Deftones and why we have to change.

Vanmorgen in de auto luisterde ik naar Deftones in de auto. 'Back to school' van het album 'White Pony' blijft me iedere keer als ik het hoor weer overvallen. Zelden heb ik zo'n intens nummer gehoord.

Maar dat is niet de reden waarom ik dit nummer wil aanhalen. Tijdens mijn rit naar de TU in Delft (ugame-ulearn) rezen er keer op keer gedachten in mijn hoofd over web 2.0, leerkrachten, kinderen enz. enz. (ondertussen was op mijn cd ' Change in the House of Flies' net afgelopen en bovenstaand nummer begint daarna, nummer 12 voor intimi).

We praten dezerdaags over niets anders meer dan over hoe we kinderen dit en kinderen dat moeten aanbieden. Soms heb ik er schoon genoeg van en wil concrete voorstellen. Wat dan in de klas en hoe dan. Maar wat mijn aandacht steeds meer grijpt is dat kinderen echt big-time gaan afhaken als we niet snel iets doen aan de manier waarop we ze onderwijzen.

Dat is echt een enorm probleem. Het nadeel van volwassenen is ook nog eens dat het ze verdomd lang duurt voordat ze in de gaten hebben dat er haast bij is. We moeten dus als leerkracht gaan veranderen. We moeten in een andere 'mode ' gezet worden. Kinderen leren allang niet meer zoals we denken. Ze zijn niet betrokken, ze zijn ingedut en doen klakkeloos wat we zeggen dat ze moeten doen.

En daar komt mijn associatie met Deftones vandaan. De Californie based band is voor mij al vanaf eind jaren '90 de belichaming van dit probleem. Hun muziek is in mijn ogen een directe afspiegeling van verveelde jeugd die uit pure ellende maar muziek is gaan maken.
Dat dit ook echt benoemd is in hun muziek was voor mij nooit duidelijk.

Tot van vanmorgen in de auto. Ik weet dat het nummer ' Back to school (mini maggit)' over de schooljaren gaat. Helaas is de zangstijl van zanger Chino Morino niet zo dat ik in een keer kon begrijpen wat de woorden waren vandaar dat ik een maal op mijn bestemming meteen de lyrics op zocht en inderdaad. I was right.

"Cause back in school, we are the leaders of it all.
So transpose or stop your lies."

Voor mij is dit de definitieve afrekening van leerlingen met hun leerkrachten. We kunnen praten over web 2.0 in de klas maar waar het echt om draait is dat leraren moeten veranderen. Hun manier van lesgeven is net zo goed niet meer van deze tijd.
Iemand noemde het ooit eens nu-cultuur. En ik ben het helemaal eens met hem. Onze benadering moet net zo goed 2.0 zijn. We zijn hen verplicht om te laten zien dat we weten wat er die koppies omgaat. Aansluiten bij de belevingswereld heet dat. En dat is nu net wat we al een hele tijd niet meer aan het doen zijn.

En daar had Deftones het al in 2000 over.

" All you are......now i'm on the next page"

De instandhouding van het ICT probleem..

Onderwijstijdschriften. Ik heb het geprobeerd maar het wordt niets tussen ons. Vooral de relatie tussen ICT tijdschriften en mij, is helaas vandaag verpest. Ik las COS. Computers op School. Het thema: Mediawijsheid. Een onderwerp dat mij zeer aantrekt gezien ons bedrijf hier trainingen over geeft.
Al na een bladzijde ben ik er al klaar mee. Wat is de onderscheidende factor van VIVES? Wat is de meerwaarde voor de leerkracht? Werkt het blad mee aan een positiever imago voor leerkrachten. Het zijn maar een paar vragen die bij me opkomen.

Laten we het fenomeen onderwijstijdschrift eens van dichtbij bekijken. Ik stel me een leerkracht voor die al niet veel met ICT heeft en tussen de middag aan de teamtafel zijn broodtrommel open doet. Hij/zij ziet het blad COS liggen en slaat het open. Wat gebeurt er op zo'n moment in de grijze massa van een leerkracht? Laat ik voorop stellen dat ik van neuropsychologische zaken geen verstand heb maar wel geinteresseerd ben in de psyche van de mens en vooral wat de mens beweegt. Huis-, tuin- en keukenpsychologie dus.
Maar goed. Onze leerkracht van hierboven is ondertussen 5 bladzijden verder. Begint steeds nonchalanter te bladeren en de desinteresse neemt zichtbaar toe. En dan gebeurt het.
De leerkracht beseft zich dat het nonchalant bladert, betrapt zich op zijn desinteresse en doet het blad dicht. Klaar.
Waarom? In mijn optiek vanwege het feit dat de leerkracht zich totaal niet kan identificeren met wat er geschreven wordt in het magazine. Het is ICT nerdtaal en er worden dingen van hem verwacht op digitaal gebied terwijl hij al 5 jaar geleden heeft besloten het bij de schoolmail te laten en als hij een goede bui heeft hier en daar wat gaat googlen. Het is dweilen met de kraan open. Enerzijds vind ik dat leerkrachten veel meer moeten met de laatste ontwikkelingen. Anderzijds denk ik dat we ze zijn vergeten. Een grote groep leerkrachten wil niet aan de digitale wereld. Wil geen online registratiesysteem, wil geen digitale versie van het huidige methodeaanbod. Nee, ze willen niet en waarom niet? Omdat het onbereikbaar voor ze lijkt te zijn. We zijn doorgegaan met ontwikkelen en zijn vergeten de leerkracht daarin mee te nemen. Ze denken dat de achterstand niet meer in te halen valt. En als we dan ook nog beginnen over het feit dat leerlingen anders gaan leren in de toekomst dan zakt de moed hen in de schoenen.

Bladen als COS zijn voor deze leerkrachten niet effectief. Het zijn bladen gericht op mensen die al van ICT houden en er al wat/een hoop van weten. Maar welk blad durft het aan om een paar stappen terug te gaan. Leerkrachten op een leuke en frisse manier te benaderen en te laten zien dat ze hun probleem begrijpen. En dat er nog hoop is en dat alles goed komt. Dat is wat veel leerkrachten al lang niet meer hebben gehoord. Even voor de goede orde: er is natuurlijk ook een behoorlijke groep leerkrachten die zeer vaardig is puur door eigen enthousiasme. Nee, ik weet dat ze er zijn en ik weet dat die groep groeiende is.


Maar laten we aub stoppen met het maken van stoffige semi-vakbladen die er voor zorgen dat leerkrachten bevestigd worden in wat ze al dachten: "Zie je wel, ik kan het niet!"
Dat willen we niet voor onze leerlingen (neem ik aan) en ook niet voor leerkrachten.

Prezi als educatief materiaal

Ik ken de presentatietool van Prezi pas net een aantal weken en ben net als de rest van de wereld enorm enthousiast. Het ziet er gelikt uit en de kracht van de zoom werkt voor zichzelf. Je kunt met deze tool de grootst mogelijke onzin verkopen als je dat wilt.

Daar zit meer in: vanmorgen bedacht ik me in de schemerige fase tussen wakker worden en kindergehuil dat het best eens goed zou zijn om Prezi in te zetten in het onderwijs. Powerpoint wordt al jaren gebuikt als presentatietool maar daar kun je tegenwoordig niet meer mee aankomen.

Althans dat leerde ik de op de Teachmeet tijdens de IPON2009. Mensen die een korte presentatie gaven en dat in Powerpoint gingen doen kregen een luidkeels boegeroep te horen. Ppt is not done anymore. Goed, ik denk dat het stiekem een rebelse manier van verzet is van mensen die een Apple gebruiken.

Geen Powerpoint dus. Prezi is the next big thing. En je moet snel zijn tegenwoordig gezien en nogal wat mensen op de loer liggen om ieder nieuwtje meteen in te passen in het onderwijs. Vandaar dat ik hieraan maar eens lekker mee ga werken.

Prezi in het onderwijs. Hoe kan het dat ik daar niet zo lang op hoefde te broeden. Ik zal het uitleggen. Op mijn school hebben we de verschrikkelijk taalmethode Taalleesland. Gemaakt toen men nog niets wist over Nederlands als 2e taal en vandaar dat een hele bulk scholen nu zitten met een deze ultra talige methode.
Ik ben wel eens tot de conclusie gekomen dat ik het zielig vind voor kinderen in deze tijd om op deze manier Taalonderwijs te krijgen. Maar goed. We hebben deze methode nu eenmaal dus is het motto:
Makkelijker kunnen we het niet maken, wel leuker. Dus daarom Prezi inzetten voor taal.

Kids moeten vanaf groep 4 en 5 aan de slag met studerend lezen. Dan nog aanvankelijk maar al snel voortgezet. Knelpunt hierin is het vertalen van een tekst naar een schema zodat je dit later kunt navertelen aan de hand van deze tekening(want zo ziet het er vaak uit in de taalschriften van kinderen). Opdracht in het boek is om na het maken van het schema het verhaal terug te vertellen in je eigen woorden, en dan nog het liefst aan je buurman. 99,1 % van de jongens zien dit als een directe uitnodiging om het schema te laten voor wat het is en liever nog even te praten over de voetbalplannen voor de middag die komen gaat.
Terecht las ik deze week, want jongens willen dat nu eenmaal graag maar worden geremd door de juf die zich volgens de NRC wat jongensachtiger moeten gaan opstellen.

Die teksten die de kinderen moeten lezen stammen uit het jaar 0 en spreken niet tot de verbeelding. Het maken van een schema met potlood en liniaal (moet van mij, puur voor de discipline) is voor deze kinderen te droog, saai en ver van hun bedshow.
Tijd voor nieuwigheid:Prezi als tool voor het maken van schema's.

Je kunt dit als leerkracht op meerdere manieren doen. Voor de instructie aan kinderen. Wat is er gaver om met een groep kinderen over de schema's te vliegen en hier en daar in te zoomen. Het is in ieder geval een trigger.

Maar nog beter: laat ze zelf de schema's maken en animeren. Ze zijn onderdeel van hun eigen leerproces en worden lekker ondergedompeld in de materie. En dat is wat kinderen gewend zijn.
Ze leveren het digitaal in in een digitale inleverbak en je kunt zo zien wie het wel en niet beheerst.
Even kijken naar de organisatievorm die we gebruiken: chips(vert:shit) we hebben maar een computereilandje met 8 computers. We moeten het dus verdelen en indelen. Andere klassen willen ook op het eiland. My god: het is echt tijd voor one laptop per child maar dan ook in Nederland.

part 2 van de basisschool over 10 jaar..

In de klassen heeft iedereen een eigen laptop in allemaal verschillende kleuren, iedereen deelt met iemand anders een tafel en alle lessen doen ze op internet. Ieder kind heeft een zendertje en als iemand er niet is kan de juf of meester zien waar je bent en die kan je bellen.

Als je naar de wc moet stap je in de lift naar de eerste verdieping en als je naar de wc bent geweest dan wordt de wc automatisch schoongemaakt met een doekje en heb je een schone wc.

En voor het nakijken hebben ze een machine die een kruisje of een krulletje zet en als je te veel fout hebt wordt het teruggegeven en dan moet je die som 5 keer opnieuw doen.

De leraren zijn gewoon hetzelfde gebleven, maar natuurlijk wel ouder geworden.

Meike

Groep 7 over 10 jaar........

Hoe alles op school erover 10 jaar uit? Dat zou iedereen wel willen weten. Dus hier volgt het denkwerk van Heleen.
‘Over 10 jaar is alles veranderd. De kinderen zitten misschien niet meer op school of ze doen op school alles met hun laptop, de leraren staan voor Jan Doedel voor de klas. Laten we maar even de tijd in reizen. Zzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzz boem!’

We zijn in 2019 en staan voor de Bieboroederschool. Op de parkeerplaats staan allemaal kleine vliegtuigjes. Daar zijn de kinderen mee naar school gekomen. Laten we maar naar binnen gaan.
‘Hallo, meester Sanne ik zie dat iedereen aan het game is. Waarom werken ze niet?’ ‘wie ben jij?’ ‘oja, sorry ik ben heleen ik kom uit 2009 ik ben een leerling van je.’ ‘ooja, ik kan het me vaag herinneren.’ ‘maargoed waarom werken ze nou niet?’ ‘oo ze hebben al een uur gewerkt dat is genoeg’ ‘ooh nou oke ik denk dat ik maar weer ga doei.’ ‘oke dag’.

‘zo nou zie je maar weer het kan heel anders worden in de toekomst.
Dank je Heleen, en tot zover de toekomst bij radio 1.

IPON 2009

Voor mij persoonlijk was de IPON dit jaar vooral de Teachmeet van Fons v/d Berg. Zijn enthousiasme vond ik aanstekelijk en was voor mij eigenlijk de presentatie waar ik met zeer veel graagte naar geluisterd heb. Met zijn presence blijft hij zeer dicht bij zichzelf en is daarmee zeer authentiek.

Dat geldt voor mij in algemene zin voor de hele Teachmeet. Ik ben van origine niet echt iemand die een lang spanningsboogje heeft en de Teachmeet geeft ruimte voor even niet opletten.
Dus teacmeeten is voor mij de manier van informatie overbrengen. Ik zweer er vanaf gisteren bij.

Da brengt mij automatisch tot de studiedag die ik gister op school had. Met dertig man in een rondje en luisteren naar een iemand werkt niet. Gelukkig heb ik een directeur die open staat voor nieuwe dingen. Nieuwe vormen van vergaderen. Dat wordt mijn main goal voor de komende tijd.

Gelukkig las ik vorige week de blog van Seth Godin over de nieuwe manieren van vergaderen en ik wist het meteen:

Ik heb een guru gevonden(ik vond purple cow ook een vet boek) en ik wil lid worden van zijn
'tribe' . De zin: kick out all the chairs(and i'm deadserious) geeft aan dat we een new era zijn ingegaan als het om vergaderen gaat.

Ook dit: op het lijf geschreven. Voor mij ontworpen. Ik heb het gevoel nu pas te zijn aangekomen in de age waarin ik had moeten opgroeien. Bit to late. Maar went wel.
Vergaderen new style. ik ben ervoor.
Ook mijn bezoek aan Keimpe @ de Waag is voor mij een eye opener geweest. Niet stilzitten en praten maar dingen doen en lekker creatief ouwehoeren. Tafelvoetballen, ff scratchworks doen, fablab bekijken. Vette dingen dus.
Vervolgens sta ik drie uur later buiten met een rugzak vol kleine robots, een hoofd vol ideeen en het gevoel dat ik de hele wereld nog aan kan.

Raar maar dat gevoel heb ik nou nooit als ik terugkom van een lezing of studiedag. Meestal ben ik uitgeput, leeggezogen en heb het gevoel dat het nooit meer goed gaat komen. Ik leer dus door te doen. We zien wel waar het schip strandt. Het lesgeven aan kinderen die ook die manier van leren hebben werkt op mij enorm verhelderend.

Sinds ik meer match met de kinderen in mijn klassen heb ik een stuk meer plezier in lesgeven.

Gamekit best ingewikkeld.

Onlangs is weer gebleken dat het maken van een goeie game nog best ingewikkeld is. Met kinderen van de Verlengde Schooldag gebruikten we de gamekit van Klokhuis. Van Gerard Dummer kreeg ik de tip om de kinderen eerst een schets te laten maken voordat ze aan de slag gaan met de gamekit.
Dit heb ik tot op heden nog niet kunnen uitproberen maar moet zeker leiden tot betere resultaten.

Picocrickets. Vette Shizzle !!

Na mijn bezoek aan Keimpe de Heer @ creative learning lab zat ik in de trein met op schoot technisch Lego voor gevorderden. De Picocricket. Een pakketje techniek waar menig volwassen man watertandend een maandsalaris voor over zou hebben.

Het valt bijna niet uit te leggen hoe t werkt maar ga deze week op de IPON zeker kijken. CLL staat bij de Apple stand met de crickets.
Kijk hier alvast voor een voorproefje. Met dank aan de heren en dames uit groep 7 van de Dr. Bosschool. We wilden nog veel meer uit de kast halen maar we hadden niet zo heel erg lang.