Dangerism

Een mooi woord ' dangerism ' . Het is jammer dat het Nederlands niet zo'n woord heeft. Gevarisme? Mmm. No thanks. Het mooie van het Engels is dat een enkel woord een enorme lading kan dekken. Dangerism kun je hier nog het best omschrijven als de uberouder die zijn kind probeert weg te houden van gevaren. We hebben er genoeg over gelezen de afgelopen tijd.
Ik kwam dit filmpje tegen van Gever Tulley's Tinkering school. In eerste instantie ergerde ik me aan de materie. Kinderen in een leerrijke omgeving zetten en dan uitdagen tot geweldige dingen. Stuif-es-in deed dit vroeger ook en zo kan ik nog wel een aantal van dit soort initiatieven noemen. Dus ga op TED niet vertellen dat je een manier hebt gevonden om creabea met kinderen te zijn want dat wordt al heel lang gedaan.
Maar na 2x keer te kijken en vooral te luisteren gaat het de heer Tulley niet om de creativiteit. Althans dat is niet de reden waarom hij naar TED is gehaald. Het gaat hem erom dat ouders vaak veel te bang zijn om hun kinderen te laten werken met gereedschappen die over het algemeen als ' gevaarlijk' worden bestempeld. Laat ze zien hoe het werkt en wat de gevaren zijn en ze houden er rekening mee. Door de gereedschappen weg te houden van kinderen leren ze er nooit mee om gaan en pas later als we vakkundig hun creativiteit de grond in hebben geboord gaan we zeggen dat het wel mag.
Een supergoed punt. Dit is exact de verpampering die we in Nederland ook hebben. Houd kinderen weg van gevaren dan hebben ze een onbezorgd leventje(zonder na te hoeven denken hoe je met problemen om kunt gaan maar dit geheel ter zijde).

Toch wil ik graag een inkoppertje maken. Want in het digitale universum zijn de mogelijkheden ook onbeperkt en houden we kinderen expres weg van zaken op internet omdat het te gevaarlijk voor ze is. Maar meneer Tulley laat zijn kinderen ook niet zomaar gaan met al die gereedschappen. Hij legt uit hoe het werkt en zegt erbij wat de gevaren zijn en dat je daar verstandig mee om met gaan. Maar verder niet teveel restricties. Gewoon gaan!.

Zouden we het feit dat een kind op zijn computer per ongeluk terecht komt bij niet geschikte content niet kunnen vergelijken met een ram met de hamer op je duim ? Het doet ff pijn maar het betekent niet meteen het einde van de wereld.

Innovation X

Probleem X. Volgens Adam Richardson(frog design) zitten we in het onderwijs met een vreemdsoortig probleem als het om verandering ervan gaat. Bedrijven en organisaties kampen met een nieuw soort probleem. Hier de drie die we al kennen. Volgens Richardson is er een nieuw soort bij.

1) het simpele probleem:een probleem waarvan de vraagstelling en het antwoord erop duidelijk zijn.

2) het complexe probleem: de vraagstelling is duidelijk maar de oplossing niet.

3) het vreemde probleem: zowel de vraagstelling als de oplossing zijn onbekend. Volgens Churchman zijn dit problemen die vaak ontstaan op plekken waar veel ' decision makers' zitten met verschillende belangen.

4) Problem X: Volgens Richardson is dit het 'nieuwe' probleem. Maar waarom X ?

X staat voor extreem, voor mysterieus(het gaat om onderwijsvragen die nog nooit gesteld zijn), voor kruispunt(je komt moeilijkheden tegen die het probleem veranderen waarna het hernieuwd voortleeft) en als laatste X staat voor kansen.

Een interessante materie die vraagt om een boek. Laat dat er nu net zijn. Innovation X.

Input van ouders

Gisteravond zaten we met met een stel ouders bij elkaar om te kijken hoe we de kennis van hun beroepen in kunnen zetten om kinderen betere input te laten leveren bij onze AK/GS methode Topondernemers.
De kinderen krijgen binnenkort een workshop folders maken met een marketing insteek(verkoop van een product), interviewen, onderscheiden van verschillende soorten teksten, een cursus presenteren voor de groep en hoe zoek ik goed naar informatie. We misten naar aanleiding van een gesprek over A Whole New Mind een workshop waarbij de nadruk komt te liggen op ontwerpen en creativiteit. Vandaar dat we nog even doorzoeken naar een ouder die in de grafische wereld zit.
Een hele leuke en zinvolle avond waarbij we hopelijk voor de komende jaren een manier hebben opgezet waarmee we kinderen een rugzak meegeven die is gevuld met vaardigheden waar ze op het VO echt wat aan hebben.
Zat te denken om tussen de workshop rondes voor de leerlingen ook wat kinderen/ouders te vragen om een keynote te verzorgen. Hebben we gewoon een conferentie voor mini-mensjes.

Conflabs : will it blend ?

De teachmeets van Fons (Helikon) zijn al een aantal jaar bekend en populair. Het was voor mij in ieder geval de eerste keer dat ik opgelucht adem kon halen en dacht: ik ben dus niet de enige die afhaakt bij presentaties langer dan een half uur.

Nu was ik laatst op de uitverkochte en dus mateloos populaire pecha kucha night en ook het samen TED kijken bij Mindz was verfrissend. Allemaal manieren om kennis op een alternatieve manier over te brengen.
Net kom ik hier tegen dat een nieuw begrip is gelanceerd: de conflab.

De schrijvers van de blog geven aan dat er nog steeds overeenkomsten zijn tussen de conferentie en de unconferencing. Namelijk de spreker bepaalt wat er gezegd gaat worden. Doel: Conflabs are conferences where the audience decides what will be talked about.

Ik zou het niet weten of dat gaat werken. Ik ben wel erg benieuwd. Ik ga de koning van de unconference eens om een mening vragen. Fons wat denk je .......?

designers op de basisschool

Bij het lezen van deze blog valt me op dat langzaam aan duidelijk wordt dat overal initiatieven opduiken om kinderen en studenten anders te laten leren.
Het gaat erom dat we kinderen dus de rightbrain activiteiten gaan bijbrengen.
En eindelijk kom ik een post tegen waarin gezegd wordt dat we design thinking niet moeten gaan aanleren op het moment dat kinderen in de ' collegeleeftijd' komen maar veel eerder.
De schrijver Rob Stokes stelt op GOOD.IS dat leerlingen van nu niet beoordeeld worden op de manier van evalueren van hun werk maar alleen beoordeeld worden naar aanleiding van een goed antwoord.

Door ze op vroege leeftijd na te laten denken als een designer kunnen we ze aanleren om de wereld om hen heen vorm te geven en zodoende kunnen ze een positieve twist geven aan de uitdagingen van de toekomst.

Sounds good. Maar even terug naar de werkelijkheid. Hoe leren we kinderen om designers te zijn als we zelf leerkrachten zijn en geen designers ?
Allereerst denk ik dat de kracht van ouders enorm kan zijn. Ook ouders groeien mee in deze tijd en worden hoe langer hoe meer social media minded. Ze nemen een enorme hoeveelheid kennis de school in.
Tevens denk ik dat we conform sir Ken Robinsons gedachtengoed naar een systeem moeten waarin we design gerelateerde vakken net zo belangrijk maken als rekenen en taal. Was het de afgelopen 20 jaar vooral leuk om handvaardigheid en tekenopdrachten te geven. In deze tijd wordt het van enorm belang om kinderen dezelfde eisen te stellen als aan rekenen en taal. Toetsen voor tekenen dus? Nee dat dus net niet. Maar wel beoordelen en wel door de leerlingen zelf. Evalueren.

Al deze materie heeft consequenties voor de groepsorganisatie. En daar zit 'm de crux. Hoe richt je je onderwijs in zodat rekenen en taal evenveel aandacht krijgen als tekenen, drama, tekenen, gym enz.
Volgens mij ligt dat antwoord redelijk voor de hand. Kinderen zij al veel langer op school tijdens de naschoolse opvang. Zolang we die blijven zien als een vervanging van de thuissituatie dan wordt het moeilijk om deze veranderingen er door te krijgen.
Zie we de verlenging van de schooltijd als een aanknopingspunt dan kunnen kinderen 's ochtends beginnen met drama als ze nog lekker fris zijn en na school met rekenen beginnen. Volgens mij moeten we school en opvang maar niet meer los gaan zien.

Echte meerwaarde.

Oblong Industries is de ontwikelaar van de g-speak spatial operating environment. Wat een geweldige sprong weer richting bruikbare educatieve tools.
Geen platte instructietafel die ik gisteren op de Onderwijs en ICT beurs zag. Maar dit. Gepresenteerd tijdens de TED conferentie in Long Beach en Palm Springs.
Ik was niet de enige die vond dat een Ipad qua impact wellicht enorm onderdoet als je weet dat deze materie in de maak is.
De manier waarop je de fysieke omgeving kunt beinvloeden en bewerken geeft voor mij een absolute meerwaarde voor het onderwijs.

g-speak overview 1828121108 from john underkoffler on Vimeo.

twitterproject Rapadonie op leraar24.nl

Cut through the cloud of information to get their attention.

Steve Maher, a social studies teacher at Chatham High School in New Jersey vertelt kort in dit filmpje wat het belang is van de eclectische leerkracht. Er hangt uiteraard wel een discussie aan vast of we dit wel of niet een goeie ontwikkeling vinden.
Hij stelt dat Nintendo veel meer budget vrij maakt voor onderzoek naar kinderen dan het onderwijs. " We hebben wel hetzelfde doel. Het grijpen van hun aandacht."




Ook Secretary of Education Arne Duncan denkt na over de nabije toekomst en de rol van de leerkracht daarin. Met in de US een miljoen leerkrachten die met pensioen gaan staat het onderwijs aan de vooravond van een moeilijke tijd. Maar Duncan ziet deze onzekere tijd ook een aangrijpingspunt om veranderingen door te voeren. En daar kun je 24, 55 of 64 voor zijn.

What teachers make.

Via Winfried v/d Veen kreeg ik via Twitter dit filmpje dat op TED te vinden is van eclectic teacher mr. Mali. Ik denk dat deze boodschap de lading dekt van wat een leerkracht zou moeten proberen te zijn. Met de nadruk op proberen. Iedere leerkracht zou zich once in a while moeten afvragen of hij nog boeit of hij/zij er nog voor zorgt dat kinderen gaan vragen, willen leren en tot denken worden aangezet. En als ik deze mr. Mali zie dan denk ik dat we een hero erbij hebben. De passie druipt er van af. Inspireren zal hij zeker.
Aan het eind van de dag draait het er om dat je hebt weten te boeien. Kinderen hebben recht op een leerkracht die hen laat zien waarom ze leren en waarom het goed is om te vragen.
Dus als je vraagt: what do teachers make? They make a difference. Winfried dank voor de inspirerende tip.