MediaGenius

Design Thinking for Educators

2011-12-01T06:37:00.000-08:00

In dit filmpje is karen aan het woord die mijns inziens een immens belangrijk punt te pakken heeft waarom verandering zo moielijk gaat in het onderwijs. We geven les in een circus. We breken het iedere zomer af en bouwen het op rond de herfst. Maar beseffen dat er ook een wereld is buiten het circus deed haar en het team beseffen dat er een hoop dingen anders kunnen.

Design thinking gaat over het vertellen van verhalen. Er zijn 3.5 miljoen leerkrachten in de VS. dat betekent een hoop verhalen en nog meer kans op verandering. WAAR !!!!

In Nederland even kort gezegd: 512.000 leerkrachten. Kans op heel heel veel mensen met nog meer verhalen die kunnen leiden tot nog meer verandering.

Ik ben fan van Design Thinking.

Why Design Thinking? from Design Thinking for Educators on Vimeo.

Teach like your hair's on fire part 2

2011-11-28T13:43:00.000-08:00

Hij duurt lang maar kijk er naar en zie hoe inspirerend de schrijven van deze bestseller is. Rafe Esquith is a hero !!!

Gezien in Berlijn

2011-11-05T12:23:00.000-07:00

Schools acclimates children to boredom.

2011-11-01T14:04:00.001-07:00

Astra Taylor is opgegroeid zonder enige vorm van educatie tot haar dertiende. In onderstaande video vertelt ze hoe het leven er aan toe ging en hoe haar jeugd bol stond van creativiteit. Het is een samenstelling van een toespraak die ze hield die meer dan een uur duurt.

In navolging van Sir Ken Robinsons' Ted Talk Schools Kill Creativity een bewijs dat het regulerende karakter van onze scholen de broodnodige creativiteit om zeep helpt.

Kijk en oordeel zelf. (via Uncollege.org)

Eclectisch lesgeven

2011-10-24T00:18:00.000-07:00

Als je doelgroep verandert, verander je mee zou je zeggen. Althans als het bedrijfsleven het weigert te doen, dan zijn ze hun klanten kwijt. Het is niet voor niets dat ze hun ideale klant vaak in een fotolijstje op hun bureau hebben staan. Ieder moment blijven beseffen voor wie je het doet. Doen wij leerkrachten dat ook ?

Ja dat doen we zeker. Niets dan goeds over leerkrachten in deze tijden. Dat we inspiratievol moeten zijn voor kinderen heb ik al gezegd in voorgaande blogs maar eigenlijk vind ik dat meer dan vanzelfsprekend. Leuk is te zien hoe je leerkrachten zou (volgens brighthub.com) kunnen indelen in vier groepen:

De progressieve leerkracht:
gaat uit van het kind als startpunt en dat probleemoplossings strategieen het kind verder zullen helpen in deze maatschappij.

De perennialistische leerkracht(geen goed alternatief kunnen vinden voor perennial):
is altijd op zoek naar de waarheid bestuderen. Ze zijn geneigd vast te houden aan de richtlijnen, definities en uitleg van de leerboeken waar kinderen uit werken. Ze zien geen heil in creatieve activiteiten in school als een oefensituatie voor real-life scenario's.

De essentialistische leerkracht:
gelooft dat jonge kinderen alleen de essenties nodig hebben als lezen, schrijven en rekenen.Alle overige vakken moeten pas onderwezen worden op het voortgezet onderwijs.

De romantische leerkracht:
gelooft dat het kind zijn eigen weg moet volgen. Creatief moet kunnen zijn en zich moet kunnen ontplooien.

Vier stijlen dus waar globaal gezien iedere leerkracht zich in zou moeten kunnen vinden. De praktijk wijst denk ik uit dat we als leerkrachten al regelmatig switchen tussen deze stijlen. We willen graag dat de kwaliteit van ons onderwijs gewaarborgd blijft en we willen zeker weten dat de rendementen aan het eind van de basisschool hoog genoeg zijn. Logisch als dat van ' bovenaf' opgelegd wordt.
Maar er zit iets kroms in: de regering wil enerzijds dat we vast houden aan kwaliteit en in de top tien van kenniseconomieen komen te staan. En anderzijds willen we innoveren en kinderen leren om zich te kunnen redden in een toekomstmaatschappij waar we nog niets van weten.
He, is dat niet wat contradictioneel ? We willen vasthouden aan lesstof en kennis garanderen, logisch, maar we willen ook innoveren in de toekomst en daar doen we vervolgens helemaal niets mee. Onderwijs van nu is helemaal niet ingericht op innoveren. Kinderen leren niet zo vaak dat we buiten de lijnen moeten denken en nieuwe ideeen op te doen. Kortom we willen vastigheid maar het beste wapen voor de toekomst is kortweg kinderen loslaten. Ja begrijpelijk. Dat is vragen om problemen.

Vandaar dus : de eclectische leerkracht. Switchen tussen stijlen om kinderen mee te geven dat de toekomst bestaat uit basiskennis die je overgedragen wordt door een leerkracht en die je je eigen maakt door oefenen en stampen.
Anderzijds zullen we romantisch moeten zijn en kinderen de ruimte moeten bieden door ze volledig ins blau hinein te laten denken om tot goeie innovatieve plannen in de toekomst te komen. Want wellicht is het u opgevallen dat de boeken die nu over innovatie in het onderwijs worden geschreven door mensen uit het bedrijfsleven of de creatieve sector worden gemaakt. Architecten, kunstenaars, CEO's noem maar op. Het zijn de mensen die het aandurfden om te spelen met ideeen. Ze te kneden tot iets nieuws dat werkte. Ik vraag me al een tijd af waarom er toch in godsnaam geen boek vanuit het onderwijs komt. Wij kennen de vloer het best en we houden ons te veel op de achtergrond.

Maar please laten we romantisch lesgeven op zijn tijd. Meer creativiteit de klas in blazen en kinderen leren om te gaan met vreemde zaken die hen prikkelen om na te denken buiten de kaders om.

En zeg nou zelf: hoe sexy klinkt t als je zegt tegen je collega's dat je vanmiddag een romantische leerkracht bent geweest.

de ' WHY ? ' in het lesgeven

2011-09-30T02:21:00.000-07:00

Eindelijk is een mooi woord. Eindelijk weer eens tijd om een blog te doen. Tuurlijk weet ik dat het geen zin heeft om weinig te bloggen en regelmatig schrijven zorgt voor meer volgers. But Hey !! Why the hell not !! Als je een interview leest van een leerkracht die exact dezelfde mening met je deelt dan is er geen ontkomen aan. Bloggen dus !!

Eindelijk dus iemand die absoluut van mening is dat leerlingen in deze tijden langzamerhand steeds meer circusdieren worden waarvan we verwachten dat ze tijdens schooltijd niet het ' nieuwe ' leren maar zich ondergedompeld zien in een oud systeem waar ze zelf geen binding meer hebben, genaamd.... school ! Ik heb het over Steve Maher, leerkracht op een High School in New Jersey en tevens socioloog.

Vond deze quote dan ook een shock maar zo waar:

....., because if you think about the media environment that an average American teenager lives in, to walk into a classroom that doesn't have any of that media must be like walking into a desert. To have the least media-rich time of their day to be the time when they're supposed to be engaged and involved with learning seems to be almost a crime, because you have these tools out there and they could be used easily. ...

Zo dat zijn nog eens uitspraken. Ik riep wel eens om olie op het vuur te gooien dat ze leerkrachten hun Verklaring Omtrent Gedrag moesten ontnemen omdat ze weigeren les 1 van de Pabo of de PA(destijds) aan te nemen: aansluiten bij de belevingswereld van de kinderen. Digitale media inzetten om de leerbeleving te verrijken.

Een jaar of twee, drie geleden kon je je nog neerleggen bij het feit dat er misschien een aantal collega's zich niet verdiepten in de digitale wereld. "Het is trekken aan een dood paard." Dat soort oneliners waren niet van de lucht. Maar wat mij betreft is die tijd volledig voorbij. Zoals Maher als zegt: Het is bijna een misdaad om kinderen van 9 tot 3 te laten leren in een omgeving die steeds minder binding heeft met de huidige tijd.

Maar klagen van de zijlijn is makkelijk en verwerpelijk. Dus oplossingen bieden lijkt me op zijn plek.
Om er voor te zorgen dat kinderen les krijgen op een school die midden in de maatschappij staat heb je leerkrachten nodig die zich verdiepen in de materie van het nu. En dan doel ik niet op de 'straat' in de klas halen. Want we hebben de afgelopen jaren genoeg gegraffitiet en gerapt in buurthuizen. Het wordt tijd voor meer. Voor bevlogen mensen voor de klas die weten wat de meerwaarde van de digitale wereld is. Die kunnen struinen en inspirerende snuiters op een digibord kunnen toveren en kunnen laten zien dat lesgeven met passie en nou-eens-niet-uit-het-boekje lessen kinderen aan zich bindt en op die manier een voorbeeld kunnen zijn.

Ik las een mooie gastblog van Marcel Kesselring op Frankwatching van rotschool naar topschool. De golden circle werd aangehaald. Kesselring is terecht op de barricades gegaan voor het ' waarom' voor scholen om zich te willen profileren in de wijk.
En dat is wat mij betreft dezelfde vraag die leerkrachten zich moeten stellen. Waarom sta ik hier en waarom geef ik les?

En die vraag kan zeer confronterende antwoorden opleveren daarom zal er hoofdzakelijk steeds vaker eerst naar het WAT gekeken worden op scholen. Lekker veilig.

Purple cow voor kinderen.

2011-02-16T00:39:00.000-08:00

In deze binnenkort te verschijnen film PressPausePlay eindelijk een Moby die je wel wilt zien. Ik ben op zich geen enorme fan van zijn muziek. Toch heeft hij hier wel een punt: 30, 40, 50 jaar geleden maakten mensen zelf niets; ze kochten platen, gingen naar een fotograaf. Je had een willekeurig groepje professionals waar je heen ging. Nu is iedereen een artiest of professional. Je maakt je eigen foto's en plaatst ze op internet. Je maakt je eigen muziek en maakt die bekend bij het grote publiek door 24 uur per dag social media te refreshen. Prachtig !!

It's part of rebellionism. it's refusing to believe all those people

Het gaat er dus om dat er een enorm platform ontstaan is in de afgelopen twee decennia waarop je als artiest jezelf kunt lanceren. Toch is het mooie aan de overvloed van creativiteit dat je als band of fotograaf wel 1 ding onwijs goed moet kunnen:
Opvallen en purple cow durven zijn (daarom Seth Godin vast in PressPausePlay). Dus feitelijk moet je gewoon supergoed zijn en echt vernieuwend zijn want kopiëren is tegenwoordig ontzettend makkelijk.
Maar is dat dan niet een van de ingrediënten die kinderen nodig hebben in hun toekomst? Leren om niet alleen een talent te ontwikkelen maar vooral vernieuwend durven zijn. Als we aan deze vernieuwing niets doen krijgen we een generatie copycats. En hè waar zien we die meer: China, India wellicht? Juist dat leek mij ook.

Daarom is het van uiterst groot belang om kinderen een talent te laten ontwikkelen in combinatie met een ongebreidelde hang naar vernieuwing, originaliteit en ongetemde creativiteit.
Een van de aspecten van creatief zijn is durven je kwetsbaar op te stellen; even een brede rug hebben als Kevin in de klas vindt dat je een lelijk schilderij gemaakt hebt terwijl jij het geweldig vindt. Met een trots gezicht (al is het maar alsof) voor de klas staan en je nieuwe zelf gemaakte liedje laten horen.

Maar hoe creeer je een gezonde vorm van kwetsbaarheid bij kinderen die niet omslaat in een minderwaardigheid complex? Volgens mij zijn een gezond pedagogisch klimaat en leerkrachtgedrag de enige manieren om kinderen creatief te krijgen. Een veilig klimaat waarin kinderen durven hun talent te ontwikkelen maar vooral durven op te komen dat hun talent echt heel bijzonder is.

Samenvattend: creativiteit wordt een key-factor voor de toekomst om tegenwicht te bieden tegen kopieermachine China. Maar om aan de oppervlakte te komen met je talent moet je durven. Durven om anders te zijn en je daarin gesteund voelen. Door je klasgenoten die anders zijn super cool vinden en door je leerkracht die open staat voor alles wat nieuw en origineel is en de bewaker is van het pedagogisch klimaat. Op deze manier kunnen kinderen tot de meest uiteenlopende creativiteit komen die grenzeloos is.

We komen er wel!

Seth Godin: “the curious are punished”

2010-12-02T13:23:00.000-08:00

Ook Seth Godin waagt zich op het educatieve cq creatieve vlak. Mooie mini-docu over de kracht van nieuwsgierig zijn. Kijk maar gewoon.

CURIOSITY from Nic Askew on Vimeo.

OMG !!! It's Alphy

2010-12-01T03:09:00.000-08:00

Eigenlijk hoef ik niet veel toe te voegen maar heb wel het idee dat we na de 2d wereld van AR nu wel echt iets nieuws gaan krijgen. Check robot Alphie die zowel op screen als IRL aanwezig is om commando's en opdrachten te doen.

Hij komt van het 2d vlak je kamer in en kinderen krijgen kleine tools om invloed te hebben op het gedrag van de robot. Dmv RFID (radio-frequency identification tags) kan Alphie voelen. Door hem uit te rusten met verschiilende ability's kan Alphie terug de 2d wereld in met nieuwe vaardigheden.

Aan de wieg van deze Alphie staat Cynthia Breazeal, director of the Personal Robots Group, oversees Playtime Computing van het MIT media lab.

Maar wat zouden de grote voordelen zijn in bijvoorbeeld een kleuterklas. Organisatorisch is het wel een gedoe maar al het nieuwe is eng. Breazeal noemt als voordeel co-creatie:

Another aspect of this project," she said, "is about allowing kids to co-create the world, the artistic elements, to author behavior of elements in this world." In other words, the child (or gamer) helps create the story rather than passively sitting through a story created by others.

.

Breazeal vertelt ook dat ze de trend door ziet verschuiven: In plaats van mensen aan te passen aan een computer door te leren met een controller of keyboard, zien we nu dat computers zich aanpassen aan computers door bijvoorbeeld natuurlijke bewegingen te leren lezen of het nu op een Ipad of een Kinect is.

Games hebben zich al ontwikkeld van het scherm naar de meer lichamelijke activiteiten zoals bij de Wii, maarPlaytime Computing laat zien dat het een kwestie van tijd is tot robots in consumer games voorkomen.

Toch nog even terug naar het onderwijs. We zouden kinderen dus zowel op digitaal en fusiek vlak tegelijk kunnen laten leren. Gezien veel educatieve tools al snel op de bovenbouw gericht zijn zien we nu een uitermate geschikte tool voor de kleinste kinderen binnen de basisschool. Je zou in de klas of erbuiten een hoek met deze opstelling kunnen inrichten en gericht met kinderen bepaalde oefeningen kunnen doen. Zo zouden taalachterstanden perfect aangepakt kunnen worden door kinderen met de Alphy woordenschat te oefenen. Wellicht kunnen er voorbeelden op het scherm komen van bouwsels met blokken waarvan Alphy je de instructies IRL geeft. Man er gaat weer een wereld open dan.

Het wordt tijd om kleuterjuffen en - meesters eens te laten kijken naar deze video en ze te vragen wat zij voor mogelijkheden zien.

Een blog terug van Elke Das.......leerkrachten belonen ja of nee ?

2010-11-21T08:42:00.000-08:00

Ha die Sanne,

Je vraagt me: Gaan leraren beter presteren als je ze beloont naar resultaat?
Ik zou in kunnen gaan op de effectiviteit van belonen naar resultaat maar we weten beiden beter.
Sterker nog: op twitter zag ik voorbij komen dat ze in 1860 al beter wisten dan leraren naar resultaat te belonen.
Dus ik kijk even naar de gedachten waarop je vraag berust, want die zijn best interessant.
Aanname 1: het onderwijs moet verbeterd worden want
Aanname 2: slechte juffen(m/v) lopen de kantjes ervan af.
Aanname 3: goeie juffen verdienen eigenlijk meer dan ze nu krijgen

"Onderwijs moet beter."
Het idee dat het onderwijs verbeterd moet worden is altijd waar voor een juf.
Op de PABO leren we dat we ons de hele dag moeten afvragen: wat ging er goed en wat moet er beter?
"Wat er het ene jaar goed gaat, ontploft het volgende jaar in je gezicht" zei een collega.
Je bent nooit zo goed dat het vanzelf gaat, in het onderwijs.
Er is altijd ruimte voor verbetering.

"Juffen verdienen eigenlijk meer."
Juffen moeten tegenwoordig veel meer kunnen dan vroeger.
De roep om individueler onderwijs, zorg voor kinderen die vroeger naar gespecialiseerde scholen gingen,
steeds strakkere administratie, steeds meer protocollen, meer vergaderingen met meer experts rondom één leerling,
het maakt van het basisonderwijs een baan waar niet echt iedereen de lol van inziet.
"Als basisschooljuffen zouden worden betaald voor iedere onderwijsverbetering die ze succesvol hebben doorgevoerd,"
zei een wetenschapper ooit, "dan zaten ze nu boven het salaris van een hoogleraar."
Ach, dat hoeft nou ook weer niet, denk ik dan.
Maar betaling voor doorgevoerde onderwijsvernieuwingen zou de goede ideetjes van boven misschien wat afremmen.

"Juffen lopen de kantjes ervan af."
Tja, dat komt voor.
Juffen die ooit niet te stuiten waren, raken soms verbitterd en nemen afstand.
Ik noem het moeheid en eigenlijk is het niet raar dat juffen soms moe worden.
Juffen hebben een baan van hollen of stilstaan.
Tijdens het lesgeven kun je niet eens naar de wc en in de vakantie kun je eventjes helemaal niks.
Als je voor een baan, die veel van je vraagt, niet genoeg waardering krijgt,
dan wordt een juf moe en vraagt zich af waar ze het allemaal voor doet.
Als je daarnaast vaak hoort dat ouders je vooral snottebellen-poetser vinden,
en dat iedereen tips heeft hoe je het zou moeten doen,
dan zakt de temperatuur in je warme onderwijshart tot onder nul.
Juffenmotivatie slijt hard in wijken waar je hard moet werken en toch weinig vooruitgang boekt.
Of bij besturen die vanaf een afstand de klassenpraktijk willen bepalen.
Wanneer de motivatie van een juf naar het minimum is gedaald,
dan helpt volgens mij een loonsverhoging niet meer.
Zeker niet als de vermoeide juf te horen krijgt dat ze daar dan wel harder voor moet werken.

Snap je een beetje wat ik bedoel met juffen-moeheid, Sanne?
Ken je vermoeide juffen? Juffen die de rit uitzitten en voor weinig meer te porren zijn,
terwijl je weet dat ze ooit vol vuur voor de klas hebben gestaan?
Heb je wel eens meegemaakt dat zo'n juf weer in bloei getrokken kon worden?
Dat een uitgebluste juf weer kan lesgeven 'like her hair is on fire'?
Of twijfel je eraan dat dat kan?

groetjes en tot mails,
Elke

Beloning voor leerkrachten: een briefwisseling met Elke Das.

2010-11-21T04:56:00.000-08:00

Zag het voorbij komen in de NRC en nu blijkt het ook aan de andere kant van de grote plas een vraagstuk te zijn:

Heeft het belonen van leerkrachten positieve impact op de resultaten van leerlingen ?
Op de blog van Wes Fryer staat een verslag van een keynote die Daniel Pink gaf op het Creativity World Forum in Oklahoma:

"

His discussion of how research linking teacher pay to student test scores has shown ZERO positive impact on student achievement is particularly important and relevant today."

Ok tijd om hier en daar eens om wat meningen te vragen. First stop: Elke Das

Beste Elke,

ik ben erg nieuwsgierig naar je mening omtrent deze discussie. In de NRC van afgelopen zaterdag stond een stuk van Rene Kneyber (leraar en auteur van Orde houden in het VMBO). Hij stelde dat goed presterende leerkrachten belonen geen zin heeft. Het heeft meer zin om aanwezigheid, effectiviteit en bijles geven te honoreren.
Roland Fryer (Amerikaans onderzoeker) : het belonen van onderwijsuitkomsten is niet effectief. Men krijgt al snel te maken met frauduleuze praktijken-zoals omschreven in Freakonomics- leraren vervalsen toetsen om een hoger salaris binnen te slepen.
Het belonen van meetbare inspanningen leidde wel tot leerwinst zegt Freyer.

Nu is de discussie vooral gericht op middelbaar - en hoger onderwijs maar ook het PO zal hierbij de dans niet ontspringen.
Ik ben benieuwd naar jouw mening.

Ik hoor graag van je.

Met vriendelijke groet,

je oud- collega en trouwe blogvolger

Sanne Kuyt

Geachte meneer de marketing manager,

2010-11-19T05:56:00.000-08:00

Gister was ik aanwezig bij de nationale conferentie mediawijsheid in het Instituut voor Beeld en Geluid. Bij een van de sessies ging de discussie over mediawijsheid in de voedselindustrie. Gesponsorde tv-programma's waren onderwerp van gesprek. Een interessant vraagstuk. De discussie werd breder getrokken en er werd gepraat over de rol van de voedselindustrie en het imago van gezond voedsel.

Toen ik vanochtend in de klas kwam vertelde ik mijn klas over de discussie en gaf ze de opdracht om een actie voor bijv. de AH te ontwerpen zoals de voetbalplaatjesactie. Gericht op gezond eten.

Ik was enorm verbaasd dat er een aantal waren die met echte ideeen kwamen. Hier volgen er een paar:

* 3 maanden gratis internet als je van ieder soort fruit 1 exemplaar hebt gekocht.

* 1x in de week sportdag gesponsord door AH

* Haal een scene uit een kinderfilm en verdien de ontbrekende scene door fruit te kopen.

* Bij een kilo groeten of fruit krijg je een poppetje van een BN'er. Heb je het gouden poppetje gekregen dan mag je diegene ontmoeten.

* Bij 3 blikken tomatensoep een jaar gratis Goldmembership bij Hyves.

* gratis bioscoopkaartje bij elke 20 euro groente of fruit.

* De groente- en fruitknuffels: Jim Wortel en Kim Wortel. Te sparen bij de AH.

* Actiepoppen van je eigen klas die je kunt sparen.

Ik kan nog wel even door gaan. Ik stel voor dat we stemmen en de beste ideeën opsturen naar AH om te kijken of we gezond voedsel kunnen promoten. Ik denk overigens zelf dat het heel makkelijk is om Facebooks, Hyves en Twitters te koppelen aan producten met een QR code zodat kinderen een show-off kunnen maken en kunnen laten zien hoe cool ze zijn dat ze gezond eten.

Pikikids.com; easy does it

2010-11-13T06:03:00.000-08:00

Neem wat foto's. Upload ze in pikikids.com en bewerk het tot een strip. Makkelijker kunnen ze het niet maken, wel leuker.

Dit is BTW de stripversie van Zwarte Piet ging uit fietsen. Dat je het maar weet.

De kracht van het nieuwe !

2010-10-28T02:55:00.000-07:00

Ik kwam deze foto tegen in de Berlinischer Gallerie. Een fotoreportage(The Sochi Project) van twee Nederlandse journalisten(Rob Hornstra en Arnold van Bruggen) over een traditioneel dorpje in (Krasny Vostok)een van de voormalige Sovietstaten waar de normen en waarden in een rap tempo veranderen.

‘On the other side of the mountains’ is een verhaal over het dorpje Krasny Vostok, een dorp dat nog met één been in de vorige eeuw staat, deels zonder gas en elektriciteit. Een totaal andere wereld op nog geen 200 kilometer van Sochi. Er was eigenlijk geen reden om dit dorp te portretteren en daarom hebben we het juist gedaan. De Kaukasus is meer dan bomaanslagen, conflicten, fundamentalistische Islam of miljarden verslindende Olympische Spelen.

(bron:http://www.thesochiproject.org/home/).

Het geeft zoveel aan dat oudere mensen de jongere generaties zien als toonaangevend en dat ze er van kunnen leren. Het is voor hen een manier om op de hoogte te blijven van trends en ontwikkelingen die de wereld hun dorp inbrengen. De jongeren als troubadours voor het 'nieuwe' .

Toch heerst er in onderwijsland nog altijd een sfeer waarin juist de drang naar vernieuwing van kinderen wordt ontkent. Zij hebben tentakels die ons een beeld kunnen schetsen van hun wereld en dus de wereld die komen gaat. Onze vooroordelen zorgen er vaak voor dat we die kant van onze leerlingen niet willen kennen omdat we er niets meer mee hebben. Vreemd als we dat de kop indrukken en daarmee dus de drang naar innovatie en vernieuwing weg vagen.

Zo gek zijn de mensen van Krasny Vostok nog niet. De wereld wordt binnen gelootst via de jongere generatie. Interessante materie.

Influencers

2010-10-26T12:57:00.000-07:00

INFLUENCERS TRAILER from R+I creative on Vimeo.

No need for explanation. (via http://www.freshcreation.com/

We need your awesomeness !!

2010-10-20T22:10:00.000-07:00

Gaaf maar wel erg Google minded is Google Slam. Binnenkort (wanneer is nergens te zien op de site) bij Google. Je maakt een filmpje van een applicatie die Google levert (je kunt kiezen uit Voice, Goggles enz enz) je gooit er je eigen saus overheen en klaar is Google.
Er strijden 2 filmpjes per week tegen elkaar. Aan het einde van de week kun je zien wie er gewonnen heeft.

So choose your tech and get the people who would never watch a tech demo (ironically the people who need them the most -hi mum)to finally discover the coolness.

Let de Slams begin !

Mooie vorm van free publicity voor Google maar wel goed uitgevonden. Het mooie is dat er een ander facet aan vast zit. Je kruipt als het ware achter de tool en laat zien wat er op een creatieve manier mee kan. Je gebruikt het op een totaal andere manier.
Hou de website in de gaten want volgens Google zitten ze nu in de preseasons dus het kan niet lang meer duren.

Gave tool voor muziek

2010-10-17T23:24:00.000-07:00

http://www.incredibox.fr/

Kwam via techtools for teachers deze tool tegen. He ziet er grafisch super uit en is makkelijk te bedienen. Het succes er van in de klas was vorig jaar groot toen ik ze Inudge liet zien. Uren kunnen ze er aan zitten. Geweldig. Dat zal met deze niet veel anders zijn.

Maar toch blijven de mogelijkheden beperkt en is het een goeie opwarmer voor het echte werk. Programmeren is gaaf en daarom moet je kunnen oefenen. De mogelijkheden zijn pas echt onbeperkt als kinderen volledig zelf kunnen creëren. Garageband is een prima programma om kinderen aan het werk te zetten. Geef ze een korte instructie en laat ze vervolgens gaan. Kom na een uurtje terug en reken maar er staat echt wat. En dat is een mooi startpunt om te kijken of je delen van je muziekles kunt vangen met dit soort makkelijke programma's. Neem de kinderen die er aanleg voor hebben (talent is 'uit' ) en probeer die langzaam maar zeker de in's en out's van digitaal muziek maken bij te brengen.

Wellicht hebben je een leuke Timbaland in de dop op school.

Ik wil ook zo'n pa.

2010-10-04T11:49:00.000-07:00

Dit is een absolute must see. Luke and Max Geissbühler uit Brooklyn, NY laten een weersballon op ergens langs de Hudson en kijken hoever de camera die er in zit kan komen. De beelden die vervolgens terug te zien zijn, zijn geweldig. Wat een gaaf idee. Kijkt het filmpje en denk je kort in hoe excited dit jochie moet zijn geweest toen hij de beelden terug zag.

Homemade Spacecraft from Luke Geissbuhler on Vimeo.

Yes indeed !!

2010-09-29T13:20:00.001-07:00

Geloof dat ik hier weinig meer aan toe te voegen heb.

Image Credit: Flickr User Sally06
(Via:http://www.freetech4teachers.com

Voortgang van loeplamp project

2010-09-24T00:56:00.000-07:00

Even het geheugen opfrissen: De Waag en de Dr Bosschool ontwikkelen samen een loeplamp waarmee we een poging wagen om kinderen met dyslexie te helpen. De loeplamp is dit:

We gaan nu fase 2 van het testen in waarin de nadruk ligt op het oefenen met de lamp zelf en het begrijpend lezen met de lamp:

Hierbij worden de kinderen getest in 3 stappen:

1) oefenen met moeilijke woorden

2) oefenen met de AR-lamp

3) begrijpend lezen met de AR-lamp

Het observatieschema voor stap 3 is tot stand gekomen via het ISTE-model van Van der Meij (1997).

Van der Meij, H. (1997). The ISTE Approach to Usability Testing. IEEE Transactions on professional
communication, 40(3), 0361-1434.

As dinsdag worden de kinderen getest. Ik ben benieuwd.

Gastblog van 11 jarige twitteraar Adil

2010-09-09T12:40:00.000-07:00

Mijn 'weg' naar Twitter.

Hallo , ik ben Adil . Ik ben 11 jaar en zit op basisschool Dr.Bosschool. Toen ik in groep 7 zat had ik Sanne Kuyt als leraar ik was altijd al geinteresserd geweest in ''De Computer''. Maar in de tijd dat ik bij Sanne in de groep heb gezeten ben ik steeds meer in 't Onderwijs en ICT gebeuren gesleurd en of ik 't leuk vond? Altijd ! Ik leerde elke week een nieuw technisch snufje op de computer dat ik helemaal uitprobeerde tot ik 't helemaal onder de knie had.

Ik ben altijd heel enthousiast geweest en ging ook thuis verder. Ergens in 't midden van 't jaar legde Sanne uit wat Twitter was. Toen ik op een gegeven moment thuis zat en me verveelde dacht ik eens aan Twitter en wat Sanne had uitgelegd; hoe 't werkte enz. Ik zette de computer aan en keek hoe ik een account kon maken. Nadat ik dat had gedaan heb ik uiteraard naar Sanne gezocht , ik schreef 'm een tweet met dat ik twitter had aangemaakt maar wat ik niet wist was dat je vrij ''netjes'' moet zijn met wat je tweet.
Een voorbeeld van hoe ik toen tweette : '' he sanne! k zit nu ook op twitter! '' Natuurlijk sprak Sanne me daarop aan hij zei dat ik zorgvuldiger moest gaan tikken en netter moet gaan tweeten. Maar daar bleef 't niet bij: ik begon bij wijze van spreken elke minuut wel 3 berichten te schrijven . Ook daarvan zei Sanne dat ik minder moet tweeten en alleen bij de belangrijke zaken moet gaan twitteren , want volgers haken af en ik snapt dat niet. Sanne legde me uit dat als je een tweet stuurt iedereen die je volgt die tweet door krijgt , en als ik die zo vaak stuur iedereen constant jou tweets krijgt en de andere niet kan lezen.

Sanne vond ook dat ik uiteraard mensen netjes moest aanspreken en gaf me de tip mensen die ouder zijn met U aan te spreken en respect te tonen naar anderen , nu ik dit gedaan heb krijg ik veel complimentjes maar vind ik 't ook fijner om te doen , de personen waarmee ik tweet weten waar ik aan toe ben en hoe zij worden aangesproken.

De mensen uit m'n klas weten dat ik op twitter zit maar vinden 't niet zo interessant ze weten dat ik vrij vaak op twitter zit. Ik heb 't inmiddels toegepast in het dagelijks leven. De kinderen uit m'n klas vinden dat ik moet minderen met twitter maar ik zie altijd nog een ICT carriere en die kan ik met Twitter voortzetten. Mij boeit 't niet zoveel wat anderen vinden. Ik weet wat ik doe en waar ik aan toe ben. Ik vind dat ik me mezelf 'Mediawijs' kan noemen , en daar ben ik trots op!
------------------------------------------------------------------------------

Mediawijsheid onderweg.

2010-08-25T11:47:00.001-07:00

Wat doe je als een leerling graag een website wil bouwen en zich orienteert op een hostingspakket en dergelijke maar niet in de gaten heeft dat er betalingsverkeer bij komt kijken? Begeleiden en er samen lering uit trekken.
Het overkwam een leerling van mijn school die begin van de zomervakantie een pakket afsloot en nietsvermoedend op vakantie ging. Vooraf had hij zijn ouders niet ingelicht dat het 17 euro zou kosten wat we wel hadden afgesproken.

Tijdens zijn vakantie checkte hij zijn twitter en zag dat hij moest gaan betalen en contact op moest nemen met de hostingsprovider. Hij heeft zich meer dan een maand ontzettend druk lopen maken en zag de bui al hangen: betalen en waarschijnlijk nog meer ook. Na de vakantie vroeg hij me via twitter of ik hem kon helpen. Ondertussen was er een fikse verhoging van het bedrag boven op gekomen.

We zijn aan het bellen gegaan en al snel bleek dat er geen probleem was. De betaling werd stop gezet en achteraf bleek ook nog eens dat kinderen eerst toestemming van hun ouders nodig hebben om een hostingspakket af te sluiten.

We keken samen terug naar wat er mis was gegaan en hoe hij dit voortaan beter aan kon pakken. Vier weken zorgen maken tijdens je vakantie is erg zonde en, zo bleek, nergens voor nodig.

Lipdub op RTV Utrecht

2010-06-22T13:07:00.000-07:00

Het heeft nogal wat voeten in de aarde gekregen. Leuk voor de kinderen dat hun filmpje zo veel aandacht kijgt waaronder op RTV Utrecht. Zie hier de link: http://www.rtvu.nl/nieuws/244095

Lipdub k-12 Dr Bosschool Utrecht Holland

2010-06-19T05:51:00.000-07:00

Na een half jaar zwoegen en hard werken is onze lipdub af. Om de kinderen te leren wat een viral en de kracht van sociale media is gaan we proberen deze video zo veel mogelijk te hypen. Ik vraag u daarom veel te retweeten en te posten.

Loeplamp The Sequel.....

2010-05-26T04:04:00.000-07:00

Goed we kenden het loeplamp experiment van dit. Nu is de ontwikkeling al wat verder. De lamp registreert dat je vinger bij een woord rust, dat woord wordt als een AR laag opgeslagen en gekoppeld aan een foto van Flickr.
Zo kun je uiteindelijk een beeldbank koppelen aan een tekst met moeilijke woorden. Ideaal voor kinderen die dylectisch zijn en vaak lang bezig zijn met teksten lezen omdat het ontcijferen van moeiljke woorden het tempo uit het lezen haalt en daarmee het begrip omlaag gaat.
Met deze techniek zouden kinderen moeilijke woorden kunnen aanwijzen die omgezet worden in beelden. Ze kunnen sneller door met de tekst en hebben dus meer begrip.

Kijkt u verder kort wat de vorderingen zijn binnen het experiment.

Growing up digital.....

2010-05-23T12:45:00.000-07:00

Don Tapscott auteur van het boek ' Growing up digital ' geeft een mooie samenvatting waarom we de jongerencultuur moeten omarmen. (Via educationinnovationblog)

Interessante infographic.

2010-05-21T23:44:00.000-07:00

Bloomberg BusinessWeek heeft een interessante infographic gepubliceerd die de vormen van online activiteit laat zien gedaan door de mensen van 7 verschillende leeftijdsgroepen. Er zijn 6 soorten acties gemaakt in de grafiek nl.: creators, critics, collectors, joiners, spectators en de inactieven. De leeftijdsgroepen zijn: jonge tieners, jeugd, Generatie Y, generatie X, jonge baby boomers, oudere baby boomers en senioren. De data in de grafiek komen van Forrester Research.

Klik hier voor een grotere versie.

Ui t de grafiek valt vooral te zien dat leerlingen veel meer actief zijn en meer content online creëren dan hun leerkrachten. Dit soort staatjes zou voor scholen toch het bewijs moeten zijn dat het onderwijs anders ingericht dient te gaan worden. Hoeveel bewijs heb je nodig?

Drive in een paar minuten.

2010-05-15T00:27:00.000-07:00

Goed verhaal. Geen tijd om 'Drive' van Pink te lezen. This will do.

Level thinkers

2010-05-11T07:51:00.000-07:00

Het boek ' Teach like your hair's on fire ' is nog lang niet uit maar geeft al genoeg stof tot nadenken. Rafe Esquith geeft aan dat er in zijn beleving van les geven maar 1 doel kan zijn nl. er voor zorgen dat kinderen level six denkers worden. Dat behoeft wat uitleg uiteraard vandaar een kleine opsomming:

Level 1: I don't want to get in trouble

Alle kinderen komen de school binnen met gedrag dat gebaseerd is op het feit dat ze problemen willen vermijden. Ze waarschuwen elkaar als de leerkracht eraan komt en dus stil moeten zijn. Het "wait till your father gets home" denken. Auteur zegt: "I think we can do better."

Level 2: I want a reward.

Hier haalt Esquith terecht B. F. Skinner aan die zegt dat als we kinderen belonen voor goed gedrag ze vanzelf dit gedrag meer gaan vertonen. "Maar", zegt de schrijver, " we kunnen beter zeggen dat we gedrag verwachten ipv belonen. "I think we can all do better."

Level 3: I want to please somebody.

Hier komt de intrinsieke motivatie voor het eerst om de hoek kijken. Iets doen om een ander te ' pleasen' is uiteindelijk een manier om motivatie om zeep te helpen. Lees 'Drive' maar van Daniel Pink.
" Do you brush your teeth for me ? We can do even better !"

Level 4: I follow the rules.

Volgens Esquith een populaire manier van leren dezerdaags. De regels die nageleefd dienen te worden. Hij heeft er geen moeite mee omdat kinderen grenzen moeten leren kennen en ervaren wat gedragsverwachtingen zijn.Maar het hanteren van regels als een circuskunstje zonder te weten waarom zorgt voor weinig wendbaar gedrag. Als je kinderen in een andere context neer zet dan die van het klaslokaal, vervalt het patroon en kunnen ze de regels niet meer toepassen. " Hoeveel historische figuren moeten uit de boeken gewist worden als ze level 4 denkers gebleven waren? Soms moet je durven de regels naast je neer te leggen en er omheen te denken."
"Level 4 is a good place but we must try to do even better."

Level 5: I'm considerate of other people.

Esquith haalt hier To kill a Mockingbird aan van Atticus Finch aan. Empathie is waar hij op doelt. Hoe kan ik me dermate inleven in een ander dat ik mijn gedrag erop aan wil passen. Op deze manier ben ik anderen niet tot last en zullen zij mij ook niet tot last zijn.
I know we can do better because i've seen it happen.

Level 6: I have a personal code of behaviour and i follow it (the Atticus Finch level).

"Since I cannot discuss my own personal codes, I try to help the kids identify them in others." Hier is het waar Esquith naar toe wil in zijn boek. Zorg dat je op basis van een goede inschatting van het gedrag van anderen een beslissing neemt die voor jou persoonlijk de juiste is op basis van je eigen gedragscodes en die van anderen. Autonomie.

Het mooiste wat hij schrijft is wat ik in meerdere andere blogposts al heb gezien:

" Through my examples i try my best to battle ESPN and MTV where posturing, trash talk, and " I,m king of the world" is the norm."
Feit is dus dat meerdere onderwijsfiguren die boeken schrijven of op blogs posten vinden dat ze de 'battle' aan moeten met de entertainment-industrie om de aandacht te krijgen van de kinderen. Belangrijk is wel te zeggen dat ze in ieder geval het gevecht aan gaan. En volgens mij mogen leerkrachten daar nooit in verzaken. Als er op de Pabo's gepretendeerd wordt dat we moeten aansluiten bij de belevingswereld van de kinderen dan zullen leerkrachten moeten laten zien dat ze ongeacht de tijd waarin ze leven, kosten wat kost moeten zorgen dat er aansluiting is. Dat de technologische ontwikkelingen dermate snel gaan dat het moeilijk is om kinderen bij te benen, neem ik meteen aan. Maar het niet doen en in de klas een 'andere' wereld aanbieden lijkt me ten zeerste af te raden.

Nieuwe helden.

2010-05-06T05:08:00.000-07:00

Al enige tijd loop ik met de gedachte waarom Michael Jackson zo'n enorme populariteit geniet bij zijn dood. De ster heeft een hoop dubieuze zaken gehad in het verleden en was duidelijk over de top van zijn carriere heen. Kinderen overal ter wereld draaien blind zijn muziek en kijken programma's die proberen een tweede Jackson te maken.
Michael Jackson was ook groot toen ik 12 was en had toen net de LP 'Bad' uitgebracht. De lancering van de clip was voor mijn moeder reden genoeg om mij later naar bed te laten gaan. De video duurde ruim een kwartier en was ingelijst in een verhaallijn waardoor " Bad " een nog magischer karakter kreeg.
" Bad" was onderwerp van gesprek op het schoolplein. Iedereen had binnen 2 weken de cd gekregen en voordat we het wisten stonden we met groepjes jongens met de tekst in de hand Man in the Mirror na te galmen. A cappella dat dan weer wel. Eentje knipperend met de vingers om de maat te houden. De anderen in drie of vier verschillende toonhoogten vanwege het feit dat we allemaal ontzettend vals zongen. Maar we hadden lol en waren hels overtuigd van het feit dat we keigoed waren. Mooi.

Toch is er iets veranderd. In de tijd van " Bad" had je nog 1 andere grote ster (althans voor ons) en dat was Madonna. Maar ja, een beetje kerel luisterde geen Madonna. Dat was niet cool. Of zoals ze in Nijmegen zeiden: Niet gers !!. Dus naast je Coca Cola verzameling had je je idool Michael of Madonna. Daar tussen had je one-hit wonders . Wat anders was, is dat een idool veel verder van je af stond dan nu. Nu pak je Youtube erbij en kijk je alle clips, foto's en andere feitjes erbij. Hierdoor kun je in korte tijd veel te weten komen over je idool. Dat maakt het automatisch ook veel minder fantasierijk. Er blijft weinig meer over van het dromen op je kamer over hoe je idool er bij zou lopen. Je kocht de Hitkrant en dan zag je dat je idool lang haar had. Gelijk vertelde je je moeder dat je nooit meer naar de kapper wilde. Een half jaar later stond er weer eens stuk over je idool, had ie alles afgeknipt. Ja daaaag. Dat viel tegen.
Mooi was in ieder geval dat je als kind kon mijmeren over je idool. Er was nog zoveel dat je nog niet had gezien.
Nu denk ik op louter hypothetische basis, dat het ook iets zou kunnen zijn wat kinderen wel eens zouden kunnen missen. Nu bedoel ik dan.
Doordat alle idolen zo toegankelijk zijn geworden door het internet gaat ook een deel van de magie verloren. Het is niet meer spannend omdat je met een druk op de knop alles van je Michael af weet. Weg is de drive om zo te willen worden als je idool. Zo goed te worden als degene waar je fan van bent.

Toch zijn positieve inspiraties van enorm belang voor de ontwikkeling van je motivatie. Er zit een ' drive' achter die je kan laten dromen tot in de wolken en je aanzet tot actie. Toen ik de Unplugged versie van Pearl Jam zag en mijn nieuwe drumheld ontmoette (visueel dan) wist ik het zeker: ik wilde minimaal zo goed worden als hij. Videobanden vol heb ik opgenomen en uit mijn hoofd geleerd zodat ik boven op mijn kamertje kon leren drummen. En reken maar dat mijn held Dave Abruzzese mij meer leerde dan een drumleraar destijds. Hoezo intrinsieke motivatie.

Ik kan het toch niet vaak genoeg zeggen: Volgens mij hebben we meer maar ook nieuwe helden nodig om onze kinderen een beeld voor te houden wat hen uitdaagt te reiken naar het gebied dat net boven hun macht ligt. De zone van de naaste ontwikkeling noemde Vijgotsky dat geloof ik. Zaak blijft wel dat we inspirerende mensen nodig hebben die deze zone inpakken in een mooi verhaal. Zo kunnen we van leraren de nieuwe helden maken. En dat we daarbij tegenwicht moeten bieden tegen X-box en Playstations is niet erg. Het geeft de noodzaak aan voor leerkrachten om alles uit de kast te halen om je leerlingen erbij te houden.
Daar lijkt me niets mis mee.

Serious PLay

2010-05-01T11:50:00.000-07:00

Al sinds dag 1 op de Pabo heb ik boekjes moeten aanschaffen van Freya Jansen Vos. Tijdens de studie was dit voor de mannelijke pabovrienden(het waren er 5 in onze lichting) een samenvatting van alles dat op het jonge kind gericht was. Maar goed, mannen op de Pabo kiezen maar zelden voor het jonge kind dus Vos was nu niet echt onze vrouw. De boekjes waren saai en gingen over spelen, kringgesprekken enz. Ze liggen nog ergens in de kast te wachten op hun gang naar De Slechte.
Nu zag ik deze man zijn speech geven en was eerlijk gezegd niet meteen super enthousiast. Spelletjes spelen met een grote zaal......heel erg leuk maar ook erg makkelijk. Toch heeft hij verderop in zijn verhaal wel een aantal punten. Spelen blijft een manier waarop kennis makkelijker blijft hangen plus het is een manier om op andere ideeen te komen.
Het is jammer maar waar: Je moet toch weer het hele filmpje uitkijken om tot de essentie van dit verhaal te komen.

Leerling gecentreerde discussie.

2010-04-21T12:14:00.000-07:00

Chris Lehmann is niet de minste. In deze 10 minuten durende speech op het 140 character conference die gehouden werd in New York afgelopen week, gaat hij op de bres voor veranderingen in het onderwijs. Het gaat razend snel en is een must see. (Klik hier want de embedcode klopte niet).
Maar om een verhaal niet alleen van een kant te belichten zou ik ook willen aanraden om deze blogpost van Elke Das te lezen. Het staat wellicht haaks op de video hierboven. Het verhaal van Lehmann gaat meer over een ideële situatie waarin mensen aangespoord worden om na te denken over waar het onderwijs zich bevindt op dit moment, in deze tijd.
Het verhaal van Elke daarentegen is herkenbaar vanuit de praktijk.
Toch denk ik dat scholen die bezig hun visie en missie te herzien de materie van Lehmann niet klakkeloos in de wind zouden moeten slaan en kritisch moeten gaan kijken naar waar hun school over 5 jaar staat. Als je let op het feit dat veel leerkrachten redeneren vanuit zichzelf en niet vanuit de kinderen dan wordt het schrijnend duidelijk waar het om gaat: angst om het oude los te laten. Ongeacht of het van belang is voor kinderen.
Dus we willen een leerling en niet een leerkracht gecentreerde discussie. Ik denk dat we dan een eind kunnen komen en er voor kunnen zorgen dat we kinderen over 5 jaar vanaf nu niet tijdens school een trucje laten doen terwijl de maatschappij zich in een nog rapper tempo aan het ontwikkelen is. Dat zouden leerkrachten niet moeten willen.

Overvecht : the next stage

2010-04-14T12:11:00.000-07:00

Goed. We zijn ondertussen 5 workshopbegeleiders rijker waar we ontzettend blij mee zijn. We hebben een hoop geleerd tijdens het vorige blok met groep 5/6 en we weten weer meer over het wel en wee van goeie inhoud.
Maar na nu bijna een jaar verder buffelen kregen we vorige week een telefoontje van het Utrechts Centrum voor de Kunsten of we mee willen in het stedelijk aanbod van de Verlengde Schooldag voor, om en nabij, 46 scholen in heel Utrecht. Wow, but yes.

Los van het feit dat dit voor MediaGenius een enorme opsteker is, hebben we ook de kans om nog meer kinderen te bereiken in wijken waar al zoveel over gepraat is. Juist. De Verlengde Schooldag is alleen in krachtwijken en is in het leven geroepen om kinderen via dit cursusaanbod naar een club toe te leiden. Fantastische aanleiding om deze soms vergeten groep aan het werk te zetten met allerhande gave ICT en online dingen waar ze ook binnen school nog wat aan hebben.

Tijdens de cursussen van afgelopen jaar zagen we vooral dat er heel veel potentieel zit in de kinderen. De goede verhalen over Overvecht zijn bij ons in de plaats gekomen voor de slechte. Kinderen die zich netjes voorstellen en vragen of je wat wilt drinken. Netjes met de spullen omgaan zonder er keihard aan te moeten trekken. Er is sinds mijn stages en werk op destijds ' zwarte ' scholen 10 jaar geleden wel degelijk een hoop veranderd.

Nu gaan we gewapend met laptops op pad naar de overige krachtwijken van Utrecht in de hoop dat we nog meer kinderen zover kunnen krijgen dat ze internet niet alleen gebruiken om iemand op Hyves helemaal de grond in te stampen maar gewoon lekker thuis aan hun buurtning gaan bouwen of hun foto's gaan verwerken in Animoto.

2010-04-14T04:24:00.001-07:00

Nerd as a compliment.

2010-04-11T12:25:00.000-07:00

Ken je dat? Je loopt eens in de zoveel tijd tegen een blogpost aan waarin zoveel reactie zit opgesloten dat je er wel vier eigen posts aan zou kunnen wijden.

Op fastcompany.com kwam ik deze post tegen.

De insteek van de post is ' huisvesting' maar als je de filmpjes verder kijkt kom je filmpjes tegen over scholen waarvan ik me afvraag of we die op deze manier kennen in NL. Vastwel qua huisvesting maar vooral de visie van de school is opvallend en onderscheidend van wat we in Nederland gewend zijn. Het hele schoolconcept is erop gericht om kinderen/studenten het gevoel te geven dat hun aanwezigheid op school voor ieder van even groot belang is. Iedere leerling krijgt een omgeving aangeboden die zo ingericht is dat iedereen aanspraak kan maken op de kansen die de maatschappij hen biedt.

Nerd zijn is dus cool en geeft aan dat je on top of your class bent. Kennis is dus iets wat je aanzien kan geven.

Subsidie aanvraag AR

2010-04-11T04:10:00.001-07:00

Met deze techniek heeft mijn school ism Creative Learning Lab een subsidie aangevraagd bij Kennisnet om deze techniek toe te gaan passen op educatief gebied. Samen met de RT'er van mijn school en de heren van de Waag zaten we om de tafel om te kijken welke meerwaarde deze loeplamp AR zou kunnen hebben.

Dyslectische kinderen hebben vaak lang nodig om teksten te lezen. Mede door het feit dat ze bij moeilijke woorden lang blijven steken. Door de loeplamp te koppelen aan een beeldwoordenboek zou een kind tijdens het lezen een moeilijk woord aan kunnen wijzen waarna de lamp het woord koppelt aan een beeld. Het kind kan sneller door met de tekst. Hierdoor is het begrip van een tekst vaak groter.

Ook zie ik meerwaarde van deze loeplamp AR als we uit gaan van meervoudige intelligentie. Niet ieder kind leert op dezelfde manier en dus zijn er kinderen die wellicht meer baat hebben bij een beeld dan bij een talige uitleg van een woord.

Zo vroeg ik me af of twitter geen vraagbaak kan zijn waar kinderen tijdens het lezen van teksten aan hun antwoorden of woorduitleg kunnen komen. Ik zie het zeker voor me dat als de echte hausse om twitter heen voorbij is er een krachtige human vraagbaak overblijft die mensen kunnen inzetten om aan hun gerichte informatie te komen.

Ik kreeg van Elke Das een tweet waarin ze deze manier van denken refereerde aan het connectivisme van Siemens.

Hij stelt dat het behaviourisme, cognitivisme en constructivisme (zie Leertheorieën) geen rekening houden met de huidige kennismaatschappij en techologie. Kennis verandert en veroudert snel en mensen blijven niet langer hun hele leven bij dezelfde organisatie werken.
Siemens stelt dat leren verandert. Leren wordt informeel: formele opleidingen lijken te verdwijnen. Verder is leren een continu, leven-lang proces, waarbij technologie functies overneemt. Daarnaast leren niet alleen individuen, maar ook organisaties. Knowhow en know-what worden vervangen door know-where: weten waar je bepaalde kennis kunt halen.

Ik ben toch erg benieuwd of dit kan en zal de komende tijd eens proberen om twitter wat meer via die weg in de klas te gebruiken. Over de loeplamp ....i'll keep you updated.

Gewoon maar even kijken

2010-04-05T00:16:00.001-07:00

De noodzaak van onderwijsinnovatie

2010-04-04T11:45:00.000-07:00

Onderwijsinnovatie is een hot item aan het worden. Dat is te merken aan vele mensen die er iets over te vertellen hebben. Binnen of buiten het onderwijs. Het is een leuk en bijna trendy onderdeel van het onderwijsdebat. Het goeie is dat er veel mensen fantastische ideeen hebben over innovatie, haalbaar of niet haalbaar. Er wordt over gepraat en dat is goed. Zoals ze in de muziekbandjesscene altijd zeggen: het maakt niet uit hoe er over je geluld wordt, als er maar over je geluld wordt.
Ook de noodzaak wordt langzaam maar zeker duidelijk voor academici, politici en beleidsmakers als je ziet dat het debat langzaam maar zeker aan de oppervlakte komt. Goeie ontwikkelingen.

Maar waarom innoveren we eigenlijk ? Is ICT het aanknopingspunt en zien we allerlei leuke en praktische oplossingen voor zaken die we een aantal jaren nog niet konden? Of komt de innovatiedrang voort uit het feit dat het huidige onderwijssysteem niet meer toereikend is? Het antwoord zal in beider opties liggen denk ik.

Volgens Jelle Jolles moeten we weer terug naar het onderwijs waarin gespeeld wordt, creativiteit hoog in het vaandel staat en waarin de kunst van het verhalen vertellen in ere hersteld wordt. Eindelijk denk ik dan. Eindelijk horen we van een persoon als Jolles dat we aan de bak moeten met het huidige systeem. Leren moet weer leuk worden. Toch voegt Jolles er iets heel belangrijks aan toe in Buitenhof vanmorgen: degenen die deze kinderen(studenten)helpt te leren moet enorm verrijkt zijn met kennis omtrent creativiteit, vernieuwing en innovatie.
Ofwel de didactiek van creativiteit en vernieuwing. Hoe leer ik kinderen om creatief te zijn, zelf te ondernemen en te innoveren? Juist. "Inspirerende mensen voor de klas". Als de omgeving van kinderen dermate aantrekkelijker is dan hetgene er geleerd moet worden dan moeten we als leerkrachten te raden gaan over ons lesgeven en daar continu over blijven reflecteren.

Tip van Jip

2010-04-01T13:52:00.000-07:00

Hoewel ik me niet specialiseer in het afstruinen van het web naar nieuwe ICT uitvindingen, vind ik het toch zinnig om u allen een tip mee te geven:

op 18 april vindt weer de culturele zondag plaats met als rode lijn Games:

een greep uit het aanbod:

* online spelen en bespelen: Drs. Rene Glas
Hoe onschuldig zijn gratis games op sociale netwerksites ?

* Spelen in de stad: Drs Marinka Copier
Het spel in ons dagelijks leven. Steden zijn prachtige speeltuinen. A playful society. Studenten HKU Games en Interactie hebben urban games gemaakt .

* Verdwalen in de (virtuele) wereld. Drs. Albert Postma
Het brein en de ruimte

* Van Larry naar Lara. Drs. Arno Kamphuis
De technologie voor de games van de toekomst.

* Demonstraties Game technologie Studenten informatica UU

* Steeds fysieker spelen. Drs Teun Dubbelman
Hoe nieuwe media lichamelijkheid tot spel verheffen

enz enz

kijk voor meer info hier

Positieve en negatieve inspiratie

2010-03-31T00:15:00.000-07:00

Ik kwam op de blog van educationinnovation dit filmpje tegen. Zoals zo veel filmpjes kun je geïnspireerd raken over hoe mensen hun onderwijs invullen. Ze spreken tot de verbeelding en motiveren je om nog meer uit jezelf te halen als leerkracht.
Ook bij dit filmpje ben ik zo blij dat er mensen zijn die zich zo uitsloven om deze kinderen een blik in de wereld te geven via technologische ontwikkelingen.

Toch betrap ik mezelf erop na 2 minuten film dat we in Nederland en wellicht ook andere Europese landen misschien wel aan de vooravond staan van iets wat jarenlang onmogelijk leek te zijn: als we ICT en media op dit tempo proberen aan te bieden bij leerkrachten dan worden kansrijk ingehaald door wat we nu ontwikkelingslanden noemen. Leerkrachten in deze landen zijn zelf enorm eager om dit te willen leren omdat ze zien wat de meerwaarde is voor de kinderen. Hier hebben we voor een groot gedeelte te maken met leerkrachten die argwanend zijn en het eng vinden. Ik generaliseer even. Maar bij het zien van dit filmpje wordt ik best een beetje bang. We gaan te laat komen ! is mijn eerste reactie.
In Rwanda, Nepal zijn dingen gaande waar we hier in Nederland nog een puntje aan kunnen zuigen. Nu is dit wellicht in een prematuur stadium maar de leergierigheid van de kinderen en de mensen eromheen zal er voor zorgen dat we voor de tweede keer na China overvallen gaan worden en dat we wel eens achter kunnen raken.
Dus ik zeg het nog maar eens.Werk aan de winkel dames en heren leerkrachten.

Denken in mogelijkheden

2010-03-17T01:54:00.000-07:00

Voordat je kijkt wil ik vragen of je aub de hele video wilt kijken en niet een stukje. Ik heb wel vaker masterclasses gezien. Die zijn voornamelijk gericht op de beheersing en op de interpretatie van de componist. Het niveau ligt daarin erg hoog en kan soms wat saai zijn.
Ik kwam op freshcreation deze video tegen waarin Benjamin Zander (dirigent van het the Boston Philharmonic Orchestra) een ander soort masterclass geeft. Hij heeft een jonge, talentvolle cellist voor zich die hij aangeeft waar het om draait bij het spelen van muziek: Denken in mogelijkheden !

Wat is het nu dat Zander wil laten zien. Niet alleen het denken in mogelijkheden. Het gaat om iets naar boven krijgen in jezelf waarvan je nog niet wist dat je het in je had. Aanboren van talent noemen ze dit wel. Toch is het dat niet alleen. Met talent alleen kom je er niet. Zander laat zien dat de muziek moet leven, dat je moet knokken om te laten zien wat je ermee wilt. Dat kan ontroering zijn. Of door beheersing.

Uiteraard ligt de kracht van deze video voornamelijk bij Zander zelf. Door zijn student te laten voelen dat Bach iets groters voor ogen had dan alleen de muziek. De manier waarop hij alles op alles zet en met een enorme dosis doorzetting, kennis, instrumentbeheersing en empathie voor de jonge cellist is fenomenaal. Het aanstekelijke enthousiasme van Zander is wellicht nog de beste inspiratie om dit naar je lespraktijk te willen vertalen. Hij switched van muziekleraar naar inspirator. Van vaderlijk figuur (het onhelzen) naar coach.
Het is niet voor niets dat de schrijver van de blog wil dat alle leerkrachten zo zijn. Met alleen lesgeven zijn we er niet meer.
We zullen in een ideale situatie de tijd moeten hebben om leerlingen zo te benaderen dat ze alles uit zichzelf halen wat er in zit.

En bovenal met het enthousiasme waarmee we lesgeven. En denk erom: afkijken dat filmpje !!!!

@ Yahoo! Video

via freshcreation.com

k-12 Lipdub

2010-03-16T12:07:00.000-07:00

Het maken van een lipdub is een behoorlijke klus. En er zijn nogal wat regels aan verbonden. Volgens de lipdub University zijn dit de regels:

Advices and hints

1) Take a well-chosen ingenious song!
2) Persuade even crazier students than yourself to assist you!
3) At least one professor has to appear in the video!
4) The lipdub has to be shot in your university / on your campus.
5) Don't use a single cut!
6) Have heaps of fun!

Deze regels moeten we natuurlijk wel een beetje aanpassen voor de K-12 lipdub.

1) Neem een popnummer wat de kinderen in ieder geval een beetje kennen.
2) Iedereen uit de klas doet mee. Geen uitzonderingen. De nadruk ligt op samenwerking.
2a) De klas denkt zelf na hoe ze dit gaan maken en organiseren, (de meester of juf mag alleen een beetje adviseren)
3) Zorg dat er wat ouders/juffen/meesters meehelpen en film die ook (kort).
4) We maken de lipdub op onze school.
5) We proberen om de film in 1 shot te schieten.
6) We gaan heel veel plezier hebben.

Het nummer is bekend. We gaan nu met de klas aan de bak om het nummer op te delen in kleinere stukjes. Ieder stukje wordt gelipdubd door dat groepje. Daarna gaan we het heel veel oefenen. Dan komt de de dag dat we een ouder vragen om het geheel te filmen.

Eind dit schooljaar moet het af zijn. Let's go.

Een aantal voorbeelden

2010-03-13T11:01:00.000-08:00

Op de Archimedes Academy in de Bronx New York werken ze met veel nieuwe technologie om de kinderen te betrekken bij het onderwijsproces. Zie op deze site een aantal filmpjes om te zien hoe de praktijk eruit kan zien in deze school. De vrouw die deze school bezocht ging er van uit een school aan te treffen die er hightech uit zou zien maar ze de gemiddelde school tegen waar het stinkt naar zweetsokken en gympen.

Toch is de school in staat om op een fantastische wijze vorm te geven aan een goeie invulling van technologie.
Check deze site voor de filmpjes.

Teach like your hair's on fire

2010-03-13T05:04:00.000-08:00

In mijn vorige blog had ik het over high trust als basis voor informeel leren. Nu kwam ik het stuk tegen van Rafe Esquith die een fifth grade heeft in een slechte wijk vol met drugs, gangrelated crimes enz. Na 23 jaar onderwijzen schreef hij het boek ' Teach like your hair's on fire' . Het is een van de weinige boeken geschreven door een leraar van de werkvloer althans als we de ondertitel van het boek mogen geloven.

Nu is de trust die Esquith beoogt een beduidend andere dan de trust die nodig is om kinderen een informele manier van werken te laten hebben. Maar ergens ook weer niet. Door geloof te hebben in wat de kinderen kunnen en het onderste uit de kan te halen kan hij hen laten zien dat ze in staat zijn tot heel veel. Te vaak denken we oplossingen te hebben voor de tijd waarin kinderen nu opgroeien. We gaan de leerkracht meer en meer als coach zien en kinderen zelf laten ontdekken wat hun leerstijl is en hoe ze kunnen excelleren. Toch is er een kritische kanttekening. De leerkracht die in een klas staat waarbij kinderen gemiddeld tot goed kunnen leren zal wellicht niet alles uit de last halen om hen te laten uitblinken binnen hun talenten.
Ik ben het dan ook roerend eens met Eaquith: geen excellence zonder een leerkracht die het beste in je naar boven haalt en herkent waar je krachten liggen.

There are so many charlatans in the world of education. They teach for a couple of years, come up with a few clever slogans, build their Web sites, and hit the lecture circuit. In this fast-food society, simple solutions to complex problems are embraced far too often. We can do better. I hope that people who read this book realize that true excellence takes sacrifice, mistakes, and enormous amounts of effort. After all, there are no shortcuts.

Het boek is bij Bol.com te krijgen.

Low en high trust

2010-03-08T10:35:00.001-08:00

Een half jaar geleden ontving ik van Jeroen Gerth het zeer interessante stuk over low en high trust. Het stuk van Tamir Herzberg ' Vertrouwen in ontwikkeling' is een stuk waar het wat mij betreft om draait in de hele discussie over onderwijsverandering als gevolg van de huidige technologische ontwikkelingen.
Als we het verschil beschrijven tussen low trust leren en high trust leren dan zien we het volgende:

Low trust leren is vaak een afgebakende en vooraf vastgestelde portie leerstof die onderdeel is van het curriculum.

High trust leren: is het vergroten van alle vaardigheden die men ervaart als relevant voor zijn functioneren voor nu en later.

Nu schuilt er in de laatste nog behoorlijk wat vaagheden. Het vergroten van alle vaardigheden die men ervaart als relevant. We gaan er dan voor het gemak van uit dat een leerling in staat is om zo te denken. Een innerlijk drijfveer is hiervoor van uitermate groot belang. Maar goed nu even praktisch: een leerling van 10 weet nog niet wat zijn innerlijk drijfveer is en zal ook niet weten wat relevante vaardigheden zijn. Toch willen we dat leerlingen in het voortgezet en hoger onderwijs in staat zijn om zo te denken. Het basisonderwijs zal hiervoor dus een voedingsbodem moeten creëren. Van abstract naar concreet nu.
Hoe ?

* Een van de veel toegepaste instrumenten in de klas is het directe instructiemodel wat voor een belangrijk deel bestaat uit evaluatie en reflectie.
* In het Daltononderwijs kent men een aantal principes die gebouwd zijn op zelfstandigheid en verantwoordelijkheid voor eigen leren. Vrijheid in gebondenheid, zelfstandigheid en verantwoordelijkheid.
* Een geweldig middel is de methode van Meichenbaum. In deze methode kunnen kinderen onder begeleiding van hun leerkracht inoefenen hoe ze aan het werk willen en waar ze op willen letten. Op een afgesproken tijdstip wordt er geëvalueerd en bekeken welke vaardigheden er mee genomen worden naar de volgende dag. Vaak wordt dit instrument gebruikt voor kinderen die niet taakgericht zijn maar is een prima middel om kinderen na te laten denken over wat wel en niet werkt in hun eigen aanpak.

Hight trust leren heeft nogal wat voeten in de aarde voor zowel leerling als voor leerkracht. Angst voor het loslaten is hierbij van groot belang. Trekken we dit breder dan zien we overeenkomsten met de Hoogvliegers in laagland documentaire waarbij Frank Furedi (socioloog) aanhanger is van low trust leren. Daar lijnrecht tegenover staat bijvoorbeeld iemand als John Moravec die duidelijk een vorm van high trust leren aanhangt. Ook Franklin Covey heeft iets met low trust en high trust. Kortom nog veel over te praten, dus binnenkort meer.

Onderzoek...????

2010-03-01T13:41:00.001-08:00

Even een kritische vraag: is een onderzoek met deze cijfers nu echt een degelijk onderzoek?
Jantje Beton onderzoek over buiten spelen. Hier het aantal respondenten: 214 in de leeftijd 6–8 jaar, 221 in de leeftijd 9 - 11 jaar. Excuse me ????????????
En dan is een van de conclusies: Buiten spelen is populairder dan binnen spelen.

You got to be kiddin' me.

Dangerism

2010-02-22T23:41:00.001-08:00

Een mooi woord ' dangerism ' . Het is jammer dat het Nederlands niet zo'n woord heeft. Gevarisme? Mmm. No thanks. Het mooie van het Engels is dat een enkel woord een enorme lading kan dekken. Dangerism kun je hier nog het best omschrijven als de uberouder die zijn kind probeert weg te houden van gevaren. We hebben er genoeg over gelezen de afgelopen tijd.
Ik kwam dit filmpje tegen van Gever Tulley's Tinkering school. In eerste instantie ergerde ik me aan de materie. Kinderen in een leerrijke omgeving zetten en dan uitdagen tot geweldige dingen. Stuif-es-in deed dit vroeger ook en zo kan ik nog wel een aantal van dit soort initiatieven noemen. Dus ga op TED niet vertellen dat je een manier hebt gevonden om creabea met kinderen te zijn want dat wordt al heel lang gedaan.
Maar na 2x keer te kijken en vooral te luisteren gaat het de heer Tulley niet om de creativiteit. Althans dat is niet de reden waarom hij naar TED is gehaald. Het gaat hem erom dat ouders vaak veel te bang zijn om hun kinderen te laten werken met gereedschappen die over het algemeen als ' gevaarlijk' worden bestempeld. Laat ze zien hoe het werkt en wat de gevaren zijn en ze houden er rekening mee. Door de gereedschappen weg te houden van kinderen leren ze er nooit mee om gaan en pas later als we vakkundig hun creativiteit de grond in hebben geboord gaan we zeggen dat het wel mag.
Een supergoed punt. Dit is exact de verpampering die we in Nederland ook hebben. Houd kinderen weg van gevaren dan hebben ze een onbezorgd leventje(zonder na te hoeven denken hoe je met problemen om kunt gaan maar dit geheel ter zijde).

Toch wil ik graag een inkoppertje maken. Want in het digitale universum zijn de mogelijkheden ook onbeperkt en houden we kinderen expres weg van zaken op internet omdat het te gevaarlijk voor ze is. Maar meneer Tulley laat zijn kinderen ook niet zomaar gaan met al die gereedschappen. Hij legt uit hoe het werkt en zegt erbij wat de gevaren zijn en dat je daar verstandig mee om met gaan. Maar verder niet teveel restricties. Gewoon gaan!.

Zouden we het feit dat een kind op zijn computer per ongeluk terecht komt bij niet geschikte content niet kunnen vergelijken met een ram met de hamer op je duim ? Het doet ff pijn maar het betekent niet meteen het einde van de wereld.

Innovation X

2010-02-22T04:17:00.000-08:00

Probleem X. Volgens Adam Richardson(frog design) zitten we in het onderwijs met een vreemdsoortig probleem als het om verandering ervan gaat. Bedrijven en organisaties kampen met een nieuw soort probleem. Hier de drie die we al kennen. Volgens Richardson is er een nieuw soort bij.

1) het simpele probleem:een probleem waarvan de vraagstelling en het antwoord erop duidelijk zijn.

2) het complexe probleem: de vraagstelling is duidelijk maar de oplossing niet.

3) het vreemde probleem: zowel de vraagstelling als de oplossing zijn onbekend. Volgens Churchman zijn dit problemen die vaak ontstaan op plekken waar veel ' decision makers' zitten met verschillende belangen.

4) Problem X: Volgens Richardson is dit het 'nieuwe' probleem. Maar waarom X ?

X staat voor extreem, voor mysterieus(het gaat om onderwijsvragen die nog nooit gesteld zijn), voor kruispunt(je komt moeilijkheden tegen die het probleem veranderen waarna het hernieuwd voortleeft) en als laatste X staat voor kansen.

Een interessante materie die vraagt om een boek. Laat dat er nu net zijn. Innovation X.

Input van ouders

2010-02-18T21:56:00.000-08:00

Gisteravond zaten we met met een stel ouders bij elkaar om te kijken hoe we de kennis van hun beroepen in kunnen zetten om kinderen betere input te laten leveren bij onze AK/GS methode Topondernemers.
De kinderen krijgen binnenkort een workshop folders maken met een marketing insteek(verkoop van een product), interviewen, onderscheiden van verschillende soorten teksten, een cursus presenteren voor de groep en hoe zoek ik goed naar informatie. We misten naar aanleiding van een gesprek over A Whole New Mind een workshop waarbij de nadruk komt te liggen op ontwerpen en creativiteit. Vandaar dat we nog even doorzoeken naar een ouder die in de grafische wereld zit.
Een hele leuke en zinvolle avond waarbij we hopelijk voor de komende jaren een manier hebben opgezet waarmee we kinderen een rugzak meegeven die is gevuld met vaardigheden waar ze op het VO echt wat aan hebben.
Zat te denken om tussen de workshop rondes voor de leerlingen ook wat kinderen/ouders te vragen om een keynote te verzorgen. Hebben we gewoon een conferentie voor mini-mensjes.

Conflabs : will it blend ?

2010-02-17T08:10:00.000-08:00

De teachmeets van Fons (Helikon) zijn al een aantal jaar bekend en populair. Het was voor mij in ieder geval de eerste keer dat ik opgelucht adem kon halen en dacht: ik ben dus niet de enige die afhaakt bij presentaties langer dan een half uur.

Nu was ik laatst op de uitverkochte en dus mateloos populaire pecha kucha night en ook het samen TED kijken bij Mindz was verfrissend. Allemaal manieren om kennis op een alternatieve manier over te brengen.
Net kom ik hier tegen dat een nieuw begrip is gelanceerd: de conflab.

De schrijvers van de blog geven aan dat er nog steeds overeenkomsten zijn tussen de conferentie en de unconferencing. Namelijk de spreker bepaalt wat er gezegd gaat worden. Doel: Conflabs are conferences where the audience decides what will be talked about.

Ik zou het niet weten of dat gaat werken. Ik ben wel erg benieuwd. Ik ga de koning van de unconference eens om een mening vragen. Fons wat denk je .......?

designers op de basisschool

2010-02-17T05:16:00.000-08:00

Bij het lezen van deze blog valt me op dat langzaam aan duidelijk wordt dat overal initiatieven opduiken om kinderen en studenten anders te laten leren.
Het gaat erom dat we kinderen dus de rightbrain activiteiten gaan bijbrengen.
En eindelijk kom ik een post tegen waarin gezegd wordt dat we design thinking niet moeten gaan aanleren op het moment dat kinderen in de ' collegeleeftijd' komen maar veel eerder.
De schrijver Rob Stokes stelt op GOOD.IS dat leerlingen van nu niet beoordeeld worden op de manier van evalueren van hun werk maar alleen beoordeeld worden naar aanleiding van een goed antwoord.

Door ze op vroege leeftijd na te laten denken als een designer kunnen we ze aanleren om de wereld om hen heen vorm te geven en zodoende kunnen ze een positieve twist geven aan de uitdagingen van de toekomst.

Sounds good. Maar even terug naar de werkelijkheid. Hoe leren we kinderen om designers te zijn als we zelf leerkrachten zijn en geen designers ?
Allereerst denk ik dat de kracht van ouders enorm kan zijn. Ook ouders groeien mee in deze tijd en worden hoe langer hoe meer social media minded. Ze nemen een enorme hoeveelheid kennis de school in.
Tevens denk ik dat we conform sir Ken Robinsons gedachtengoed naar een systeem moeten waarin we design gerelateerde vakken net zo belangrijk maken als rekenen en taal. Was het de afgelopen 20 jaar vooral leuk om handvaardigheid en tekenopdrachten te geven. In deze tijd wordt het van enorm belang om kinderen dezelfde eisen te stellen als aan rekenen en taal. Toetsen voor tekenen dus? Nee dat dus net niet. Maar wel beoordelen en wel door de leerlingen zelf. Evalueren.

Al deze materie heeft consequenties voor de groepsorganisatie. En daar zit 'm de crux. Hoe richt je je onderwijs in zodat rekenen en taal evenveel aandacht krijgen als tekenen, drama, tekenen, gym enz.
Volgens mij ligt dat antwoord redelijk voor de hand. Kinderen zij al veel langer op school tijdens de naschoolse opvang. Zolang we die blijven zien als een vervanging van de thuissituatie dan wordt het moeilijk om deze veranderingen er door te krijgen.
Zie we de verlenging van de schooltijd als een aanknopingspunt dan kunnen kinderen 's ochtends beginnen met drama als ze nog lekker fris zijn en na school met rekenen beginnen. Volgens mij moeten we school en opvang maar niet meer los gaan zien.

Echte meerwaarde.

2010-02-12T11:18:00.000-08:00

Oblong Industries is de ontwikelaar van de g-speak spatial operating environment. Wat een geweldige sprong weer richting bruikbare educatieve tools.
Geen platte instructietafel die ik gisteren op de Onderwijs en ICT beurs zag. Maar dit. Gepresenteerd tijdens de TED conferentie in Long Beach en Palm Springs.
Ik was niet de enige die vond dat een Ipad qua impact wellicht enorm onderdoet als je weet dat deze materie in de maak is.
De manier waarop je de fysieke omgeving kunt beinvloeden en bewerken geeft voor mij een absolute meerwaarde voor het onderwijs.

g-speak overview 1828121108 from john underkoffler on Vimeo.

twitterproject Rapadonie op leraar24.nl

2010-02-05T06:08:00.000-08:00

Cut through the cloud of information to get their attention.

2010-02-04T13:17:00.000-08:00

Steve Maher, a social studies teacher at Chatham High School in New Jersey vertelt kort in dit filmpje wat het belang is van de eclectische leerkracht. Er hangt uiteraard wel een discussie aan vast of we dit wel of niet een goeie ontwikkeling vinden.
Hij stelt dat Nintendo veel meer budget vrij maakt voor onderzoek naar kinderen dan het onderwijs. " We hebben wel hetzelfde doel. Het grijpen van hun aandacht."

Ook Secretary of Education Arne Duncan denkt na over de nabije toekomst en de rol van de leerkracht daarin. Met in de US een miljoen leerkrachten die met pensioen gaan staat het onderwijs aan de vooravond van een moeilijke tijd. Maar Duncan ziet deze onzekere tijd ook een aangrijpingspunt om veranderingen door te voeren. En daar kun je 24, 55 of 64 voor zijn.

What teachers make.

2010-02-03T00:58:00.000-08:00

Via Winfried v/d Veen kreeg ik via Twitter dit filmpje dat op TED te vinden is van eclectic teacher mr. Mali. Ik denk dat deze boodschap de lading dekt van wat een leerkracht zou moeten proberen te zijn. Met de nadruk op proberen. Iedere leerkracht zou zich once in a while moeten afvragen of hij nog boeit of hij/zij er nog voor zorgt dat kinderen gaan vragen, willen leren en tot denken worden aangezet. En als ik deze mr. Mali zie dan denk ik dat we een hero erbij hebben. De passie druipt er van af. Inspireren zal hij zeker.
Aan het eind van de dag draait het er om dat je hebt weten te boeien. Kinderen hebben recht op een leerkracht die hen laat zien waarom ze leren en waarom het goed is om te vragen.
Dus als je vraagt: what do teachers make? They make a difference. Winfried dank voor de inspirerende tip.

Denk het en het werkt.

2010-01-24T00:45:00.001-08:00

Ik dacht een tijd geleden dat wat er in de film The Matrix gebeurde nooit bewaarheid zou worden. Maar als ik dit zie dan denk ik dat er al een deel van kan. Het gaat soms wel erg snel.

Deze post hoeft verder geen toelichting. Het spreekt voor zich.

Wie is MediaGenius eigenlijk?

2010-01-19T04:52:00.001-08:00

We need more heroes 2

2010-01-16T01:44:00.000-08:00

Onlangs zag ik Martijn Aslander praten en zijn verhaal houden. Het zijn van die verhalen die je je jaloers maken. Het zijn voorbeelden van mensen die laten zien dat het onderwijssysteem niet altijd op hen van toepassing is. Aslanders schoolloopbaan is alles behalve conventioneel verlopen. Meerdere keren geswitched van Mavo naar havo enz. Maar wel al op jonge leeftijd zeer ondernemend en had op zijn 20e al meerdere mensen voor hem werken.

Ik had vroeger ook zo'n vriend (is hij nog steeds). Het studeren op de Havo was al niets voor hem en een studie daarna al helemaal niet. Hij werd een drop-out en bouwde zijn bestaan vanaf de eerste steen op. Een hoog wat-maakt-t-allemaal-uit gehalte en dezelfde instelling als Aslander: als je minder hebt dan niets kan het alleen maar beter gaan. Ook deze vriend heeft een zeer goed lopende onderneming.

Een ander aspect van Aslanders betoog hield in dat het oude hierarchische model binnen welk organisatie dan ook niet meer werkt en dat we toe zijn aan een netwerkmodel.
Ik vroeg hem na afloop hoe je de netwerkvom van organiseren kan toepassen binnen het onderwijs. Zijn antwoord geeft aan dat we niet alleen toe moeten naar nieuwe onderwijsvormen maar ook naar een nieuw soort leerkrachten.
Als we toe gaan naar een situatie waarin leerkrachten excelleren op een gebied en dus een meerwaarde vormen voor de organisatie en ze inzetten op dat gebied, dan kunnen we toe naar dat netwerkmodel.

Daarnaast zei hij dat de kennis die we willen overdragen eigenlijk altijd voorradig is en dat we moeten gaan kijken hoe we die kennis gaan overbrengen. Aslander vertelt dat hij in de veronderstelling is dat we veel meer inspirerende mensen nodig hebben die waarde aan kennis kunnen koppelen. Het gaat dus niet zozeer om de kennis zelf. Het gaat om de manier waarop we die verpakken. We hebben dus mensen nodig die op inspirerende manier verhalen vertellen en weten te enthousiasmeren.
juist de eclectische leerkracht. Continue wisselend van aanpak, leerstijl en altijd laten zien dat kennis cool is.
We zijn per slot van rekening kennis werkers. Dus......

We definitely need more heroes.

Platform voor platforms

2010-01-12T01:35:00.001-08:00

Op mijn favoriete blog Computers in de klas van Andre Manssen zag ik een aankondiging naar Jajuf.nl .
Het was al erg maar het wordt steeds erger. Platforms met verzamelingen voor leerkrachten.

Eerst konden we door alle losse sites het bos al lang niet meer vinden. Nu hebben we zoveel platforms dat ik niet meer weet wat te gebruiken. Daarom stel ik voor dat we met zijn allen nog meer platforms maken en dan over een jaar of twee aan Plasterk vragen of hij wellicht interesse heeft in een platform voor platforms. Dan hebben we lekker veilig en overzichtelijk alle platforms bij elkaar. Leraar 24, ed-it, wikiwijs. Heerlijk lekker veel. En de digibeten onder de leerkrachten worden gekker en gekker en wisten al lang niet meer wat te doen met die golf van bruikbaar materiaal. Het wordt met dit soort initiatieven alleen maar erger.
We graven ons eigen graf. Het gaat niet meer om de bruikbaarheid en of websites echt nodig zijn. Het gaat meer om de lancering van iets 'nieuws' .

Ik heb medelijden met leerkrachten die maar van alles moeten en hoe langer hoe meer moeten gaan spitten in deze overvolle bak aan aanbod.
Ik denk dat mijn voornemen voor dit jaar is dat ik een belangenvereniging voor digitaal overbelaste leerkrachten ga opzetten.

Ik raad aan de leerkrachten die ik zie tijdens teambijeenkomsten: neem een yurslje of een symbalootje en maak een keus. Lekker overzichtelijk.

Het geheim van Overvecht.

2010-01-08T11:34:00.000-08:00

Hoe geef je een digitale mediales aan 15 kinderen van groep 5 en 6? Leeftijd: 8 en 9 jaar. De kinderen van de vorige groepen 7 en 8 hadden al best wat moeite met het aanmaken van een gmail account dus we moesten wat anders bedenken. We wilden ook de mensen die ons helpen zelf mee laten denken zodat we gezamenlijk tot nieuwe inzichten zouden komen.

Vorige week kwamen we bij elkaar en na een evaluatie van blok 1 gingen we op weg naar de invulling van blok 2. 10 nieuwe weken omgaan met nieuwe media maar het moet wel anders. Na alle tips en adviezen te hebben opgeschreven en een korte brainstorm later zijn we afgelopen week aan de slag gegaan.

Het geheim van Overvecht.

Overvecht wordt omsloten door een aantal grote doorlopende wegen die genoemd zijn naar grote geleerden. Zo hebben we de Einsteindreef, de Darwindreef, de Zamenhofdreef en de Brailledreef.
Deze straten zijn het uitgangspunt voor het geheim van Overvecht.
Iedere les staat er een geleerde centraal en gaan de kinderen opdrachten maken die te maken hebben met deze persoon. Denk aan een wikikidspagina maken over Zamenhof en Esperanto. De reis van de Beagle op Google Earth zetten enz.
Maar dat gebeurt niet zo maar. Aan het begin van de lessen maken de kinderen van de verschillende locaties contact met elkaar via skype en krijgen van elkaar de opdracht. De groene groep van de ene locatie zoekt contact met de andere groene groep via de webcam en geven elkaar de opdracht voor die dag.
Ze gaan aan opdrachten werken die horen bij de geleerden, in groepjes van 5 en als de opdrachten gemaakt zijn krijgen ze een clue in de vorm van een woord.

Dit woord geven ze aan het eind van de les weer door aan de andere groep op de andere locatie en ze krijgen er een woord voor terug. Tijdens de vierde les gaan de kinderen naar buiten met mobieltjes werken in combinatie met gps aan de les over Braille. De route leidt hen naar een plek (bibliotheek) waar ze hun codewoorden kunnen inleveren. Ze krijgen in ruil hiervoor 8 woorden terug. Terug op de locatie gaan ze via skype de woorden samen in de goede volgorde zetten. Het geheim van Utrecht: "Overvecht is de slimste wijk van Utrecht." De kinderen ontvangen een t-shirt. Print: I am a MediaGenius.

De volgende lessen gaan ze aan de slag met Picocrickets en maken een opdracht over zwaartekracht. Dan snel voorbereiden van de eindpresentatie en dan zit het er alweer op.

Opbrengst: leuk omgaan met media(mediawijsheid), bezig met de buurt (burgerschap), samenwerken met andere bewoners van de wijk(verbinden) enz. Maar bovenal: 2010 meer positieve berichten uit Overvecht.

Kennis inzetten.

2010-01-03T11:30:00.000-08:00

14 januari heb ik samen met een vader uit mijn klas een avond georganiseerd samen met andere ouders uit de klas. Onderwerp: hoe gaan we zorgen voor betere kwaliteit van content die kinderen aanleveren in werkstukken, muurkranten, onderzoekjes enz. ten behoeve van onze aardrijkskunde- en geschiedenismethode. In onze experimenteerfase voor deze methode liepen we aan tegen het feit dat kinderen zoals we allemaal al jaren weten, klakkeloos kunnen kopieren van google en andere zoekbronnen. Ook de vormgeving, tekeningen, afbeeldingen en overig ondersteunend materiaal laat soms te wensen over. Ook de inzet van andere media moeten aanknopingspunten bieden voor de verwerking van de opdrachten.

Daarom gaan we proberen de kennis die ouders hebben in te zetten om dit tegen te gaan en een goede houvast te bieden voor de kinderen. Dit doen we door een aantal workshoprondes voor de kinderen te organiseren waar ze op in kunnen tekenen. Als ze die op twee middagen allemaal hebben gehad zijn de kinderen hopelijk in staat om betere inhoud te leveren.

14 januari ga ik met de ouders brainstormen over hoe we hun eigen beroepen kunnen inzetten in deze aanpak. Het zou mooi zijn als we de journalist in de klas kunnen gebruiken om de kwaliteit van tekst kunnen opvijzelen. Zo zijn er nogal wat ouders die we op deze manier kunnen gebruiken. Ik ben uiteraard nieuwsgierig naar de uitwerking. Maar baat het niet dan schaadt het niet.

2010 en dan......

2010-01-01T08:26:00.000-08:00

Het allerbeste voor 2010.

Leuke, meteen inzetbare app voor in de klas.

2009-12-29T12:09:00.000-08:00

Ik moet eerlijkheidshalve toegeven dat dit mijn eerste blogpost is op een Apple. Ben nog diep in conversatie met mijn nieuwe aanwinst maar....we're getting along fine.

Ik kwam een leuke app tegen die je meteen zou kunnen inzetten voor in de klas. Ik ben zelf van het type dat wel eens een gemaakte afspraak of regel kan vergeten als ik die met een kind heb afgesproken maar deze gaat me helpen. Hij heet Earn It Stars. Je kunt bepalen hoeveel sterren je moet halen voor je je doel bereikt hebt. Het is een grappig en uiterst sobere app. die je helpt je om te laten doen wat je beloofd hebt.

Stel je voor: je belooft aan een kind dat als hij of zij 10 sterren heeft ze een extra keer mag thee of koffie brengen. Hiervoor moet ze zich wel 10x aan de gemaakte regel houden. Stukje belonen van gewenst gedrag. Blijft er over dat je inschat of dit bij je past ja of nee. Niet iedereen houdt tenslotte van Skinner.

link naar i-tunes

Hey ya.....

2009-12-24T13:12:00.000-08:00

Geweldig. Dit is voor mij het levende bewijs van de kracht van creativiteit die in kinderen/jongeren zit. In elkaar gezet door het Football team van Shorecrest High School in Washington. De film is een one-taker. Hun opponenten van Shorewood hebben hun antwoord al gegeven in een filmpje dat ze achterstevoren hebben opgenomen incluis backward lipsynchro.

Shorecrest heeft al aangegeven hier weer op te zullen antwoorden.

Volg deze supercreatieve battle op youtube.

Wat Fight club ons kan leren over innovatie en creativiteit .

2009-12-23T00:48:00.000-08:00

Ik kwam dit artikel tegen op Lateral action. Een wat alternatieve manier om creatief te zijn. Goed verhaal.

via Lateral Action

We need more heroes !

2009-12-17T01:26:00.000-08:00

Volg deze discussie op linkedin

Mijns inziens is er de komende jaren een nieuw soort leerkracht nodig. Een leerkracht die enerzijds innovatief, vernieuwend en out-the-box denkend is en anderzijds de regels aan biedt die horen bij sociale en maatschappelijke verwachtingspatronen. Daarin kan zij/hij hele duidelijke grenzen aangeven en tegelijk fungeren als coach. Een eclectische leerkracht dus die thuis is in alle onderwijsvormen die continu switcht afhankelijk van de leerling die voor hem staat.
Als je het ondernemend vermogen van kinderen wil verhogen dan zul je ook moeten werken aan gedragsverwachtingen die daar bij horen. Niemand is succesvol geworden zonder enige mate van discipline en doorzettingsvermogen. Je zult moeten knokken voor wat je wilt zijn. Geen talent zonder uithouding.

In die verwachtingen kun je ouders meenemen. Samen om de tafel. Wat is de onderwijsbehoefte van het kind? Ouders weten heel goed wat hun kind thuis goed kan. Laat ouders een onderdeel zijn van het zorgproces door ze mee te laten denken over oplossingen. Ook over de talentontwikkeling. Neem de expressieve en creatieve vakken net zo serieus en vraag ouders wat kinderen thuis goed kunnen en doen en bedenk samen hoe je dit in de schoolsituatie kan inpassen.

Dus meer helden voor de klas die inspireren en rolmodel zijn. En ouders meenemen in je zorg.
Geen kwestie dus van eerst les en dan leuk. Het gaat om afstemming op de onderwijsbehoefte van het kind. Rekenen en taal zijn net zo belangrijk als tekenen, muziek, drama en handvaardigheid. En beoordeel die vakken ook net als rekenen en taal. En zorg dan meteen dat je die les zo brengt dat het tot de verbeelding spreekt en aansluit bij de belevingswereld. Laat dus zien wat 32e noten zijn bij het vak muziek door One van Metallica te laten zien op Youtube. Wat de hack is daar mis mee?

We need more heroes.

Eboman

2009-12-16T04:54:00.001-08:00

Zonder te verklappen waar zijn nieuwe project over gaat wil ik toch even wat kwijt over deze geluidskunstenaar. Ik zat gister bij hem in de studio en in de loop van het verhaal kwamen er een aantal punten naar boven die we delen.
Zo kan het opzetten van innovatieve projecten alleen zin hebben als we weten dat het aansluit bij leerdoelen en kerndoelen. Het hoeft niet breed uitgemeten te zijn maar het innoveren puur voor het innoveren zelf is niet iets wat nagestreefd moet worden. Tuurlijk innovators storten zich in het onbekende maar er moet toch wel enige vorm van terugkoppeling plaats vinden naar wat er geleerd wordt door je tool of innovatie.

Ook kwamen we erachter dat creatief worden vooral zit in de mentale vrijheid die je in kritische fases in je leven krijgt. Zo vertelde hij dat zijn mentale vrijheid die hij kreeg van zijn ouders geleid heeft tot het succes wat hij nu heeft. Wat zeker op nr. twee komt is doorzettingsvermogen en discipline. Als je ergens wilt komen zul je keihard moeten werken aan een nog betere versie dan de vorige, een nog mooier ontwerp dan die ander enz. enz.

Zonder een aantal ingrediënten die in eerste instantie een drempeltje voor je zijn kun je innoveren wat je wilt, het zal nooit echt iets worden. Taakje voor het onderwijs. We need more heroes
Leerzame middag weer. Dank aan Eboman. Check hier meer.

Even een review

2009-12-14T13:28:00.000-08:00

ik heb vandaag een aantal dingen even gecheckt in de klas. Launchball voor i-phone en i-pod touch is een geweldige app om kinderen oplossingsgericht te laten nadenken. Kan het moeilijk omschrijven maar liet vandaag een kind er op werken en wilde graag thuis verder op de i-phone van zijn moeder. Leuk. Zag ook meteen een meerwaarde voor de inzet van i-phone in de klas. Tijdens de gelaagde instructie kun je kinderen makkelijk op niveau aanspreken en aan het werk zetten. Doel voor 2010: 2x i-pod touch voor groep 7.

Lees hier meer op de blog van Wilfred Rubens over i-phones in het onderwijs.

Opstekertje voor in de pocket.

2009-12-02T04:08:00.000-08:00

Wauw. Wat was het druk gister bij de afsluiting van het eerste blok Media in Overvecht tijdens de Verlengde Schooldag. De kinderen hebben er 10 weken opzitten en hun werkstukken konden ze gister aan hun ouder laten zien.
We waren wat onzeker over de opkomst maar uiteindelijk hadden we een groot lokaal vol met kinderen en hun ouders en overige geïnteresseerden. We stellen het ook erg op prijs dat Gerard Dummer de moeite nam om te komen. Dat was al geweldig zat.
We presenteerden wat werkstukken en lieten zien wat we in de club gaan doen waar Karim Amrani het voortouw in zal trekken. Zermooma sloeg aan en na wat gedronken te hebben lieten de kinderen hun werk zien. Kort, krachtig en qua tijd precies goed.

Daar kwam vandaag bij dat de kinderen onze cursus een cijfer mochten geven. Die werden geïnventariseerd (evenals de afsluitende les van gister)en vandaag aan ons door gegegeven. De kinderen gaven onze cursus een 8/9 en de organisatie was zeer te spreken over de presentatie. Yes!! Dat is toch wel een enorme opsteker. Het heeft wat bloed, zweet en tranen gekost maar we weten in ieder geval dat we op de goede weg zitten.

Dus even via deze manier: Lotte, Jeroen, Vincent en Karim(voor zijn betrokkenheid). We zijn echt oprecht blij met jullie inzet. Dank daarvoor. Het kan alleen nog maar beter worden.

Op naar blok 2: media voor groep 5 en 6.

Nickname galore.

2009-11-24T12:32:00.000-08:00

Het was me al een beetje opgevallen maar kinderen zijn extreem vindingrijk als het om bijnamen gaat. Ik hoor t al een paar jaar en ik kan daar enorm van genieten.
Sinds een jaar of vijf geleden is de naam Otman of Outman steevast afgekort naar Ottie of zelfs Otje !! Dit is het toppunt van integratie toch. Otje...en de jongen in kwestie kan er de humor er van inzien. Geweldig !! Zo had ik de afgelopen jaren een Sully (Suleyman), een Izi (Izzet) en een Appie(Abdurrahman) in de klas. Fantastisch.
Maar ook e-mailadressen worden steeds creatiever. Maar goed hiervan voorbeelden geven is geen goed idee.Wel goeie ontwikkeling. Ze maken veel vaker nonsense adressen die niet verhullen hoe ze heten.

Was effe kort. maar beter iets dan niets.

Volgens mij mis ik iets.

2009-11-10T04:14:00.000-08:00

Net als de afgelopen 10 jaar kijk ik hoe het staat met de zelfredzaamheid van kinderen. Ieder jaar valt me op dat er veel kinderen zijn die heel goed zelfstandig kunnen werken, heel goed zelf nakijken en inzicht hebben (een beetje) in hun eigen leerproces. Maar er is ieder jaar een groep kinderen die daar erg veel moeite mee heeft. Hebben vaak aansturing en controle nodig. Uiteraard kun je zeggen dat controle onzin is maar op deze leeftijd (10-12 jaar) hebben kinderen de langere termijn nog helemaal niet in de gaten. Ze voelen niet dat als ze niet goed nakijken en verbeteren dat dat consequenties heeft voor hun leerresultaten. Ze varen juist goed bij het in de smiezen gehouden worden.

Nu zitten we wel in een tijd waarin we op het punt staan om enorme onderwijskundige switches te gaan maken. We willen kinderen overal, op ieder moment en op hun eigen manier (de knowmad )laten werken. Daarnaast gaan we meer werken aan talenten zodat kinderen beter voorbereid zijn op hun toekomst waarvan we een hoop dingen nog niet weten.Dat vraagt behoorlijk wat van kinderen. Ze moeten verantwoordelijkheid dragen, samen kunnen werken en leven met een kader van regels waarbinnen ze vrij zijn (vrijheid in gebondenheid).

Maar als kinderen aantonen deze vrijheid soms niet aan te kunnen en we tot doel hebben om ze de komende jaren nog vrijer te gaan laten zodat ze nog meer verantwoordelijkheid kunnen dragen voor hun werk dan is er toch een grote kans dat onze kennisvergaring drastisch achteruit gaat hollen? Volgens Aleid Truijens van de Volkskrant is er een hoop mis met deze vernieuwingsdrift in het onderwijs.

Alle onderwijsbijeenkomsten gericht op innovatie of ICT bieden de meest geweldige handvatten aan voor de dagelijkse praktijk. Veelal gericht op het Hoger onderwijs. Soms ook wat VO maar over het PO heeft men het maar mondjesmaat.
Terwijl hier toch de basis gelegd wordt. Als je kinderen met deze punten om wil kunnen laten gaan dan zullen ze toch deze vaardigheden ergens op moeten vangen. Dat betekent jong beginnen met aanleren. En daar lijkt me 't PO een goede plek voor.

Nu besef ik me wel degelijk dat er een hoop staat te veranderen en dat we wat mij betreft gisteren beginnen maar ik ben wel erg benieuwd hoe de dagelijkse praktijk eruit komt te zien in een groep 5 of 6 als we aan de slag gaan met deze innovaties. Het verhaal van meneer K. Robinson en de scherpe meningen van John Moravec heb ik wel degelijk hoog in het vaandel staan. Ik zie alleen de dagelijkse invulling hiervan in het PO nog even niet. Hoe kunnen we kinderen on het PO voorbereiden op hun Knowmadschap ? En hoe krijgen we die leerkrachten zover dat ze daarin gaan geloven?

Naar een bijeenkomst die daar over gaat, ga ik blind. En van mijn part kost het een vermogen om binnen te komen (rather not) Misschien moest die er maar eens komen.

Mijn naam is Haas

2009-11-03T05:41:00.001-08:00

Misschien wat laat maar zeker de moeite waard. De eerste producten van Mijn naam is Haas liggen in de winkel.
Mijn naam is Haas:

Mijn naam is Haas is een verrassend crossmediaal concept, waarmee kleuters taal leren in een speelse setting. Het concept wordt als een universum voor het karakter Haas ontwikkeld. Alle producten hebben een plaats binnen het universum en versterken zo elkaar.

In de vorm van een serious game wordt het leven van Haas vormgegeven door kinderen zelf. Ze maken van alles mee en tekenen het pad dat Haas afloopt. Onderweg leren ze van alles: problemen oplossen, moeilijke woorden maar ook verhaalbegrip, mediawijsheid. Kortom er worden nogal wat kerndoelen van het curriculum gedekt. Meerdere vliegen in een klap zou ik zo zeggen.

Het fijne aan Haas is dat er niet alleen een digitale versie van bestaat maar ook prentenboeken die je bij de Bruna(of bij uw boekhandel)koopt. Ik heb zelden een zo uitdagend en compleet programma gezien wat is gericht op taalwerving (en dergelijke)en wat voor veel kinderen absoluut kan helpen. Het feit dat het onderzoek is onderbouwd door het Expertise Centrum Nederlands is een waarborging die veel leerkrachten moet aanspreken.

Nogal wat redenen dus om dit product te proberen en te implementeren in de onderwijspraktijk. Heel wat anders dan Ambrasoft. Toch?

Nou, kopen dan. OK. Je mag het filmpje nog even bekijken. Maar dan hup naar www.bol.com

Kijk hier voor filmpjes, sites en veel meer over Mijn Naam is Haas.

Topondernemers in groep 7

2009-10-27T02:41:00.000-07:00

Vanaf deze week starten we een nieuwe methode voor geschiedenis, aardrijkskunde en natuuronderwijs. Het sluit aan bij meervoudige intelligenties en het gaat uit van een aantal principes:

De kinderen werken zelfstandig aan opdrachtkaarten en presenteren daarna hun onderwerp aan de klas. De presentatie is een must omdat kinderen elkaar onderwijzen en Topondernemers gaan ervan uit dat op deze manier het curriculum gedekt is.

De kinderen werken per jaar zes grote thema's door waar alles in zit. De leerkracht staat als begeleider aan de zijlijn en begeleidt het geheel. Administratie van wie welke kaart heeft gemaakt is zeer belangrijk gezien iedere opdrachtkaart staat voor een deel van het curriculum.

Er zijn al aardig wat scholen die er mee werken en ook met verdeelde meningen.

Toch zag ik ook weer verschillende aanknopingspuntn met de digitale wereld. Zo kunnen kinderen kiezen uit een solo-, tweetal-, of groepsopdracht. Vooral het groepsgebeuren is uiteraard een aanknopingspunt om weer een duik te nemen in de digitale mogelijkheden. Zo kunnen we wiki's inzetten maar zeker ook de google apps. Op deze manier hebben de kinderen altijd hun portfolio bij de hand en kunnen ze leerjaaroverstijgend doorwerken aan Topondernemers.
In november heb ik een brainstorm gepland met @jillesol (ouder in mijn klas en bekend als vurige harry uit Rapadonie) en nog wat meer ouders om na te denken over de vertaling naar onze klas. Een aantal ouders is goed met journalistiek en teksten schrijven(communicatie in het algemeen)weer andere ouders willen graag vertellen over geologie. Het beste van alle werelden.

More to come.

Spelen met twitter

2009-10-10T23:54:00.000-07:00

Onlangs vroeg ik een aantal twitteraars om me bij te staan in een nieuw project in de klas. Al jaren hebben we op school een landenproject waarbij iedere klas een land kiest en daar een week of twee mee aan de bak gaat. Nu wilde ik dit jaar eens wat meer uit de kinderen laten komen zodat ze zelf beleven wat er allemaal speelt in een land.
Ik was in eerste instantie bang dat ik toch een heleboel moest aandragen maar niets is minder waar. Na een naam, een koning, een hoofdstad, een kaart en wat extra zaken gingen ze zelf met het land aan de haal. Zo hangen er nu kleren in het lokaal die kinderen na school op eigen initiatief hebben ontworpen. Er zijn regels gemaakt tijdens de socioles en zo staat bijna alles in de les in het teken van Rapadonie.

Het mooiste moment kwam toen ik tweetdeck op het digibord had geopend. Een aantal twitteraars had, na een vraag van mij op twitter, aangegeven mee te willen doen aan dit experimentje. Degenen die mee doen openden zelf een nieuw account voor een fictief persoon en begonnen afgelopen week te twitteren als waren ze een inwoner van Rapadonie.

Zo hebben we @nieuwszoeker Sofie van der Zee, altijd op zoek naar nieuwtjes. Dè journaliste van Rapadonië houdt u op de hoogte.

@juftess is juf in Rapadonie en vertelt ons de verschillen en overeenkomsten tussen onderwijs in Nederland en Rapadonie.

en net toegevoegd is @vurigeharry brandweerman in Rapadonie die afgelopen vrijdag 2e is geworden bij de open brandweerkampioenschappen op het onderdeel Chocolademelk uit je helm drinken.

Kinderen keken in eerste instantie zeer ongeloofwaardig en reageerden met de vraag of Rapadonie dan toch bestond. Nu zijn ze gewend en komen ze met ideeën aandragen. Het allerleukste is wel als de kinderen opdrachten krijgen via de Rapadoonse twitteraars. Zo vroeg @nieuwszoeker ons of we al eens een glimp hadden opgevangen van het monster dat rondzwemt in het meer van Paranoya en zo ja of ze er dan een tekening van kunnen maken. Opdracht geboren en het prikbordje in de klas hangt vol met akelige monsters uit het meer van Paranoya.

Rapadonie leeft. En goed ook. Mede dankzij de tijd die deze drukbezette twitteraars in dit experimentje willen steken.
Enthousiastelingen kunnen zich altijd aanmelden bij @groepzeven.

En dit is trouwens onze kaart.

Een tussenbalans.....

2009-10-07T08:41:00.000-07:00

Nu we een week of drie, vier bezig zijn kan ik wel een kleine balans opmaken van de de cursus nieuwe media in Overvecht. Met hier en daar wat opstartprobleempjes en wat verbindingstactieken gaat het allemaal erg goed.

Van tevoren was ik bang voor heftige klanten in de klas waar alle energie in zou gaan zitten maar niets is minder waar. De kinderen zijn enorm enthousiast en werken hard aan de opdrachten. De neiging is voor hen wel groot om meteen op youtube te gaan of naar spele.nl te gaan maar ze zijn toch makkelijk te motiveren om mee te denken en goeie ideeën aan te dragen.

Toch vallen er wel wat zaken op. Het gros van de kinderen heeft problemen met het verzinnen van een goeie gebruikersnaam en wachtwoord. De helft weet na een week zijn google account niet meer te activeren en is de naam van zijn/haar zelf in het leven geroepen weblog alweer vergeten. Ben toch maar begonnen met het noteren van al deze gegevens omdat het veel tijd kost dit allemaal weer opnieuw in te stellen. De blogs lopen nog niet maar dat is vooralsnog geen probleem.

Verder merk ik dat sommige kinderen de neiging hebben om voor alles hun vinger op te steken of te gaan roepen. De mate van zelfstandigheid varieert. Maar goed. Dat maakt het juist leuk.
Interessant aan dit is wel dat we in de toekomst wellicht toe moeten naar een systeem waarbij de kinderen ons niet meer nodig hebben. Daar ligt wel weer een uitdaging.
Met nu een drietal enthousiaste werknemers erbij hebben we de boel nu aardig op de rit. Een zeer leerzame ervaring tot nu toe.

Lees ook de blog van Lex Hupe die les geeft op de weekendschool.

Landenproject zoekt twitteraars.

2009-10-01T04:03:00.000-07:00

Deze week is mijn groep 7 begonnen met het landenproject wat jaarlijks terug komt. Na een aantal jaren China, Ghana, Canada enz. leek het me nu leuk om maar eens een land te kiezen wat de leerlingen helemaal zelf hebben opgezet. Van vorm tot president, van topografie tot eet- en drinkgewoonten. Kortom alles ligt in hun handen. Ik ben puur degene die hun de structuur aanbiedt waardoor we ook tot iets gaan komen.

Nu heb ik samen met Karim Amrani zitten stoeien hoe we hier nog een leuk digitaal tintje aan kunnen geven en we kwamen al snel tot de conclusie dat Twitter hier een mooie rol in kan spelen. Niet ver gezocht zodat we kosten wat kost digitaal moeten gaan bij dit project.

De bedoeling is als volgt: we zoeken een aantal twitteraars die een nieuwe account openen en in de rol kruipen van een van de bewoners van het nieuwe land Rapadonie (landnaam gekozen door een leerling). We hebben een land op kidlandia.com gekozen en de leerlingen zijn nu bezig dit te voorzien van namen. Namen van (hoofd) steden, wateren, gebergten en gebieden. Hierin meegenomen de ligging, bereikbaarhied enz enz.
Ze hebben ondertussen besloten dat het geen republiek moet zijn maar een koninkrijk. Argumenten: de feesten, klinkt spannender. Plus de koning kan zijn wijsheid doorgeven aan zonen en dochters, een president niet (geweldig argument, i love kids).

Nu is het dus de bedoeling dat een aantal twitteraars in de huid kruipen van een bewoner van dit land. Dat kan een zakenman zijn, een burgemeester. Bedenk het zelf maar. Gedurende de schooldag zou het leuk zijn als er een tweetdeck open staat waar zo nu en dan (niet teveel) tweets binnen komen van de bewoners van dit land. Let wel: het land is een land van nu en niet in drie eeuwen geleden.
Daarnaast zoek ik een orakel waar de kinderen vragen over het land kunnen stellen.

Dus mijn vraag is: wie heeft zin om mee te twitteren? Laat weten wat je accountnaam is zodat ik met mijn account jullie kan volgen. Neem als avatar ook een afbeelding die tot de verbeelding werkt.
Houd er rekening mee dat het een experiment is en dat het vast niet vlekkeloos verloopt. Maar het lijkt me een leuke uitdaging.

Stuur een mailtje naar sanne@mediagenius.nl dan komen we er vast wel uit. Ik houd een maximum aan van 6 personen om het een beetje te bolwerken.
O, geef meteen aan wat je rol, beroep kortom een biografie is.

Nieuwe trends in filmbeleving.

2009-09-29T11:06:00.000-07:00

Als school hebben we al een aantal jaren geleden besloten niet mee te willen doen aan de nieuwste trend op het gebied van filmbeleving. Die trend is applaus leveren tijdens een film.
Ik ben dit jaar mijn 10e onderwijsjaar ingegaan en heb een jaar of 8 geleden kennis gemaakt met dit fenomeen. Het is echter wel een fenomeen waar ik maar moeilijk aan kan wennen. Ook al is halverwege een film het spanningsboogje wat verslapt dan nog blijft het me verbazen. Want welke oorzaak dit ook heeft, hoe veel ik me ook besef dat ik wellicht een onderwijswrik in opbouw ben en dat ik misschien wel steeds minder raakvlakken heb met de jeugd, het is in mijn ogen een uitingsvorm waar ik echt mijn twijfels bij heb. Klappen voor een filmdoek. Why ?
Ik heb mijn eigen klas dan ook vriendelijk doch dwingend verzocht niet mee te doen aan deze emotionele eruptie.
Ik was daarnaast verbouwereerd dat er vervolgens door de meegekomen leerkrachten niets aan gedaan werd.

Maar goed. Ook die verbazing is er al jaren.
Oorlogswinter was de film waar we zijn geweest. Een mooi verhaal van Jan Terlouw over de Tweede Wereldoorlog. En ach wie kent het boek niet?

Tijdens de ilm worden er verscheidene mensen vermoord en na het eerste uur kregen dat soort gebeurtenissen in de film steeds meer applaus. Ook het hoogtepunt van de film waarbij de hoofdpersoon van 14 jaar zijn eigen oom neerschiet werd met luid gejoel bezegeld. Waarom en nog beter waarom vinden we dit goed?
IK vind het allesbehalve goed en heb me dan ook 118 minuten lopen opnaaien over dit verschijnsel. (ook Martin van Koolhoven, regisseur van Oorlogswinter, gaf toe op twitter dat hij hier nog nooit van had gehoord.
Is een film met deze lading dan voor kinderen geen zoethouder meer? Boeit het de kinderen niet meer? Als zelfs het tearjerkmoment wordt weggeklapt en gejoeld waarom ga ik dan nog? Ik weet het niet en nog steeds ben ik er niet klaar mee.

Dat de meegekomen leerkrachten hier niets van zeiden was voor mij een raadsel. Helemaal als diezelfde week breed uitgemeten in de media heeft gestaan dat het finaal mis is gegaan in een bioscoop in Amsterdam.

Gelukkig was mijn klas het met me eens. Ze stoorden zich er niet aan maar ze vonden het wel vreemd. There's hope. Hoop ik dan.

Opstarten is nog nooit makkelijk geweest.

2009-09-22T12:55:00.000-07:00

Daar sta je dan met je hubs, kabels, routers enz onder je arm en 15 kinderen voor je. De start van de Verlengde Schooldag ging niet helemaal vlekkeloos maar was wel erg leuk. Het is een hoop geregel van te voren en je bedenkt je duizend dingen die geregeld moeten worden maar op een gegeven moment moet je gewoon beginnen.
We waren vandaag op 1 basisschool en een buurthuis.

Opvallend voor de dag van vandaag was vooral het enthousiasme van de kinderen. Ze wilden zo graag beginnen dat ze niet konden wachten. Dat was vooral te merken toen de juf even binnen liep: " Juf moet je kijken wat we gaan doen." " Kijk hoe gek ik eruit zie op de webcam."
De juf speelde even mee en ze vroeg of ze volgende week weer mee mocht doen. Uiteraard.

Het is leuk om te merken dat we via de VSD ook de kinderen kunnen bereiken voor wie mediawijsheid niet echt vanzelfsprekend is. En alle enge verhalen over krachtwijken zullen vast waar zijn maar wij hebben vandaag een wereldworkshop gehad met aardige, beleefde en dolenthousiaste kinderen. Goed voor de beeldvorming.

Een goeie eerste dag ondanks wat kinderziekten.Binnenkort meer.

De puntjes op de i.

2009-09-09T04:40:00.000-07:00

We gaan de laatste week in voordat een enorm naschools carrouselmodel in de Utrechtse wijk Overvecht van start gaat. De organisatie van dit geheel betekende de afgelopen maanden voor MediaGenius vooral mensen zoeken, stagiaires regelen via de HU en zorgen dat de inhoud klopt zodat iedereen zorgeloos aan de slag kan.

We hebben mensen gevonden, we hebben de stagiaires. Volgende week starten we met een introles voor de groepen 7/8 op drie scholen. Die introles moet ervoor gaan zorgen dat kinderen zich in gaan schrijven voor deze Mediacursus. De week erna zitten er dan op dinsdagmiddag (2x) en op woensdagmiddag (2x)een set kinderen voor onze neuzen die wachten op hun eerste echte Verlengde Schooldag.

Gelukkig is niet alles nieuw voor ons gezien we in het afgelopen jaar al een keer zo'n project gedraaid hebben. De tijd vliegt vaak voorbij en het is vaak moeilijk om op tijd weer klaar te zijn.
Tricky is ook het midden vinden tussen vermaak en educatief. De kinderen hebben al de hele week op school gezeten en krijgen nu nog meer input. Niet teveel dus. Het moet vooral leuk blijven.

De komende weken plaatsen we onze ervaringen op deze blog en op deze manier kan iedereen de vorderingen volgen.

Terug naar het oude......???(deel 1)

2009-09-04T02:41:00.000-07:00

In het september nummer van J/M kom ik twee interessante stukken tegen. Allereerst het breed uitgemeten J/M Onderwijsonderzoek en daarnaast het stuk 'De 8 types. Van strenge juf tot tolerante meester.'Allebei in J/M geplaatst.

Het stuk de '8 types' is " een handleiding voor ouders over alle leerkrachttypes." Het stuk is een reactie op de typeringen die OCW ontwikkelde voor leerkrachten over ouders met bijbehorende omgangstips.(Kan een link nergens vinden.)

Het grote Onderwijsonderzoek werd gehouden onder 500 representative ouders uitgevoerd door Qrius.

Goed. Dit is een blog gericht op nieuwe media en onderwijs en geen opvoedblog. Toch wil ik wel graag reageren.

Uit de onderzoeken blijkt dat ouders een hang naar het oude hebben en weer terug willen naar de tijd dat je nog goed kon spellen, rekenen en dat begrijpend lezen geen probleem was. Iets waar ons ministerie van onderwijs wel goed bij zal varen gezien taal en rekenen haar speerpunten zijn voor de komende jaren.
Dat die hang er is, is op zich niet vreemd. Oorzaken voor het slechte beheersingsniveau worden gezocht in de slechte Pabostudent (een academische pabo is hiervoor de oplossing), de leerkracht die zelf spelfouten maakt of bij het ontbreken van duidelijkheid en regelgeving op scholen.
Op de een of andere manier stuit me dit tegen de borst. Niet vanwege het feit dat ik zelf leerkracht ben maar vanwege iets heel anders; onlangs vertelde een collega van mij, die al wat langer meedraait, dat hij een verschuiving heeft waar genomen. Bij het intreden van opvoedvraagstukken in de basisschool is de vraag naar degelijk taal-en spellingsonderwijs dramatisch gekelderd. In plain Nederlands: er is te weinig tijd om degelijk spelling te geven omdat we ons in het PO meer en meer zijn gaan bezig houden met taken die ouders voorheen voor rekening namen. Sexualiteit en relaties, sociaal emotionele vorming, weerbaarheidstraining, democratisch burgerschap noem maar op. Ik moet toegeven dat daar wel een punt ligt. De week van een leerkracht is ingedeeld in kwartieren onderwijs. Voor ieder vak is een aantal kwartier per week berekend. Tel je van alle vakken die je behoort te geven alle kwartieren op dan kom je uit boven het aantal uren dat de kinderen in je school zijn. Mmmm, probleem?

Spellen, rekenen/wiskunde, grammatica, leesvaardigheid, feitenkennis: daar moeten scholen nu écht (veel) meer aan doen. Al was het maar omdat ouders hun kinderen zelf vaak niet kunnen helpen met bijvoorbeeld het huidige realistische rekenonderwijs; een meerderheid weet namelijk niet eens of hun school met deze methode werkt en als ze het wel weten, hebben ze geen idee wat het inhoudt.

Waar zou dat aan kunnen liggen? Zijn ouders (net als ik ) tegenwoordig niet heel erg druk met hun werk en zichzelf? Zo druk dat je ze als leerkracht vaak twee, drie keer per jaar ziet tijdens de 10 minuten gesprekken? En dat was het dan. Volgens mij wel. Nu vraagt de maatschappij dit ook van ons dus daar kunnen we weinig tegen doen. Maar er zijn zat scholen die veel, heel veel moeite hebben met ouderparticipatie omdat ouders vaak alle twee werken.

Ik vind op dit moment dat ouders via J/M een platform krijgen om vanaf de zijlijn te roepen. Ik zou liever zien dat ouders met leerkrachten binnen hun school hierover in discussie gaan. De opvoeding van de kinderen is een gezamenlijke taak van ouders en leerkrachten. En als we vinden dat scholen terug moeten naar hun primaire taak als leerinstituut dan moeten we de opvoedkundige vakken ook maar gaan schrappen. Misschien is dat een leuk voorstel aan Sharon Dijkstra.

MediaGenius in het AD

2009-08-31T11:07:00.000-07:00

Afgelopen zaterdag verscheen in het AD een stuk over cyberpesten. In het stuk praat men over een aantal incidenten waarbij jongeren de dupe werden van digitaal pesten. De politie in Het Groene Hart vindt dat er een taak ligt voor het onderwijs.

Over die taak vertelt MediaGenius in dit artikel.

Klik hier om het artikel te lezen.

Bijgewoond: debat over de indentiteit van de HBO professional

2009-08-26T10:55:00.000-07:00

Vier lectoren, autoriteiten in hun vakgebied, ontmoeten vier jonge professionals uit datzelfde vakgebied; talenten die er door hun doen en laten uitspringen. Samen gaan zij, onder leiding van
Pieter Broertjes, hoofdredacteur van De Volkskrant en bijzonder lector Hogeschool Utrecht, met elkaar en met u in gesprek over de identiteit van de hbo-professional.

Wat heeft dit te maken met mediawijsheid of met ict zou je zeggen. Op het eerste oog misschien niet zo veel. Maar gezien MediaGenius met beide benen in het veld staat leek het ons goed om aanwezig te zijn. Baat het niet dan schaadt het niet.

Zonder een direct verslag te maken lijkt het ons toch goed om te kijken wat er in dit debat schuilt wat betrekking heeft op onderwijs, ict of mediawijsheid.

Even een korte situatieschets: 4 korte debatten. Een alumnus tegenover een lector. Samen in gesprek over hiaten in de opleiding en wat de HU daarmee zou kunnen doen. Verdeeld over vier vakgebieden; gezondheidszorg, techniek, journalistiek/communicatie en onderwijs.

Los van het feit dat het het een goed initiatief is van de HU om directe feedback te krijgen uit het veld waren er een aantal zaken die noemenswaardig zijn voor deze blog.
Zo kwam tijdens het techniekdebat met daarin Erik Puik(hij schreef onlangs het Volkskrant artikel ' Straks zijn computers ons de baas') al snel naar voren dat de voortschrijdende technische ontwikkelingen zulke proporties aannemen dat personen steeds verder van hun collega's komen te staan als ze zich deze materie niet snel eigen maken. En dat dit vergaande gevolgen heeft voor ons priveleven. Voorheen was je 's avonds en in het weekend ver weg van je werk. tegenwoordig ben je 24/7 bereikbaar.
Als positief werd bevonden dat een nog snellere computer van grote betekenis kan zijn voor vele diensten in onze samenleving.

In het derde debat was Piet Bakker, lector Crossmedia Content in gesprek met Manouk van der Broek, chef ANP Video. Insteek was om de alumnus te laten verwoorden wat hij/zij gemist had in de opleiding maar de huidige problemen in de journalistiek kwamen al snel bovendrijven. Men was het er over eens. De technologische mogelijkheden zorgen voor een vertroebeling van het journalistieke spectrum. Het terug gaan naar de bron (twitter kwam nog te sprake, jammer dat er geen stream geopend was)van het nieuws is een vaardigheid die veel studenten niet meer beheersen. Een gepubliceerd onderzoek op twitter, zo vertelt Bakker, wordt klakkeloos geretweet. Bakker ging 20 minuten terugklikken om te zien wat de bron was. Die moeite nemen studenten vaak niet meer. Ook het feit dat veel videodiensten gesponsorde diensten zijn is voor veel aanwezigen een manier van journalistiek die een bedreiging vormt. Toch concludeert men dat er altijd een behoefte is aan onafhankelijk nieuws en het valt te verwachten dat er in de toekomst diensten komen die tegen betaling zorgen voor onafhankelijke verslaggeving.

Het laatste debat gaat over onderwijs. Goed opgelet dus. Er wordt niet echt over belangrijke zaken gepraat. We missen wel de woorden innovatie en betrokkenheid in dit gesprek. Leerlingen/studenten van nu moeten als geen ander uitgedaagd en betrokken worden en de pabo's zouden daar op in moeten spelen. Het feit dat Pabo studenten vaak met een basic kennis aan ICT de scholen binnen stappen is een verkeerde ontwikkeling. Juist de mogelijkheden van ICT en web 2.0 bieden zoveel mogelijkheden tot innovatie. Een academische Pabo slaat wat ons betreft de plank mis. Een innovatieve Pabo zou een beter idee zijn. En als studenten het gevoel hebben onderdeel te zijn van iets nieuws of aan de bakermat staan van deze vernieuwing dan zijn ze meteen meer betrokken.

Houd de komende weken de Volkskrant in de gaten over de verdere ontwikkelingen in het HBO.

Citotrainer

2009-07-23T08:02:00.000-07:00

Ik kwam onlangs aan deze site. Leestrainer.nl. De site heeft meerdere ondertitels waaronder Citotrainer Nederland.

Ik weet zelf geen raad met dit soort digitaal remedierend materiaal. In een eerdere blogpost had ik het al over het euvel Cito wel of niet.
Dit is een voorbeeld van het probleem. Ouders zijn enorm blij met dit soort sites maar ergens is dit niet meer dan het maken van circuspaarden die hun kunstjes eens per jaar laten zien. Is dit wat we willen ?

Een vraag: neem eens een kijkje op de site
Ik zou het fijn vinden als je rechts de enquete invult. Op die manier weet ik een beetje hoe het bij anderen leeft.

Dank

Prezi bij begrijpend lezen en studerend lezen

2009-07-21T03:04:00.001-07:00

from prezi.com

Al een aantal jaren merk ik dat kinderen afhaken als het bij taal gaat om teksten. De kinderen moeten vaak teksten omzetten in schema's en die later kunnen terug vertellen. Het gaat erom de hoofdgedachte en de deelonderwerpen te benoemen en in en schema te zetten.

Prezi biedt hierbij uitkomst. In de weektaak laat ik de kinderen voortaan sommige ingewikkelde schema's in Prezi maken. Ze zetten het daarna op een weblog en dat is dan meteen mijn controlemiddel. Het werkt. Kinderen knutselen aan de tekst en hierdoor beklijft de stof veel beter. Het ziet er ook nog eens goed uit en de kinderen weten meteen hoe Prezi in elkaar zit.

In bovenstaande Prezi hebben kinderen een schema gemaakt van een tekst over de verschillende vormen van taal.

Cito ???

2009-07-07T22:56:00.000-07:00

Het einde van het schooljaar biedt zich aan. 6 weken vakantie. Sinds het afnemen van de Cito Entreetoets eind mei ben ik niet alleen in gesprek met de ouders, kinderen en duocollega's maar ook met mijzelf over het nut en doel van Cito.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik er niet helemaal uitkom. Moeten we de kinderen nu juist wel of niet opleiden tot circusartiesten die na verloop van tijd de vraagstelling van Cito begrijpen en daardoor hun toetsen beter gaan maken? Ja en nee blijft voorlopig mijn antwoord.

We kunnen namelijk wel van Cito loskomen maar wat zouden de consequenties in de praktijk zijn? In de grote steden is de situatie beduidend anders dan elders in het land. Vanwege een reden. Het Voortgezet Onderwijs kent namelijk al behoorlijk wat jaren het probleem van kinderen die te hoog ingeschaald op het VO komen. De scholen kunnen maar een ding doen en dat is nog strenger vasthouden aan de Citoscore. Resultaat: lotingen. Ik wist een jaar of vijf geleden niet wat ik hoorde. Loten in het VO. Niet uit te leggen. Maar goed. VMBO scholen in de grote steden voldeden niet meer en dus ging een grote groep ouders op zoek naar andere scholen in de randgemeenten. Havo en VWO scholen hanteren nu nog strengere aannamerestricties en dus blijft Cito leidraad. Helaas maar wel realiteit.

Punt 2 is het volgende: sinds ouders op rapporten van hun kinderen beoordelingen krijgen die heel vaag zijn is de drang naar duidelijkheid toegenomen. Cijfers kunnen niet meer maar het alternatief zorgt voor dwalende ouders. Cito is voor velen de houvast hoe het leertechnisch echt met je kind gaat. Helaas maar wel realiteit.

De derde reden van mijn innerlijk monoloog is: kennis moet zo aangeleerd worden dat het breed inzetbaar is. Dus we hebben de inoefening en daarna volgt de verbreding. Prima. Maar frappant is wel dat toetsen van de methode steeds vaker een ander beeld geven dan wat de kinderen op hun Cito scoren. Dus is de neiging om naast de stof uit de methode ook de manier van Cito aan te gaan leren. Helaas maar wel realiteit.

Kortom: als we toe willen naar nieuwe soorten onderwijs waarbij de nadruk niet alleen ligt op resultaten dan zullen we eerst een behoorlijke slag moeten slaan om de maatschappij hiervoor klaar te maken. Er zullen vooral in de grote steden goede afspraken gemaakt moeten worden met veel belanghebbende partijen. En daar is niets mis mee. Het systeem is duidelijk aan revisie toe. Persoonlijk denk ik dat de Brede School hier het beste antwoord op is. Binnenkort meer hierover.

Nieuwe ronden, nieuwe kansen.

2009-07-02T00:26:00.001-07:00

Zo tegen het einde van het schooljaar maak ik altijd de balans op van een jaar groep 7. Dit zorgt voor mij automatisch dat ik nadenk over volgend jaar. Wat kan beter? Wat kan anders? Zijn er aanvullingen nodig? Hoe zet ik ICT nog meer/beter in?
Ik heb natuurlijk te maken met een kader waar binnen ik me kan bewegen schooltechnisch gezien.

Ook de ideeën die ik dit jaar had, moeten meer ingebed worden. Op deze manier kunnen we streven naar een optimale inzet ervan. De weblog wordt een nog belangrijker communicatiemiddel voor de klas, wiki's gaan we weer gebruiken en het digibord wordt gestandaardiseerd.

Dit zijn technische zaken maar ook de nieuwe manieren van leren komen op het program te staan. Om daar goed zicht op te hebben wil ik graag op bezoek gaan bij Unic. Zij werken al sinds het ontstaan aan het nieuwe leren. Zo had ik vorige week een oud-leerling op bezoek en zij liet me haar portfolio zien. Toen ik dat zag werd ik blij en bedacht me dat het basisonderwijs wel eens te ver achterblijft op dat gebied. Uiteraard hebben we de reformonderwijsscholen als Montessori en Jenaplan. Die zijn gestoeld op inzichten uit andere tijden.

Doel is een aantal aspecten van Unic te gaan vertalen naar het PO en te gaan uitproberen volgend jaar.

I'll keep you updated.

Werken met wiki's.

2009-06-23T11:06:00.000-07:00

Het werken met wiki's verlangt eigenlijk maar een aantal dingen: een goeie instructie en dito organisatie.
Uiteraard is het aan te raden om je goed in te werken in een wiki zodat je de vragen van de kinderen kunt beantwoorden. Ik heb eerst eens een uitprobeerwiki geopend waar kinderen die er zin in hadden konden uitproberen en experimenteren. Voor mij een manier om van hen te leren en uit te zoeken voor mezelf hoe ik via de wiki met hen kan communiceren.
Verder is het hebben van een Engelstalige wikiprovider als PBworks geen probleem. De kinderen hebben dit niet als lastig ervaren.
Het is nog steeds wel een uitdaging om de kinderen zover te krijgen om aan de juiste informatie te komen. Via de comments op de site kun je ieder kind persoonlijk aanspreken zodat je ze kunt aansporen er meer uit te halen.

Over het samenwerken: het werk goed als je per groepje een groepsleider aanwijst die ook een beetje ict-vaardig is. Op deze manier kun je vragen laten beantwoorden door deze kinderen. Zet kinderen die het snel door hebben in om de informatie door te geven aan andere kinderen.
De hoofdstukindeling is voor sommige erg moeilijk en de meeste kinderen willen meteen aan de bak met de vormgeving. Wij hebben afgesproken dat we eerst de tekst doen en daarna pas de opmaak.

Laat de kinderen eerst hun voorkennis activeren door een mindmap te maken. Daarna kunnen ze aan de slag met de hoofdstukindeling.
Controleer regelmatig of de kinderen progressie maken door hun werkstukken te lezen en van commentaren te voorzien.

Kortom gewoon gaan doen. Is erg leerzaam. Veel plezier.

Moest even !

2009-06-17T11:01:00.000-07:00

Ik moest dit bloggen. Wat een verhaal weer. Deze college student maakt van een aantal wegafzettingspionnen (scrabble?) een te gek ding. Niemand is tegen. Zelfs de eigenaren van de pionnen zijn fan. De politie daarentegen blijft het vandalisme vinden.
Mooie metafoor. Dit zie je ook wel eens terug in het onderwijs.

De uitdaging.....

2009-06-16T23:43:00.001-07:00

Vorige week hebben we een werkbespreking gehouden met de mannen die ons gaan helpen in het project Overvecht. Het was een leuke middag waarin we in ieder geval tot een veel concreter plan gekomen zijn. Karim Amrani (jibly.com, wie kent zand 2.0 nog niet?) heeft zijn medewerking beloofd en denkt op dit moment na over de inhoudelijke kant van de lessen die we gaan geven. Na een beetje brainstormen kwamen we tot de conclusie: kinderen gaan zelf ideeen maken en wij helpen ze met de realisatie ervan waardoor media middel wordt om je plannen te verwezenlijken. Dus geen afgezaagde lesjes. We gaan voor het hoogst haalbare.

We zitten wel met organisatorische kanttekeningen: iedereen(5 man )moet de lessen kunnen geven maar ook de materie beheersen. Zand 2.0 is super maar ook de overigen moeten wel weten hoe het werkt. Verder hebben we een logistiek probleem. De scholen (3 scholen en een buurthuis)hebben een nieuw netwerk maar de spullen zouden wel eens verouderd kunnen zijn. Vandaar laptops. Maar in welke vorm? Een kar, een flightcase? We zijn er mee bezig en in veel gesprekken verwikkeld.

Verder hebben we morgen gesprek met de Hogeschool Utrecht omdat studenten van de Pabo mede gaan ondersteunen. Dus per klas hebben we twee studenten en een eindverantwoordelijke per 15 kinderen. Moet genoeg zijn leek ons.

Dan de club. In december hebben we ineens een mediaclub waar kinderen lid van gaan worden. Ook dat hebben we inhoudelijk dicht gespijkerd en de kinderen zijn meer dan welkom vanaf december te laten zien wat ze kunnen.

Vorderingen in Overvecht

2009-06-10T07:19:00.000-07:00

Het project Overvecht gaat in september van start. We hebben ondertussen een aantal extra coördinatoren weten aan te trekken die samen met ons de kar gaan trekken. We beginnen in zone drie; de Cleophasschool, OBO Teun de Jager en de Marcusschool komen aan de beurt voor de eerste tien weken. De groepen 7 en 8 gaan aan de slag met ons aanbod.
In december zijn ze klaar en sluiten ze de cursus af met een presentatie. De overige groepen drama, sport enz doen dit ook en tijdens deze afsluiting kunnen de kinderen zich opgeven voor de club (toeleiding).

Onze eerste mediaclub in Utrecht zal de U-town Mediators heten: afgeleid van het principe van de Vreedzame School. Een programma sociaal-emotionele vorming die uitgaat dat de oudsten van de school(de mediators) helpen bij het oplossen van conflicten.

1x per week zullen we met de kinderen die zich opgegeven hebben de diepte ingaan met projecten, experimenten en innovatie. En dat alles met digitale media.

Houd deze blog in de gaten voor meer updates over dit project of kijk op www.mediagenius.nl

Het concreet maken van een theorie.

2009-05-28T02:11:00.000-07:00

Hoewel ik niet aanwezig was bij de Creative Company Conference heb ik het toch kunnen volgen via Twitter. Geweldig. Dankzij Helikon. Dank daarvoor.
Nu terug naar het CCC. Sir Ken Robinson heb ik op TED zien spreken en ik was onder de indruk van zijn verhaal waarin hij vertelt dat creativiteit eerder om zeep geholpen wordt ipv dat het getriggerd wordt. Kinderen wennen aan het feit dat fouten maken ook echt fout is en daarmee verleren ze hun lef tot uitproberen. Kleuters durven het vaak nog wel maar daarna draait het vaak om goed willen en moeten doen.
Scholen moeten hun curriculum aanpassen en creatieve vakken op een hoger plan helpen en net zo belangrijk maken als de overige vakken zodat we talenten van kinderen kunnen ontdekken en daar beter op kunnen aansluiten.Dat is wat Robinson (in het kort)zegt.

Nu ben ik niet voor niets leerkracht in het basisonderwijs geworden. Na 10 jaar voor de klas kan ik constateren dat onderwijs draait om het concreet maken van kennis. Inzichtelijk en breed inzetbaar. Je werkt altijd van abstract naar concreet. Dat is wat Piaget en Vijgotsky mij hebben bij gebracht.

We hebben dus het gegeven dat we creativiteit moeten gaan aanboren binnen het curriculum en we hebben de dagelijkse onderwijspraktijk. Hoe gaan we deze twee combineren?
Het is namelijk nogal wat. De voorbeelden zijn er wel. Neem VO school UNIC in Utrecht. Zij werken met vakspecialisten op allerlei gebied. Een goed voorbeeld van hoe het kan.
De vraag is eigenlijk: hoe richt je je onderwijs zo in dat kinderen zich op alle gebied maximaal kunnen ontplooien? Moeten we het huidige onderwijs volledig overhoop halen en opnieuw inrichten? Wat voor leerkrachtgedrag hoort er bij deze veranderingen? Moeten we naschools aanbod hierin betrekken?

Kortom ik heb een hoop vragen en nog weinig antwoorden. Ik zie een hoop kansen maar nog geen concreet plaatje voor me.
Ik wil me er hard voor maken om een groep crea- en onderwijsmensen bij elkaar te krijgen die het leuk maar ook noodzakelijk vinden om hier gestalte aan te geven. De theorie vertalen naar de werkvloer. Hoe meer zielen hoe meer vreugde en kennis. Laat 't me weten. Het lijkt me gaaf om op mijn eigen school met een concreet plan te komen. info@mediagenius.nl

Mediawijzer gelanceerd !

2009-05-26T13:35:00.000-07:00

Mediawijzer.net is het nieuwe online loket voor iedereen (jongeren én ouderen) met vragen over mediawijsheid. Het is een initiatief van het Mediawijsheid Expertisecentrum. De website is vanaf maandag 25 mei online en staat de komende tijd in het teken van het thema Lekker Beroemd. Op Mediawijzer.net vind je tips en antwoorden (o.m. van bn-er en ervaringsdeskundigen zelf, zoals Gerard Joling, Ton Elias en Nicolette van Dam). De site geeft ook informatie over de vele activiteiten op het gebied van mediawijsheid die worden aangeboden door 140 organisaties die als partner bij Mediawijzer.net zijn aangesloten.

Digitale 'knowmads' vs analoge stayers

2009-05-23T12:46:00.000-07:00

Kom net van Education Futuresblog af van John Moravic waar de term 'knowmad' gebruikt wordt.

A knowmad is what I term a nomadic knowledge worker –that is, a creative, imaginative, and innovative person who can work with almost anybody, anytime, and anywhere

Een term die gebruikt wordt in de context van de uitleg omtrent society en education 3.0.
Dat 2.0 alweer uit de mode raakt is op zichzelf een interessante ontwikkeling voor veel mensen. Het geeft in ieder geval aan dat tijden snel veranderen. Zo heeft onderwijs 1.0 een stuk langer bestaan dan 2.0, gezien 3.0 alweer aan de deur klopt.

Het is goed om te zien dat meer en meer mensen veel bezig zijn met de vraag waar het huidige onderwijs naar toe gaat. Veranderen, veranderen en nog eens veranderen.
Voor mij is dit kraakhelder. De huidige manier van werken met kinderen volstaat niet meer, wat aangeeft dat we toe moeten naar the next stage. Creativiteit, innovatie en ondernemend leren moeten daarin de leidraad zijn.
Volgens de 3.0 theorie gaan het onderwijs een enorme verandering tegemoet. Waarin alle oude principes overboord gaan.
De rol van technologie zal hierin ook veranderen. Het zal meer dan nu de sleutel zijn om doelen te bereiken maar mag nooit het antwoord zijn op de vraag hoe we kinderen anders kunnen laten leren.
En Moravic zegt hierover:

" Schools should not use new technologies to teach the same old crap."

Society 3 0

View more Microsoft Word documents from John Moravec.

Goed , nu heeft u een beter beeld.
Kinderen hebben, om mee te kunnen draaien, andere vaardigheden nodig dan ze nu leren in het huidige onderwijsaanbod. Daniel Pink, Ken Robinson, John Moravic...Het zijn inspirerende voorbeelden van mensen die ons wijzen op de feiten dat we wel moeten. Kinderen hebben recht op deze verandering want ze krijgen later banen die nu niet bestaan en we moeten hen daarop voorbereiden.
Het is allemaal nogal wat. Nog geen half jaar geleden sta je iedereen te verkondigen dat ze 2.0 moeten worden (en dat veranderen hierbij toch wel erg handig is in het belang van kinderen) en nu is deze boodschap alweer oud.

Ik heb ergens toch ook wel een beetje te doen met die enorme club mensen in het onderwijs die net e-mailen beheersen. Ze hebben koud nog niet hun eerste welkomstmail van Outlook gekregen of ze moeten toe naar een 2.0 manier van werken en als het even kan ook nog de aanpassing maken naar society 3.0

Maar als 2.0 nog geen gemeengoed is hoe kunnen we dan 3.0 gaan verwachten?
Hoe gaan we die leerkrachten vertellen dat scholen in de toekomst overal gesitueerd moeten kunnen zijn. In een kroeg, bowlingbanen, werkplekken enz.
Je zou bijna zeggen dat het onmenselijk is om dit van ze te verwachten.

Toch snap ik wel waar Moravic heen wil: wil je de zone van de naaste ontwikkeling (Vygotsky) van een kind blijven prikkelen dan zul je het op sommige gebieden zijn tijd vooruit moeten zijn. En ja.....het onderwijs heeft nog een hoop analoge stayers die dat niet zo zien zitten. Toch is het voor veel leerkrachten wel een geruststelling dat het beheersen van de 2.0 vaardigheden geen sleutel is tot deze veranderingen maar dat het een mindset is waar 2.0 technologie een belangrijke rol in kan spelen.

Maar laten we er wel voor zorgen dat het gapende gat tussen leerkracht en technologie niet groter wordt. We moeten een manier gaan verzinnen waardoor ze allemaal op het puntje van hun stoel gaan zitten.Dat dit idealistisch is zal best, we kunnen die groep niet gaan zitten ontkennen.
Kortom;

Er valt nog een hoop te doen...denk ik zo. Binnenkort meer.

Basisprincipes

2009-05-21T07:29:00.000-07:00

Onder het mom van baat het niet dan schaadt het niet gaan we vanaf juni op onze site proberen om extra informatie te geven over de basisprincipes en -technieken waar de huidige media om draaien. Het is de afgelopen jaren zo snel gegaan dat een hoop mensen waaronder veel leerkrachten even niet meer kunnen volgen wat er gebeurt. Helemaal niet erg is goed te begrijpen.

Het zal voor sommige even wennen zijn, voor anderen kan het te makkelijk of te moeilijk zijn. Maakt niet uit we gaan het toch doen.Een inhaalcursusje voor wie wil. Laat ons weten of het helpt.

In onze nieuwsbrief hebben we het vorige keer gehad over het plaatsen van foto's op een webalbum. Eigenlijk moeten we nog een klein stapje terug, vandaar dat we eerst ingaan op de techniek van het zoeken van een afbeelding op bijv. google om die vervolgens in een Word document te plaatsen.

Zand 2.0

2009-05-13T08:05:00.001-07:00

Ik weet niet hoe ze er op komen maar soms denk ik dat het Creative Learning Lab van een andere planeet komt. Maar dan wel een vette planeet.

Nieuwe vondst: Zand 2.0
projecteer je beamer op een bak zand maak er een tekenprogrammaatje bij en je maakt de mooiste tekeningen op zand met de kleuren die je wilt.
Dat is wat Karim Amrani van CLL in elkaar heeft gezet.

Mooi om eens te kijken hoe je de link kan leggen naar de educatieve waarde hiervan. Uit het Montessori onderwijs weet ik dat men kinderen in de onderbouw leert schrijven door ze schuurpapieren letter met hun vinger over te laten trekken zodat ze de textuur ervaren en de vorm opnemen. Een fase verder is het schrijven van letters in vogelkooizand. Je weet wel van dat wit zwart gespikkelde spul wat ook (helaas) als decoratiezand wordt gebruikt in kaarsenstandaards.

Wat is er mooier om kinderen op deze manier in aanraking te laten komen met schrijven.Nu denk ik dat er wel degelijk discussies gaan komen over de duurzaamheid van het schrijfonderwijs maar dat is misschien een idee voor een andere blogpost.

In het onderwijs denk ik vooral aan de ultieme manier van prikkelen van de fantasie. Maak een vet kasteel in de zandtafel en pimp het dan met zand 2.0

Waarom ben ik 32 in 2009 en niet 4?

Nieuw inspectierapport basisonderwijs

2009-05-13T00:06:00.001-07:00

ik moet even iets van me af bloggen. In Trouw staat vandaag een stuk over de bevindingen van de onderwijsinspectie. De kern van het verhaal gaat vooral over de ' zorgleerlingen' van Nederland (300.000).
Gesteld wordt dat 40 % van de basisscholen niet of onvoldoende zorg biedt aan deze groep kinderen.
Het maakt me wederom enorm boos. De realiteit van de werkvloer is naar mijn mening anders dan wat er gesteld wordt.
Er zijn zoveel factoren die van invloed zijn op het feit dat zorgleerlingen niet structureel geholpen worden.

Allereerst zijn de klassen niet meer zo klein als men van plan was in de jaren '90. Dus naast de reguliere leerlingenstroom die rond de 25 leerlingen gemiddeld ligt wordt er van leerkrachten verwacht dat ze de volledige zorg voor deze leerlingen voor hun rekening nemen. Je kunt je afvragen of dit echt zoden aan de dijk zet.

Tevens is het curriculum met veel extra opvoedkundige vakken als Seksualiteit en Realties, Sociaal Emotionele Vorming enz ' verrijkt' waardoor we per vak eigenlijk veel minder tijd hebben. Dus ook minder tijd hebben voor extra instructie. Tel je het aantal kwartieren op dat je per vak zou moeten geven dan kom je op meer uren uit dan de leerkracht voor de klas staat. Mmmmmm. Strange.

Dan komt er nog bij dat veel scholen teruglopende leerlingenaantallen hebben en dus hun formatie niet rond krijgen. Probleem daarbij is dat veel RT werk verplaatst naar de leerkracht en het opgelost moet worden door de leerkracht. En ja dan probeer je de zorg voor rugzakleerlingen te handhaven door andere mensen met hen te laten werken. Bijvoorbeeld de gymleerkracht of een leerkracht die beter niet voor de klas kan.
De constateringen zijn juist. Maar als ik de inspectie een tip mag geven. Prima dat je kritiek levert maar kom ook eens met een oplossing aanzetten dat klinkt een stuk positiever voor al die leerkrachten die zich iedere dag de schompes werken om al die leerlingen binnen boord te houden.

Groot project nieuwe media en kinderen in Overvecht

2009-05-10T12:27:00.001-07:00

Vanaf augustus as. gaat er in Overvecht een grootschalig project van start. De komende drie jaar gaan Uc Station ism met het UCK en MediaGenius werken aan een enorm cursusaanbod nieuwe media voor kinderen.

In 90 lessen per jaar gaan de groepen 3/4, 5/6 en 7/8 in blokken van 10 lessen aan de slag met games, sites bouwen, blogs schrijven enz.
Mixstation wordt het overall platform waaronder kinderen op allerlei wijzen gaan berichten over hun vorderingen.

Dit gebeurt vanuit het fenomeen Verlengde Schooldag. Een cursusaanbod voor kinderen na school die hen kennis laat maken met allerlei soorten vrijetijdsbesteding. Na deze lessen volgt een afsluiting waarbij de kinderen zich kunnen opgeven voor een club of vereniging.

Meer weten ? Kijk hier voor een item van RTV Utrecht.

Rightbrainer Pur Sang

2009-05-05T23:38:00.000-07:00

Als ik een iemand graag een keer zou willen ontmoeten en voor mijn klas zou willen zetten dan is het Sam Dillemans. Een Belgisch kunstenaar die een jaar geleden onderwerp was van een prijswinnende documentaire op Canvas.
Dillemans is voor mij de belichaming van doorzettingsvermogen, toewijding en kei- keihard werken om je doel te bereiken. De Belg vindt namelijk dat hij als kunstenaar maar met een doel op de aarde is gezet en dat is om zo dicht mogelijk bij de grote meesters te geraken. Hij kan zich opwinden over de oma die potten bakt en daarmee een galerie vol kan krijgen met namaakwerk. " Wat mensen met hun vrije tijd doen?......Zij verkloten die!"

De aantrekkingskracht die Sam Dillemans heeft op mij is groot. De boksende kunstenaar die zijn leven in het teken heeft gezet van de groten der aarde. Een taak, een doel en that's it.
Maar waarom is dit nu zo gaaf? In de steeds platter wordende maatschappij zijn dit icoontjes die ik koester. Iemand die ultra rightbrainer is en onderscheidend is door zichzelf te zijn.

Maak ik weer de link naar onderwijs dan hoop ik oprecht dat we in de toekomst als we aan de slag gaan met het veranderen van het onderwijs en meer gaan aansluiten bij de kwaliteiten en talenten van kinderen dat we dit soort mensen eindelijk kunnen gebruiken als voorbeeld aan leerkrachten hoe ze kinderen kunnen motiveren en uitdagen het onderste uit de kan te halen.

Deftones and why we have to change.

2009-04-23T04:16:00.000-07:00

Vanmorgen in de auto luisterde ik naar Deftones in de auto. 'Back to school' van het album 'White Pony' blijft me iedere keer als ik het hoor weer overvallen. Zelden heb ik zo'n intens nummer gehoord.

Maar dat is niet de reden waarom ik dit nummer wil aanhalen. Tijdens mijn rit naar de TU in Delft (ugame-ulearn) rezen er keer op keer gedachten in mijn hoofd over web 2.0, leerkrachten, kinderen enz. enz. (ondertussen was op mijn cd ' Change in the House of Flies' net afgelopen en bovenstaand nummer begint daarna, nummer 12 voor intimi).

We praten dezerdaags over niets anders meer dan over hoe we kinderen dit en kinderen dat moeten aanbieden. Soms heb ik er schoon genoeg van en wil concrete voorstellen. Wat dan in de klas en hoe dan. Maar wat mijn aandacht steeds meer grijpt is dat kinderen echt big-time gaan afhaken als we niet snel iets doen aan de manier waarop we ze onderwijzen.

Dat is echt een enorm probleem. Het nadeel van volwassenen is ook nog eens dat het ze verdomd lang duurt voordat ze in de gaten hebben dat er haast bij is. We moeten dus als leerkracht gaan veranderen. We moeten in een andere 'mode ' gezet worden. Kinderen leren allang niet meer zoals we denken. Ze zijn niet betrokken, ze zijn ingedut en doen klakkeloos wat we zeggen dat ze moeten doen.

En daar komt mijn associatie met Deftones vandaan. De Californie based band is voor mij al vanaf eind jaren '90 de belichaming van dit probleem. Hun muziek is in mijn ogen een directe afspiegeling van verveelde jeugd die uit pure ellende maar muziek is gaan maken.
Dat dit ook echt benoemd is in hun muziek was voor mij nooit duidelijk.

Tot van vanmorgen in de auto. Ik weet dat het nummer ' Back to school (mini maggit)' over de schooljaren gaat. Helaas is de zangstijl van zanger Chino Morino niet zo dat ik in een keer kon begrijpen wat de woorden waren vandaar dat ik een maal op mijn bestemming meteen de lyrics op zocht en inderdaad. I was right.

"Cause back in school, we are the leaders of it all.
So transpose or stop your lies."

Voor mij is dit de definitieve afrekening van leerlingen met hun leerkrachten. We kunnen praten over web 2.0 in de klas maar waar het echt om draait is dat leraren moeten veranderen. Hun manier van lesgeven is net zo goed niet meer van deze tijd.
Iemand noemde het ooit eens nu-cultuur. En ik ben het helemaal eens met hem. Onze benadering moet net zo goed 2.0 zijn. We zijn hen verplicht om te laten zien dat we weten wat er die koppies omgaat. Aansluiten bij de belevingswereld heet dat. En dat is nu net wat we al een hele tijd niet meer aan het doen zijn.

En daar had Deftones het al in 2000 over.

" All you are......now i'm on the next page"

De instandhouding van het ICT probleem..

2009-04-21T02:52:00.000-07:00

Onderwijstijdschriften. Ik heb het geprobeerd maar het wordt niets tussen ons. Vooral de relatie tussen ICT tijdschriften en mij, is helaas vandaag verpest. Ik las COS. Computers op School. Het thema: Mediawijsheid. Een onderwerp dat mij zeer aantrekt gezien ons bedrijf hier trainingen over geeft.
Al na een bladzijde ben ik er al klaar mee. Wat is de onderscheidende factor van VIVES? Wat is de meerwaarde voor de leerkracht? Werkt het blad mee aan een positiever imago voor leerkrachten. Het zijn maar een paar vragen die bij me opkomen.

Laten we het fenomeen onderwijstijdschrift eens van dichtbij bekijken. Ik stel me een leerkracht voor die al niet veel met ICT heeft en tussen de middag aan de teamtafel zijn broodtrommel open doet. Hij/zij ziet het blad COS liggen en slaat het open. Wat gebeurt er op zo'n moment in de grijze massa van een leerkracht? Laat ik voorop stellen dat ik van neuropsychologische zaken geen verstand heb maar wel geinteresseerd ben in de psyche van de mens en vooral wat de mens beweegt. Huis-, tuin- en keukenpsychologie dus.
Maar goed. Onze leerkracht van hierboven is ondertussen 5 bladzijden verder. Begint steeds nonchalanter te bladeren en de desinteresse neemt zichtbaar toe. En dan gebeurt het.
De leerkracht beseft zich dat het nonchalant bladert, betrapt zich op zijn desinteresse en doet het blad dicht. Klaar.
Waarom? In mijn optiek vanwege het feit dat de leerkracht zich totaal niet kan identificeren met wat er geschreven wordt in het magazine. Het is ICT nerdtaal en er worden dingen van hem verwacht op digitaal gebied terwijl hij al 5 jaar geleden heeft besloten het bij de schoolmail te laten en als hij een goede bui heeft hier en daar wat gaat googlen. Het is dweilen met de kraan open. Enerzijds vind ik dat leerkrachten veel meer moeten met de laatste ontwikkelingen. Anderzijds denk ik dat we ze zijn vergeten. Een grote groep leerkrachten wil niet aan de digitale wereld. Wil geen online registratiesysteem, wil geen digitale versie van het huidige methodeaanbod. Nee, ze willen niet en waarom niet? Omdat het onbereikbaar voor ze lijkt te zijn. We zijn doorgegaan met ontwikkelen en zijn vergeten de leerkracht daarin mee te nemen. Ze denken dat de achterstand niet meer in te halen valt. En als we dan ook nog beginnen over het feit dat leerlingen anders gaan leren in de toekomst dan zakt de moed hen in de schoenen.

Bladen als COS zijn voor deze leerkrachten niet effectief. Het zijn bladen gericht op mensen die al van ICT houden en er al wat/een hoop van weten. Maar welk blad durft het aan om een paar stappen terug te gaan. Leerkrachten op een leuke en frisse manier te benaderen en te laten zien dat ze hun probleem begrijpen. En dat er nog hoop is en dat alles goed komt. Dat is wat veel leerkrachten al lang niet meer hebben gehoord. Even voor de goede orde: er is natuurlijk ook een behoorlijke groep leerkrachten die zeer vaardig is puur door eigen enthousiasme. Nee, ik weet dat ze er zijn en ik weet dat die groep groeiende is.

Maar laten we aub stoppen met het maken van stoffige semi-vakbladen die er voor zorgen dat leerkrachten bevestigd worden in wat ze al dachten: "Zie je wel, ik kan het niet!"
Dat willen we niet voor onze leerlingen (neem ik aan) en ook niet voor leerkrachten.