Loeplamp The Sequel.....

Goed we kenden het loeplamp experiment van dit. Nu is de ontwikkeling al wat verder. De lamp registreert dat je vinger bij een woord rust, dat woord wordt als een AR laag opgeslagen en gekoppeld aan een foto van Flickr.
Zo kun je uiteindelijk een beeldbank koppelen aan een tekst met moeilijke woorden. Ideaal voor kinderen die dylectisch zijn en vaak lang bezig zijn met teksten lezen omdat het ontcijferen van moeiljke woorden het tempo uit het lezen haalt en daarmee het begrip omlaag gaat.
Met deze techniek zouden kinderen moeilijke woorden kunnen aanwijzen die omgezet worden in beelden. Ze kunnen sneller door met de tekst en hebben dus meer begrip.

Kijkt u verder kort wat de vorderingen zijn binnen het experiment.

Growing up digital.....

Don Tapscott auteur van het boek ' Growing up digital ' geeft een mooie samenvatting waarom we de jongerencultuur moeten omarmen. (Via educationinnovationblog)

Interessante infographic.

Bloomberg BusinessWeek heeft een interessante infographic gepubliceerd die de vormen van online activiteit laat zien gedaan door de mensen van 7 verschillende leeftijdsgroepen. Er zijn 6 soorten acties gemaakt in de grafiek nl.: creators, critics, collectors, joiners, spectators en de inactieven. De leeftijdsgroepen zijn: jonge tieners, jeugd, Generatie Y, generatie X, jonge baby boomers, oudere baby boomers en senioren. De data in de grafiek komen van Forrester Research.


Klik hier voor een grotere versie.

Ui t de grafiek valt vooral te zien dat leerlingen veel meer actief zijn en meer content online creëren dan hun leerkrachten. Dit soort staatjes zou voor scholen toch het bewijs moeten zijn dat het onderwijs anders ingericht dient te gaan worden. Hoeveel bewijs heb je nodig?

Drive in een paar minuten.

Goed verhaal. Geen tijd om 'Drive' van Pink te lezen. This will do.

Level thinkers

Het boek ' Teach like your hair's on fire ' is nog lang niet uit maar geeft al genoeg stof tot nadenken. Rafe Esquith geeft aan dat er in zijn beleving van les geven maar 1 doel kan zijn nl. er voor zorgen dat kinderen level six denkers worden. Dat behoeft wat uitleg uiteraard vandaar een kleine opsomming:

Level 1: I don't want to get in trouble

Alle kinderen komen de school binnen met gedrag dat gebaseerd is op het feit dat ze problemen willen vermijden. Ze waarschuwen elkaar als de leerkracht eraan komt en dus stil moeten zijn. Het "wait till your father gets home" denken. Auteur zegt: "I think we can do better."

Level 2: I want a reward.

Hier haalt Esquith terecht B. F. Skinner aan die zegt dat als we kinderen belonen voor goed gedrag ze vanzelf dit gedrag meer gaan vertonen. "Maar", zegt de schrijver, " we kunnen beter zeggen dat we gedrag verwachten ipv belonen. "I think we can all do better."

Level 3: I want to please somebody.

Hier komt de intrinsieke motivatie voor het eerst om de hoek kijken. Iets doen om een ander te ' pleasen' is uiteindelijk een manier om motivatie om zeep te helpen. Lees 'Drive' maar van Daniel Pink.
" Do you brush your teeth for me ? We can do even better !"

Level 4: I follow the rules.

Volgens Esquith een populaire manier van leren dezerdaags. De regels die nageleefd dienen te worden. Hij heeft er geen moeite mee omdat kinderen grenzen moeten leren kennen en ervaren wat gedragsverwachtingen zijn.Maar het hanteren van regels als een circuskunstje zonder te weten waarom zorgt voor weinig wendbaar gedrag. Als je kinderen in een andere context neer zet dan die van het klaslokaal, vervalt het patroon en kunnen ze de regels niet meer toepassen. " Hoeveel historische figuren moeten uit de boeken gewist worden als ze level 4 denkers gebleven waren? Soms moet je durven de regels naast je neer te leggen en er omheen te denken."
"Level 4 is a good place but we must try to do even better."

Level 5: I'm considerate of other people.

Esquith haalt hier To kill a Mockingbird aan van Atticus Finch aan. Empathie is waar hij op doelt. Hoe kan ik me dermate inleven in een ander dat ik mijn gedrag erop aan wil passen. Op deze manier ben ik anderen niet tot last en zullen zij mij ook niet tot last zijn.
I know we can do better because i've seen it happen.

Level 6: I have a personal code of behaviour and i follow it (the Atticus Finch level).

"Since I cannot discuss my own personal codes, I try to help the kids identify them in others." Hier is het waar Esquith naar toe wil in zijn boek. Zorg dat je op basis van een goede inschatting van het gedrag van anderen een beslissing neemt die voor jou persoonlijk de juiste is op basis van je eigen gedragscodes en die van anderen. Autonomie.



Het mooiste wat hij schrijft is wat ik in meerdere andere blogposts al heb gezien:

" Through my examples i try my best to battle ESPN and MTV where posturing, trash talk, and " I,m king of the world" is the norm."
Feit is dus dat meerdere onderwijsfiguren die boeken schrijven of op blogs posten vinden dat ze de 'battle' aan moeten met de entertainment-industrie om de aandacht te krijgen van de kinderen. Belangrijk is wel te zeggen dat ze in ieder geval het gevecht aan gaan. En volgens mij mogen leerkrachten daar nooit in verzaken. Als er op de Pabo's gepretendeerd wordt dat we moeten aansluiten bij de belevingswereld van de kinderen dan zullen leerkrachten moeten laten zien dat ze ongeacht de tijd waarin ze leven, kosten wat kost moeten zorgen dat er aansluiting is. Dat de technologische ontwikkelingen dermate snel gaan dat het moeilijk is om kinderen bij te benen, neem ik meteen aan. Maar het niet doen en in de klas een 'andere' wereld aanbieden lijkt me ten zeerste af te raden.

Nieuwe helden.

Al enige tijd loop ik met de gedachte waarom Michael Jackson zo'n enorme populariteit geniet bij zijn dood. De ster heeft een hoop dubieuze zaken gehad in het verleden en was duidelijk over de top van zijn carriere heen. Kinderen overal ter wereld draaien blind zijn muziek en kijken programma's die proberen een tweede Jackson te maken.
Michael Jackson was ook groot toen ik 12 was en had toen net de LP 'Bad' uitgebracht. De lancering van de clip was voor mijn moeder reden genoeg om mij later naar bed te laten gaan. De video duurde ruim een kwartier en was ingelijst in een verhaallijn waardoor " Bad " een nog magischer karakter kreeg.
" Bad" was onderwerp van gesprek op het schoolplein. Iedereen had binnen 2 weken de cd gekregen en voordat we het wisten stonden we met groepjes jongens met de tekst in de hand Man in the Mirror na te galmen. A cappella dat dan weer wel. Eentje knipperend met de vingers om de maat te houden. De anderen in drie of vier verschillende toonhoogten vanwege het feit dat we allemaal ontzettend vals zongen. Maar we hadden lol en waren hels overtuigd van het feit dat we keigoed waren. Mooi.

Toch is er iets veranderd. In de tijd van " Bad" had je nog 1 andere grote ster (althans voor ons) en dat was Madonna. Maar ja, een beetje kerel luisterde geen Madonna. Dat was niet cool. Of zoals ze in Nijmegen zeiden: Niet gers !!. Dus naast je Coca Cola verzameling had je je idool Michael of Madonna. Daar tussen had je one-hit wonders . Wat anders was, is dat een idool veel verder van je af stond dan nu. Nu pak je Youtube erbij en kijk je alle clips, foto's en andere feitjes erbij. Hierdoor kun je in korte tijd veel te weten komen over je idool. Dat maakt het automatisch ook veel minder fantasierijk. Er blijft weinig meer over van het dromen op je kamer over hoe je idool er bij zou lopen. Je kocht de Hitkrant en dan zag je dat je idool lang haar had. Gelijk vertelde je je moeder dat je nooit meer naar de kapper wilde. Een half jaar later stond er weer eens stuk over je idool, had ie alles afgeknipt. Ja daaaag. Dat viel tegen.
Mooi was in ieder geval dat je als kind kon mijmeren over je idool. Er was nog zoveel dat je nog niet had gezien.
Nu denk ik op louter hypothetische basis, dat het ook iets zou kunnen zijn wat kinderen wel eens zouden kunnen missen. Nu bedoel ik dan.
Doordat alle idolen zo toegankelijk zijn geworden door het internet gaat ook een deel van de magie verloren. Het is niet meer spannend omdat je met een druk op de knop alles van je Michael af weet. Weg is de drive om zo te willen worden als je idool. Zo goed te worden als degene waar je fan van bent.

Toch zijn positieve inspiraties van enorm belang voor de ontwikkeling van je motivatie. Er zit een ' drive' achter die je kan laten dromen tot in de wolken en je aanzet tot actie. Toen ik de Unplugged versie van Pearl Jam zag en mijn nieuwe drumheld ontmoette (visueel dan) wist ik het zeker: ik wilde minimaal zo goed worden als hij. Videobanden vol heb ik opgenomen en uit mijn hoofd geleerd zodat ik boven op mijn kamertje kon leren drummen. En reken maar dat mijn held Dave Abruzzese mij meer leerde dan een drumleraar destijds. Hoezo intrinsieke motivatie.

Ik kan het toch niet vaak genoeg zeggen: Volgens mij hebben we meer maar ook nieuwe helden nodig om onze kinderen een beeld voor te houden wat hen uitdaagt te reiken naar het gebied dat net boven hun macht ligt. De zone van de naaste ontwikkeling noemde Vijgotsky dat geloof ik. Zaak blijft wel dat we inspirerende mensen nodig hebben die deze zone inpakken in een mooi verhaal. Zo kunnen we van leraren de nieuwe helden maken. En dat we daarbij tegenwicht moeten bieden tegen X-box en Playstations is niet erg. Het geeft de noodzaak aan voor leerkrachten om alles uit de kast te halen om je leerlingen erbij te houden.
Daar lijkt me niets mis mee.

Serious PLay

Al sinds dag 1 op de Pabo heb ik boekjes moeten aanschaffen van Freya Jansen Vos. Tijdens de studie was dit voor de mannelijke pabovrienden(het waren er 5 in onze lichting) een samenvatting van alles dat op het jonge kind gericht was. Maar goed, mannen op de Pabo kiezen maar zelden voor het jonge kind dus Vos was nu niet echt onze vrouw. De boekjes waren saai en gingen over spelen, kringgesprekken enz. Ze liggen nog ergens in de kast te wachten op hun gang naar De Slechte.
Nu zag ik deze man zijn speech geven en was eerlijk gezegd niet meteen super enthousiast. Spelletjes spelen met een grote zaal......heel erg leuk maar ook erg makkelijk. Toch heeft hij verderop in zijn verhaal wel een aantal punten. Spelen blijft een manier waarop kennis makkelijker blijft hangen plus het is een manier om op andere ideeen te komen.
Het is jammer maar waar: Je moet toch weer het hele filmpje uitkijken om tot de essentie van dit verhaal te komen.