerkrachten niets aan gedaan werd.
Maar goed. Ook die verbazing is er al jaren.
Oorlogswinter was de film waar we zijn geweest. Een mooi verhaal van Jan Terlouw over de Tweede Wereldoorlog. En ach wie kent het boek niet?
Tijdens de ilm worden er verscheidene mensen vermoord en na het eerste uur kregen dat soort gebeurtenissen in de film steeds meer applaus. Ook het hoogtepunt van de film waarbij de hoofdpersoon van 14 jaar zijn eigen oom neerschiet werd met luid gejoel bezegeld. Waarom en nog beter waarom vinden we dit goed?
IK vind het allesbehalve goed en heb me dan ook 118 minuten lopen opnaaien over dit verschijnsel. (ook Martin van Koolhoven, regisseur van Oorlogswinter, gaf toe op twitter dat hij hier nog nooit van had gehoord.
Is een film met deze lading dan voor kinderen geen zoethouder meer? Boeit het de kinderen niet meer? Als zelfs het tearjerkmoment wordt weggeklapt en gejoeld waarom ga ik dan nog? Ik weet het niet en nog steeds ben ik er niet klaar mee.
Dat de meegekomen leerkrachten hier niets van zeiden was voor mij een raadsel. Helemaal als diezelfde week breed uitgemeten in de media heeft gestaan dat het finaal mis is gegaan in een bioscoop in Amsterdam.
Gelukkig was mijn klas het met me eens. Ze stoorden zich er niet aan maar ze vonden het wel vreemd. There's hope. Hoop ik dan.
dinsdag 29 september 2009
dinsdag 22 september 2009
Opstarten is nog nooit makkelijk geweest.
Daar sta je dan met je hubs, kabels, routers enz onder je arm en 15 kinderen voor je. De start van de Verlengde Schooldag ging niet helemaal vlekkeloos maar was wel erg leuk. Het is een hoop geregel van te voren en je bedenkt je duizend dingen die geregeld moeten worden maar op een gegeven moment moet je gewoon beginnen.
We waren vandaag op 1 basisschool en een buurthuis.
Opvallend voor de dag van vandaag was vooral het enthousiasme van de kinderen. Ze wilden zo graag beginnen dat ze niet konden wachten. Dat was vooral te merken toen de juf even binnen liep: " Juf moet je kijken wat we gaan doen." " Kijk hoe gek ik eruit zie op de webcam."
De juf speelde even mee en ze vroeg of ze volgende week weer mee mocht doen. Uiteraard.
Het is leuk om te merken dat we via de VSD ook de kinderen kunnen bereiken voor wie mediawijsheid niet echt vanzelfsprekend is. En alle enge verhalen over krachtwijken zullen vast waar zijn maar wij hebben vandaag een wereldworkshop gehad met aardige, beleefde en dolenthousiaste kinderen. Goed voor de beeldvorming.
Een goeie eerste dag ondanks wat kinderziekten.Binnenkort meer.
We waren vandaag op 1 basisschool en een buurthuis.
Opvallend voor de dag van vandaag was vooral het enthousiasme van de kinderen. Ze wilden zo graag beginnen dat ze niet konden wachten. Dat was vooral te merken toen de juf even binnen liep: " Juf moet je kijken wat we gaan doen." " Kijk hoe gek ik eruit zie op de webcam."
De juf speelde even mee en ze vroeg of ze volgende week weer mee mocht doen. Uiteraard.
Het is leuk om te merken dat we via de VSD ook de kinderen kunnen bereiken voor wie mediawijsheid niet echt vanzelfsprekend is. En alle enge verhalen over krachtwijken zullen vast waar zijn maar wij hebben vandaag een wereldworkshop gehad met aardige, beleefde en dolenthousiaste kinderen. Goed voor de beeldvorming.
Een goeie eerste dag ondanks wat kinderziekten.Binnenkort meer.
woensdag 9 september 2009
De puntjes op de i.
We gaan de laatste week in voordat een enorm naschools carrouselmodel in de Utrechtse wijk Overvecht van start gaat. De organisatie van dit geheel betekende de afgelopen maanden voor MediaGenius vooral mensen zoeken, stagiaires regelen via de HU en zorgen dat de inhoud klopt zodat iedereen zorgeloos aan de slag kan.
We hebben mensen gevonden, we hebben de stagiaires. Volgende week starten we met een introles voor de groepen 7/8 op drie scholen. Die introles moet ervoor gaan zorgen dat kinderen zich in gaan schrijven voor deze Mediacursus. De week erna zitten er dan op dinsdagmiddag (2x) en op woensdagmiddag (2x)een set kinderen voor onze neuzen die wachten op hun eerste echte Verlengde Schooldag.
Gelukkig is niet alles nieuw voor ons gezien we in het afgelopen jaar al een keer zo'n project gedraaid hebben. De tijd vliegt vaak voorbij en het is vaak moeilijk om op tijd weer klaar te zijn.
Tricky is ook het midden vinden tussen vermaak en educatief. De kinderen hebben al de hele week op school gezeten en krijgen nu nog meer input. Niet teveel dus. Het moet vooral leuk blijven.
De komende weken plaatsen we onze ervaringen op deze blog en op deze manier kan iedereen de vorderingen volgen.
We hebben mensen gevonden, we hebben de stagiaires. Volgende week starten we met een introles voor de groepen 7/8 op drie scholen. Die introles moet ervoor gaan zorgen dat kinderen zich in gaan schrijven voor deze Mediacursus. De week erna zitten er dan op dinsdagmiddag (2x) en op woensdagmiddag (2x)een set kinderen voor onze neuzen die wachten op hun eerste echte Verlengde Schooldag.
Gelukkig is niet alles nieuw voor ons gezien we in het afgelopen jaar al een keer zo'n project gedraaid hebben. De tijd vliegt vaak voorbij en het is vaak moeilijk om op tijd weer klaar te zijn.
Tricky is ook het midden vinden tussen vermaak en educatief. De kinderen hebben al de hele week op school gezeten en krijgen nu nog meer input. Niet teveel dus. Het moet vooral leuk blijven.
De komende weken plaatsen we onze ervaringen op deze blog en op deze manier kan iedereen de vorderingen volgen.
vrijdag 4 september 2009
Terug naar het oude......???(deel 1)
In het september nummer van J/M kom ik twee interessante stukken tegen. Allereerst het breed uitgemeten J/M Onderwijsonderzoek en daarnaast het stuk 'De 8 types. Van strenge juf tot tolerante meester.'Allebei in J/M geplaatst.
Het stuk de '8 types' is " een handleiding voor ouders over alle leerkrachttypes." Het stuk is een reactie op de typeringen die OCW ontwikkelde voor leerkrachten over ouders met bijbehorende omgangstips.(Kan een link nergens vinden.)
Het grote Onderwijsonderzoek werd gehouden onder 500 representative ouders uitgevoerd door Qrius.
Goed. Dit is een blog gericht op nieuwe media en onderwijs en geen opvoedblog. Toch wil ik wel graag reageren.
Uit de onderzoeken blijkt dat ouders een hang naar het oude hebben en weer terug willen naar de tijd dat je nog goed kon spellen, rekenen en dat begrijpend lezen geen probleem was. Iets waar ons ministerie van onderwijs wel goed bij zal varen gezien taal en rekenen haar speerpunten zijn voor de komende jaren.
Dat die hang er is, is op zich niet vreemd. Oorzaken voor het slechte beheersingsniveau worden gezocht in de slechte Pabostudent (een academische pabo is hiervoor de oplossing), de leerkracht die zelf spelfouten maakt of bij het ontbreken van duidelijkheid en regelgeving op scholen.
Op de een of andere manier stuit me dit tegen de borst. Niet vanwege het feit dat ik zelf leerkracht ben maar vanwege iets heel anders; onlangs vertelde een collega van mij, die al wat langer meedraait, dat hij een verschuiving heeft waar genomen. Bij het intreden van opvoedvraagstukken in de basisschool is de vraag naar degelijk taal-en spellingsonderwijs dramatisch gekelderd. In plain Nederlands: er is te weinig tijd om degelijk spelling te geven omdat we ons in het PO meer en meer zijn gaan bezig houden met taken die ouders voorheen voor rekening namen. Sexualiteit en relaties, sociaal emotionele vorming, weerbaarheidstraining, democratisch burgerschap noem maar op. Ik moet toegeven dat daar wel een punt ligt. De week van een leerkracht is ingedeeld in kwartieren onderwijs. Voor ieder vak is een aantal kwartier per week berekend. Tel je van alle vakken die je behoort te geven alle kwartieren op dan kom je uit boven het aantal uren dat de kinderen in je school zijn. Mmmm, probleem?
Spellen, rekenen/wiskunde, grammatica, leesvaardigheid, feitenkennis: daar moeten scholen nu écht (veel) meer aan doen. Al was het maar omdat ouders hun kinderen zelf vaak niet kunnen helpen met bijvoorbeeld het huidige realistische rekenonderwijs; een meerderheid weet namelijk niet eens of hun school met deze methode werkt en als ze het wel weten, hebben ze geen idee wat het inhoudt.
Waar zou dat aan kunnen liggen? Zijn ouders (net als ik ) tegenwoordig niet heel erg druk met hun werk en zichzelf? Zo druk dat je ze als leerkracht vaak twee, drie keer per jaar ziet tijdens de 10 minuten gesprekken? En dat was het dan. Volgens mij wel. Nu vraagt de maatschappij dit ook van ons dus daar kunnen we weinig tegen doen. Maar er zijn zat scholen die veel, heel veel moeite hebben met ouderparticipatie omdat ouders vaak alle twee werken.
Ik vind op dit moment dat ouders via J/M een platform krijgen om vanaf de zijlijn te roepen. Ik zou liever zien dat ouders met leerkrachten binnen hun school hierover in discussie gaan. De opvoeding van de kinderen is een gezamenlijke taak van ouders en leerkrachten. En als we vinden dat scholen terug moeten naar hun primaire taak als leerinstituut dan moeten we de opvoedkundige vakken ook maar gaan schrappen. Misschien is dat een leuk voorstel aan Sharon Dijkstra.
Het stuk de '8 types' is " een handleiding voor ouders over alle leerkrachttypes." Het stuk is een reactie op de typeringen die OCW ontwikkelde voor leerkrachten over ouders met bijbehorende omgangstips.(Kan een link nergens vinden.)
Het grote Onderwijsonderzoek werd gehouden onder 500 representative ouders uitgevoerd door Qrius.
Goed. Dit is een blog gericht op nieuwe media en onderwijs en geen opvoedblog. Toch wil ik wel graag reageren.
Uit de onderzoeken blijkt dat ouders een hang naar het oude hebben en weer terug willen naar de tijd dat je nog goed kon spellen, rekenen en dat begrijpend lezen geen probleem was. Iets waar ons ministerie van onderwijs wel goed bij zal varen gezien taal en rekenen haar speerpunten zijn voor de komende jaren.
Dat die hang er is, is op zich niet vreemd. Oorzaken voor het slechte beheersingsniveau worden gezocht in de slechte Pabostudent (een academische pabo is hiervoor de oplossing), de leerkracht die zelf spelfouten maakt of bij het ontbreken van duidelijkheid en regelgeving op scholen.
Op de een of andere manier stuit me dit tegen de borst. Niet vanwege het feit dat ik zelf leerkracht ben maar vanwege iets heel anders; onlangs vertelde een collega van mij, die al wat langer meedraait, dat hij een verschuiving heeft waar genomen. Bij het intreden van opvoedvraagstukken in de basisschool is de vraag naar degelijk taal-en spellingsonderwijs dramatisch gekelderd. In plain Nederlands: er is te weinig tijd om degelijk spelling te geven omdat we ons in het PO meer en meer zijn gaan bezig houden met taken die ouders voorheen voor rekening namen. Sexualiteit en relaties, sociaal emotionele vorming, weerbaarheidstraining, democratisch burgerschap noem maar op. Ik moet toegeven dat daar wel een punt ligt. De week van een leerkracht is ingedeeld in kwartieren onderwijs. Voor ieder vak is een aantal kwartier per week berekend. Tel je van alle vakken die je behoort te geven alle kwartieren op dan kom je uit boven het aantal uren dat de kinderen in je school zijn. Mmmm, probleem?
Spellen, rekenen/wiskunde, grammatica, leesvaardigheid, feitenkennis: daar moeten scholen nu écht (veel) meer aan doen. Al was het maar omdat ouders hun kinderen zelf vaak niet kunnen helpen met bijvoorbeeld het huidige realistische rekenonderwijs; een meerderheid weet namelijk niet eens of hun school met deze methode werkt en als ze het wel weten, hebben ze geen idee wat het inhoudt.
Waar zou dat aan kunnen liggen? Zijn ouders (net als ik ) tegenwoordig niet heel erg druk met hun werk en zichzelf? Zo druk dat je ze als leerkracht vaak twee, drie keer per jaar ziet tijdens de 10 minuten gesprekken? En dat was het dan. Volgens mij wel. Nu vraagt de maatschappij dit ook van ons dus daar kunnen we weinig tegen doen. Maar er zijn zat scholen die veel, heel veel moeite hebben met ouderparticipatie omdat ouders vaak alle twee werken.
Ik vind op dit moment dat ouders via J/M een platform krijgen om vanaf de zijlijn te roepen. Ik zou liever zien dat ouders met leerkrachten binnen hun school hierover in discussie gaan. De opvoeding van de kinderen is een gezamenlijke taak van ouders en leerkrachten. En als we vinden dat scholen terug moeten naar hun primaire taak als leerinstituut dan moeten we de opvoedkundige vakken ook maar gaan schrappen. Misschien is dat een leuk voorstel aan Sharon Dijkstra.
Abonneren op:
Berichten (Atom)